Wat een jaar Moria met je doet

De medische dienst start rustig, er wordt veel paracetamol en diclofenac voorgeschreven en er wordt vooral veel gepraat. Om 2.00 uur besluiten de artsen Reem, James en ik om wat slaap te pakken. Dat lukt bijna, totdat er opeens hard op de cabine wordt gebonkt en er om een dokter wordt geroepen. Een groep jongens van een jaar of twintig staat te schreeuwen voor de cabine, een van hen heeft uit frustratie tegen een raam geslagen en waarschijnlijk zijn pink gebroken. Een vrijwilliger herkent de jongens van de nacht ervoor, toen had een van hen zichzelf gesneden. James heeft de situatie snel onder controle en er is bewaking aanwezig, dus Reem en ik besluiten om de cabine weer in te gaan en weer te gaan slapen.

Wanneer James ook weer op bed ligt klinkt er opnieuw geschreeuw, nu brengt de groep een jongen binnen die zichzelf behoorlijk heeft toegetakeld aan zijn arm. Terwijl James hem onderzoekt staan de jongens om ons heen in verschillende talen te roepen. Veel begrijpen we er niet van maar een zin wordt telkens herhaald: “this is what one year of Moria does to you!”

De jongen wordt ineens wakker en slaat keihard met zijn hoofd tegen de muur. James en ik doen ons best om hem te kalmeren. Een jongen die naast me staat vertelt dat de moeder van de patiënt vandaag is overleden. Terwijl de jongen nog eens met zijn hoofd en vuisten tegen de muur slaat en ik hem probeer te kalmeren klinkt er weer kabaal van buiten. De politie brengt een andere jongen binnen in de andere cabine. Voordat Reem er maar iets van kan zeggen leggen ze hem op mijn stretcher, onder het bloed, want ook hij heeft zich nu gesneden.

De jongen die door James behandeld wordt is inmiddels wat gekalmeerd, zodat James hem kan verbinden. Ik besluit om Reem te gaan helpen. Het is in zijn medische cabine een chaos van politieagenten, vluchtelingen, geschreeuw en een boel bloed in een veel te kleine ruimte. Reem en ik proberen iedereen naar buiten te sturen zodat we de jongen kunnen onderzoeken. Maar deze jongen zit er helemaal doorheen, telkens springt hij op vanuit het niets om zichzelf hard met zijn hoofd tegen de muur aan te gooien. Het is een verschrikkelijk gezicht! Alsof hij niets liever wil dan zichzelf knock-out te slaan. We besluiten hem iets te geven om rustig te worden, een injectie. Hij smeekt ons om het niet te doen. We beloven hem niets te geven als hij toezegt om rustig te blijven, hij knikt.
Maar dan springt hij opnieuw op en zijn er vier agenten nodig om weer onder controle te krijgen. Uiteindelijk besluiten we hem alsnog te injecteren.

We overleggen met de politie of ze de ambulance willen bellen en we proberen uit te leggen dat deze automutilatie niet zal stoppen. De politie is ervan overtuigd dat dit mede door de drank komt en het kost ons best wat overredingskracht om ze uiteindelijk zover te krijgen een ambulance te bellen.
Als later de ambulance eenmaal weggereden is blijven James, Reem en ik verslagen in de puinhoop achter. Terwijl we de boel schoonmaken en opruimen spreken we alles nog een keer door. We komen tot de trieste conclusie dat dit probleem er morgen waarschijnlijk weer is, misschien wel bij dezelfde jongen. Want: “This is what one year of Moria does to you!”

In gedachte ben ik even bij mijn eigen zoon Michel. Hij heeft dezelfde leeftijd als deze gasten. En ik kan alleen maar dankbaar zijn dat dit niet zijn lot is, dat hij een goede toekomst heeft en dat hij een thuis heeft.

Tekst: Natasja Arens
Foto: Bas Bakkenes