Een pijnlijke realiteit

Het blijft een raar gevoel te beseffen dat jij zomaar met je paspoort terug kan gaan naar een plek waar sommige mensen al meer dan elf maanden van dromen. Het is een raar gevoel dat inmiddels zo’n 350 dokters en verpleegkundigen voor mij hebben doorgemaakt vertrekkend van Lesbos.

Oorzaken en gevolgen liggen hier dicht bij elkaar. Als je bedenkt dat het gros van de mensen in geïmproviseerde tentenkampen of cabines slapen en dat door de kou iedereen het liefst binnen is, dan is het niet heel verwonderlijk dat elk virus zich binnen no time verspreid met het hele scala aan verkoudheidsklachten tot gevolg: hoofdpijn, een snotneus, keelpijn, oorpijn en soms longontstekingen. Als je bedenkt dat voor velen het (avond) eten vooral bestaat uit bonen met rijst, elke dag, zonder de beschikbaarheid van genoeg groenten of iets met voldoende vitaminen en vezels, is het niet heel verwonderlijk dat mensen klagen over maagklachten en obstipatie. Als je de karige sanitaire voorzieningen zonder warm water ziet en de droge lucht in de cabines merkt door kachels die continue aan staan ziet, is het niet heel verwonderlijk dat mensen komen met allerlei soorten huidproblemen van schimmels tot eczeem. Ook zal het niet verwonderlijk zijn als er ergens de komende maanden de buikgriepvirussen de kop op steken.

Deze zaken houden het medical team behoorlijk bezig en de medicatie die hiervoor verstrekt wordt loopt ook behoorlijk in de cijfers. Bij het uitrekenen van wat er maandelijks gemiddeld verstrekt werd kwam ik op zo’n 6000 tabletten paracetamol, zo’n 3000 tabletten ibuprofen of diclofenac, zo’n 2500 strepsils, zo’n 850 capsules amoxicilline (voor de meerekenende lezers zo’n 55 kuren), 2 kg movicolon, 500 maagtabletten en de nodige allergie tabletten tegen de jeuk en de inhalers voor astma-aanvallen om maar wat voorbeelden te geven.

De meeste indruk maakte deze cijfers echter allerminst. De verschrikkelijke verhalen die mensen vertellen over martelingen door Daesh of door andere partijen waardoor ze hun thuisland moesten ontvluchten. Het verliezen van broers/zussen, ouders of andere familieleden door het aanhoudende geweld. De paniekaanvallen door herbelevingen of angst, depressieve patiënten die soms radeloos bij je komen doordat ze weer bedreigingen hebben ontvangen via social media en vele andere zaken die een beproeving zijn voor de geestelijke gezondheid maakte daarentegen veel meer indruk.

De hoop dat Moria ontmanteld zal worden en dat de mensen die in dit overvolle kamp verblijven zullen worden verplaatst naar andere landen heb ik inmiddels laten varen. Maar gelukkig zie je ook dat sommige mensen zich er positief doorheen proberen te slaan, Grieken en allerlei andere vrijwilligers die de mensen elke dag met raad en daad bijstaan en kinderen die net zoals overal ter wereld zich altijd wel spelend kunnen vermaken. Dit stemt samen met het weer dat langzaam aan een beetje beter wordt toch een beetje hoopvol, een beetje….

Tekst: Arno Maas
Foto: Arie Kievit