Vertalers in Moria (deel 3/3)

Ik was onder de indruk van de toewijding en het enthousiasme van de tolken. Gedurende de weken die volgden hadden we tussen het zien van de patiënten door regelmatig gesprekken. Ze vertelden me over het leven in het kamp, hoe hun leven in hun thuisland was geweest en waarop ze hoopten voor de toekomst. Tijdens het avondeten hadden we interessante discussies over verschillende culturen. Waheed vertelde me hoe wanhopig graag hij zijn studie wilde vervolgen, nadat hij zijn studie Mechanical Engineering in Syrië had afgerond werd zijn master opleiding in Nuclear Engineering onderbroken door de oorlog en moest hij het land verlaten. Steve wilde graag weer aan de slag als personal trainer zodra hij zich ergens permanent zou kunnen vestigen. Ben hoopte psycholoog te worden om mensen te helpen bij het verwerken van moeilijke situaties. Harry, die zijn ouders en drie broers achter had gelaten in Algerije nadat hij zijn studie biochemie had afgerond, lachte en zei dat hij blij was met alles wat hij kon doen als hij maar weg kon uit Moria.

Toen ik Steve vroeg hoe de winter in Moria was geweest, schudde hij zijn hoofd: ‘Het leek alsof er hier geen mensenrechten bestonden. Als in Europa een kind buiten slaapt in een winterse nacht wordt dat niet toegelaten. Hier slapen vrouwen en kinderen in een tent in de kou zonder heet water en niemand vertrekt een spier.’

De periode dat ik in kamp Moria aan het werk was raakte ik enorm geïnspireerd door de houding van de tolken; levend in een situatie dat elk mens zwaar zou vinden om mee om te gaan, bleven zij positief, werkten ze hard en richtten zij zich op hun doel om Moria te verlaten en naar Athene te gaan. Ik vroeg hen of er iets was dat ze wilden dat de mensen in Europa zouden weten. Steve zei: ‘Mensen sluiten hun ogen en willen het niet zien. Maar ze moeten zich indenken hoe deze situatie is en beseffen hoe zwaar het is. We zijn allemaal mensen. We zijn allemaal van vlees en bloed. Het enige verschil tussen ons zijn de landsgrenzen.’

Het was een fantastische ervaring om met de tolken van Moria samen te werken; maar ik bleef achter met plaatsvervangende woede. Het zijn allemaal slimme en intelligente jonge mannen, met een enorme drive en enthousiasme voor het werk dat ze doen en ze zitten maanden klem in een vluchtelingenkamp. Ik wil niet alleen dat ze het kamp kunnen verlaten voor hun eigen bestwil, maar ook omdat het land waar ze terecht zouden komen blij mag zijn met mensen zoals zij. Mensen die daar wonen en werken, omdat zij beslist een positieve impact zullen hebben op de samenleving waarin ze uiteindelijk zullen leven.

Matt legde uit dat hij niet over zijn achtergrond kon praten, als hij dat deed zou hij last krijgen van flashbacks. Toen ik hem vroeg wat hij in de toekomst graag zou doen, glimlachte hij en zei; ‘Dit wil ik blijven doen; mensen helpen met communiceren. Hopelijk kan ik iets doen wat een bijdrage levert aan wereldvrede.’

Tekst: Jessica Agbamu
*Vanwege de privacy van de vluchtelingen zijn de namen veranderd.
Foto: Bas Bakkenes