Vertalers van Moria (deel 2/3)

Mijn eerste avonddienst was de dag erop; de eerste paar uur waren rustig met af en toe een patiënt die binnenstapte voor een pijnstiller. Het medische team en de tolken zaten samen in één van de behandelkamers, kletsend en een spelletje kaart spelend om de tijd te doden. De tolken werkten van 16.00 uur tot 2.00 uur en omdat onze ploeg uit alleen vrouwen bestond, begeleidden zij ons naar de toiletten voordat ze naar bed gingen.

Op de weg terug brak er geschreeuw uit vanuit een groepje tenten. Steve keek gealarmeerd en rende richting de commotie: hij woonde daar met zijn broer en hij was bang dat die betrokken was bij een ruzie. Hij dook even later weer op en zag er opgelucht uit, zijn broer was veilig.

Enkele momenten later wankelde er echter een man uit een tent, struikelend richting de uitgang van het kamp, het duurde een paar seconden in het maanlicht om te beseffen dat hij onder het bloed zat.

We reageerden snel. Het medische team ging terug naar de cabines om de crash koffers gereed te maken, gevuld met meest noodzakelijke medische materialen, terwijl ondertussen de tolken de gewonde man terug vonden. Ze brachten hem binnen en legden hem op de behandelbank; zijn linker neusvleugel bleek in tweeën gescheurd, hij had één steekwond onder zijn ribben en vijf op zijn rug. We gingen aan de slag. Nadat we hadden gezorgd dat de ambulance werd gebeld, controleerden we zijn ademhaling en circulatie; we hadden echter geen zuurstof voor handen voor zijn lage zuurstofgehalte en we hadden slechts twee zakken vocht om te helpen bij zijn lage bloeddruk.

De tolken waren fantastisch; Ben rende om een ambulance te bellen, Steve praatte met de patiënt in Farsi om hem te kalmeren en de anamnese af te nemen, terwijl Waheed in de infuuszak kneep, die we beschikbaar hadden. Na twintig lange minuten arriveerde de ambulance en werd de patiënt meegenomen naar het ziekenhuis. Steve ging met hem mee. Hij kende de man en wilde hem niet alleen laten. Terwijl het medische team nog stond bij te komen van de onverwachte noodsituatie, gingen Waheed en Ben aan de slag en verwijderde de flinke hoeveelheid bloed van de behandeltafel en dweilden de vloer. Hun dienst eindigde om 2.00 uur, maar ze bleven veel langer en klaagden geen seconde.

Tekst: Jessica Agbamu
*Vanwege de privacy van de vluchtelingen zijn de namen veranderd.
Foto: Bas Bakkenes