De mannen van Moria

Eerst helpen ze de kinderen, vervolgens de vrouwen, daarna de honden en de katten. En tot slot de mannen. Moria is waar de mannen worden weggestopt.

Het verleden vertelt ons dat het waarschijnlijk onze eigen schuld is. Veel te lang kwamen de mannen als eerst. En we verspilden dat privilege aan drank, seks, hebzucht, status en geweld. De hulporganisaties spenderen veel van hun tijd met anderen beschermen tegen mannen. Ik snap waarom we flink gezakt zijn op de ranglijst.

Moria is waar ze de mannen wegstoppen, maar Moria is niet gevuld met gewelddadige en haatdragende mannen die de bruggen achter zich hebben verbrand. Het ziet eruit als een gevangenis en het voelt ook als een gevangenis. Maar de mannen in Moria zijn daar niet omdat ze gevangen zijn, ze zijn daar omdat het mannen zijn.

Stichting Bootvluchteling gebruikt vluchtelingen als tolk. Het is niet ideaal, maar het werkt goed. Het geeft een kleine groep vluchtelingen de kans om hun lotgenoten te helpen. Ondertussen kunnen zij hun Engels verbeteren en geeft het mij toegang tot vele betaalbare taalvaardigheden. Belangrijk voor mij is dat het me nog iets geeft: mijn eerste toegang tot vluchtelingen en een betere kans om hun reis en hun situatie te begrijpen.

Naar Moria gaan is de eerste keer een beetje intimiderend. Er staat bewaking bij poort en de hoge grijze hekken met prikkeldraad zijn niet erg vriendelijk. Het is mijn eerste dienst en de eerste vluchtelingen die ik ontmoet zijn de tolken. Een uur later heb ik een scheikundestudent ontmoet, een snookerspeler, een biochemisch technicus en een kerel die zijn haar glad maakt in een vluchtelingenkamp.

Een uur daarna ben ik verslagen bij het schaken, heb ik een traditionele Afghaanse dans geleerd en heb ik foto’s bekeken van een familiepicknick in Irak. (Nooit geweten dat mensen zoveel familiepicknicks organiseren in Irak). Het blijkt dat de mannen in Moria niet gevangen zijn, ze zijn daar omdat het mannen zijn.

Later op de dag worden we geroepen om een patiënt te zien in de kampgevangenis. Het medisch team van Stichting Bootvluchteling is aanwezig in Moria van vier uur ’s middags tot negen uur ’s morgens en we zien allerlei soorten patiënten in het kamp. De politie van het kamp komt naar de medische post en vraagt ons om mee te komen naar een patiënt die is ingestort.

De patiënt die is ingestort heeft problemen die niet van medische aard zijn. We kunnen gebruik maken van onze uitstekende dokterstassen van Stichting Bootvluchteling om hem te onderzoeken en hij lijkt geen beduidende medische problemen te hebben. Hij lijdt aan een paniekaanval die waarschijnlijk samenhangt met diepe psychologische littekens. Het ziet er eng uit, maar is het niet. Het lukt ons de patiënt te kalmeren en de politie gerust te stellen.

Zoals bij velen zijn ook de problemen van deze man diep en psychologisch. Ik ben blij dat Stichting Bootvluchteling ook aan deze problemen aandacht probeert te geven. Ons zusterteam van het Psycho Social Support Team is druk bezig om de vluchtelingen in het kamp op Lesbos een uitlaatklep te geven. Dit kan door te gaan zitten voor een praatje. Het kan ook door de sociale interactie tijdens een spelletjesavond of door de scholingskansen voor Engelse les en meer te leren over Westerse culturen.

Ik vermoed dat al deze dingen niet genoeg zullen zijn. Ze vervangen geen familie, een thuis en een baan. Maar ik denk dat het wel een verschil maakt. Al door er te zijn maken we een verschil. Hier in Moria, waar niemand zich interesseert in de problemen van anderen, verschijnt dagelijks Stichting Bootvluchteling samen met een klein aantal andere hulporganisaties en laten we zien dat het ons wel interesseert. We tonen dat we begrijpen dat het gewoon mensen zijn. Geen criminelen. Geen terroristen. Niks anders eigenlijk, gewoon alleenstaande mannen die nergens anders heen kunnen.

Deel 1 gemist? Scroll even terug naar de post van gisteravond en lees het eerste deel van deze inspirerende blog.

Tekst: Dave Clarke
Foto: Arie Kievit