Terug naar mijn ‘dirtroots’!

Beitske werkt als Psychosociaal Coördinator op Lesbos en was in december 2015 ook vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling. In 2015 hielp ze twee weken vluchtelingen uit overvolle bootjes op het strand. Nu werkt ze in de vluchtelingenkampen aan de andere kant van het eiland. Recent keerde ze terug naar de plek waar het allemaal begon.

Beitske: Al drie maanden lang houdt iets mij tegen en vandaag heb ik besloten terug te gaan naar de zogeheten Dirtroad in Molyvos. In 2015 kwamen daar dagelijks zo’n tien boten aan met vijftig tot zestig mensen erin. In die twee hectische weken heb ik niet toegestaan om bij de situatie stil te staan, maar toen ik eenmaal in Nederland was begonnen de dromen over de boten die ‘s nachts aankwamen.

Ik parkeer mijn autootje aan het begin van de Dirtroad en loop terug naar Taverna Eftalou, de plek waar onze medische post zat. Terwijl ik rondneus op het terras komt de eigenares naar me toe. Ze is blij me te ontmoeten en vertelt me dat de medische post van de stichting in de winter van 2015 hier een paar maanden was. ‘You had a tent on the road at first, but it was so cold and windy, we were closing for winter anyway so we were happy to have you here’, vertelt de eigenares.

Haar man zou met pensioen gaan, maar sinds 2015 hebben ze amper toeristen gehad en is het geïnvesteerde geld weg. ‘Al zouden we mensen geld toegeven, niemand die dit nu van ons wil overnemen.’ Het huidige seizoen leek beter te worden, maar na de aardbeving in juni heeft 40% geannuleerd. Door de beelden in de media leek het hele eiland te kampen met schade, terwijl het eigenlijk om één dorpje ging. Dat was fataal voor het bestaan van deze restauranthouders.

Na het gesprek pak ik de eerste haarspeldbocht omhoog, de Dirtroad op. Terwijl ik over de weg hobbel merk ik dat ik automatisch de grote gaten en bobbels ontwijk, die zitten nog op exact dezelfde plekken! Ik ga steeds verder omhoog tot ik bij het uitzichtpunt kom. Hier hebben we uren doorgebracht, vooral ’s nachts met Wally, onze mega verrekijker. Het valt me op hoe dichtbij Turkije vanaf hier is.

Even later kom ik langs het Lighthouse kamp. In de veronderstelling dat dit nu verlaten is loop ik er naar binnen. Tot mijn verbazing zie ik twee jongens onder een afdakje zitten. Ze vertellen mij dat een paar organisaties zijn gebleven en dagelijks het water afspeuren op zoek naar bootjes. Gemiddeld zijn dit er nog één of twee per week.

De Lifejackets Graveyard, een berg zwemvesten, ligt er nog steeds. Op een afstandje zie ik een vrouw heen en weer lopen over de zwemvesten. Als ik dichterbij kom blijkt het Alison te zijn. Ze werkt voor de Dirty Girlz. Toentertijd wasten zij alle kleding die op de stranden bleef liggen en deelden dat vervolgens schoon en droog uit aan mensen die aankwamen. Een bijzonder initiatief, waar we toen ook een deel van ons sponsorgeld aan hebben gegeven. Ze vertelt me dat ze nu voornamelijk dekens wassen. Iedere vluchteling krijgt een deken in het kamp. Na vertrek worden deze dekens weggegooid, maar niet als het aan Alison ligt. Wassen die handel en opnieuw gebruiken.

Het voelt bizar om terug te zijn. Alles is nog exact hetzelfde, alleen is het nu zomer en zijn er geen boten. Nog vreemder is het om me te realiseren dat er nu nog mensen in de kampen kunnen zitten die ik destijds uit de boot had geholpen. Mijn leven is de afgelopen anderhalf jaar door gegaan. Voor de vluchtelingen hier staat het leven stil.

Ook het leven voor de bewoners van Lesbos is zwaarder geworden. Lesbos is een schitterend eiland met prachtige bossen, ruige kusten en mooie stranden. Het is een perfecte vakantiebestemming met gezellige dorpjes en lieve mensen. Ik hoop dat toeristen dat weer gaan zien en dat de situatie op het eiland gaat veranderen. Zowel voor de bewoners als voor de vluchtelingen.

Tekst: Beitske Kooistra
Foto: Henk van Lambalgen Photography