Vliegeren op Lesbos

Vandaag haal ik samen met een andere vrijwilliger een gezin op uit een opvanglocatie. We nemen ze een paar uurtjes mee voor een uitje. Het is een mooie dag. Vader, moeder, oma en vier kinderen wachten ons al op. We rijden naar het oude Romeinse aquaduct om daar te gaan picknicken. Onderweg maak ik me een beetje zorgen, zouden de kinderen dat wel leuk vinden, of vinden ze het misschien saai? Maar als we buiten het dorp Moria komen en het aquaduct in zicht krijgen hoor ik vanaf de achterbank: ‘Wow…. Amazing!’. Dat zit wel goed!

We hebben een picknickkleed mee en zitten tussen de olijfbomen bij een heel klein riviertje. We luisteren naar de geluiden om ons heen. Vader vertelt dat hij zo geniet van het geluid van het riviertje. Hij heeft dit al heel lang niet meer gehoord. Moeder, oma en de meisjes plukken bloemetjes. Ze vinden zelfs de kleinste bloemetjes. Van madeliefjes maken we kransen voor in het haar. We kijken bij de kippen en zoeken een haan. We blazen bellen. De zoon maakt bootjes en laat ze door het riviertje varen. Ik zie een gezin dat intens geniet.

Vader vertelt over de keuzes die ze hebben moeten maken. Keuzes die ik hoop nooit te hoeven maken, die niemand ooit zou moeten hoeven maken. Het komt echt binnen bij mij. Juist omdat het contrast met deze mooie dag zo groot is. Hij vertelt dat hij het zo erg vindt dat zijn kinderen al een jaar niet meer naar school gaan. Ik zie de kinderen genieten van dingen die eigenlijk normaal zouden moeten zijn voor ieder kind. Maar hier is alles anders…

Mijn collega heeft een vlieger meegenomen. De kinderen hebben nog nooit gevliegerd. We proberen het samen. Vanuit een ooghoek zie ik vader en moeder praten op het picknickkleed. Even een momentje samen, een momentje zonder zorg. Het is even oefenen met de vlieger, maar het lukt. Hij gaat hoger en hoger en de reacties van de kinderen weerkaatsen in het dal. Het lijkt iets heel kleins, maar is tegelijk onbetaalbaar. Voor mij staat de vlieger voor vrijheid. De vrijheid die ik heb, maar die anderen niet hebben. De tegenstellingen zijn heel groot. Ik ben blij dat ik dit heb mogen doen. Ik hoop dat ik een klein beetje lucht heb kunnen brengen in een hele moeilijke situatie. Als ik de rode wangen op de achterbank zie en de glimlach van oma dan denk ik dat het gelukt is.

Tekst: Manon Mol
Foto: Manon Mol