Het gezicht achter de vluchteling

Sinds ik op Lesbos ben aangekomen heb ik zoveel dingen meegemaakt, het is teveel om op te schrijven. Desondanks voelt veel al als vertrouwd en normaal aan. Het is raar om te merken hoe snel dat gaat. Ik zie dat ook in de verschillende kampen: mensen passen zich razendsnel aan en leren door te overleven en visa versa.

Soms verbaas ik mij over al het talent in de kampen wat ‘op pauze’ staat omdat mensen gevlucht zijn en hun leven zo goed als stilstaat. Al deze vluchtelingen zijn mensen met dromen, verlangens, talenten, gevoelens, familie, vrienden en bezittingen. Iemand die een levensgevaarlijk risico genomen heeft, veel geld betaald heeft en zelfs zijn lichaam gegeven heeft om te komen waar hij nu is.

En voor wat? Een plek waar vriend, vijand en vreemdeling is. Een plek waar een wirwar van hulporganisaties en overheden het voor het zeggen hebben, met mensen die je in het algemeen niet verstaan. Een plek waar je vaak alleen bent met je gedachten, gevoelens en verleden. Waar je van radeloosheid soms niet weet wat je moet doen, en soms jezelf maar wat aandoet zodat je pijn binnenin niet hoeft te voelen.

Voor mij is die persoon na deze periode op Lesbos nu iemand met een naam en gezicht. Iemand waar ik mee gepraat heb, iemand die ik verbonden heb en mee verbonden ben, waar ik mee gelachen heb of iemand die ik getroost heb. Sommigen van hen staan al meer dan een jaar stil. Dat is voor mij niet voor te stellen. Over drie dagen sta ik weer op Schiphol en gaat mijn leven verder. Ik heb de mogelijkheid om mijn dromen waar te maken, om mijn leven te leven, mijn geloof uit te dragen, om op vakantie gaan en te genieten van het leven.

Ik hoop en wens voor hen allemaal dat er een dag komt dat zij weer verder kunnen, vooruit in plaats van achteruit. En ik wil jullie vragen om niet te snel te oordelen wanneer een vluchteling aankomt in Nederland. Praat en luister naar hem, hoor zijn verhaal en voel de pijn, het verdriet, zie de offers die zijn gebracht om hem te brengen waar hij nu is. Zorg dat die persoon een naam en een gezicht krijgt. Het zal je veranderen.

Tekst: Natasja Arens
Foto: Henk van Lambalgen Photography