Kos – Trots op ons land

“Ik nodig hen uit om hun volkslied te zingen. Eén durft het aan en heel aarzelend vallen de andere mannen in bij de laatste zin om het uiteindelijk samen te vatten in: ‘we zijn trots op ons land’. En dat zijn ze ondanks alles. Maar de nood drijft hen over het water naar dit oord.”

“Boishon boishon!!”, “please sit down!” beginnen we ons water-uitdeel-moment mee. Er is ‘panni’ (water) genoeg voor iedereen maar ga eerst allemaal zitten. De eerste traytjes water worden bijna uit onze handen gegrist als we niet oppassen, na een paar keer heen en weer lopen naar de auto weten ze dat ze écht wel water krijgen. Een halve liter is niet genoeg voor een hele dag maar beter iets dan niets. Als de duo-vrijwilliger even naar de auto loopt om nog een tray water op te halen heb ik even tijd om te kletsen. Ik zing een lied in hun eigen taal, zie waardering, bewondering en voor een minuutje zijn ze even vergeten waarom ze hier nu al voor de zoveelste dag in de brandende zon staan te wachten op het aflezen van hun naam door de politie. Ik nodig hen uit om hun volkslied te zingen. Eén durft het aan en heel aarzelend vallen de andere mannen in bij de laatste zin om uiteindelijk het samen te vatten in: ‘we zijn trots op ons land’. En dat zijn ze ondanks alles. Maar de nood drijft hen over het water naar dit oord. Wat hun uiteindelijke doel is? Ja… het land met de bergen, ons buurland. Ik vertel hen dat het verschil in temperatuur heel groot is met hun eigen land vooral in winterse tijden. Maar dat geeft niet. Alleen al het vooruitzicht om een nieuw bestaan op te bouwen, elders dan waar ze zijn geboren geeft hen de motivatie. Ik snap het, ik heb hun vaderland ook in mijn hart gesloten. Ik vertel het ze, we lachen, we delen, ze waarderen het dat ik hun taal een beetje spreek. En met dat beetje bedoel ik een klein beetje, begrijp me goed. Maar ik heb geleerd dat al zou ik alle talen van de wereld spreken en ik had geen liefde, ik niets zou zijn.

’s Middags was het tijd voor een interview. Trouwe nieuwslezers zullen het artikel vast wel ontdekken;-) Knap gedaan Jorin en Nienke! Ze staan hun mannetje wel, weten nieuwsgierige demotiverende pers op afstand te houden en met liefde hun motivatie samen te vatten voor journalisten die met hun hart willen schrijven. De journalist bleef trouw aan zijn belofte, bleef op gepaste afstand en genoot van het zien van de dankbare blikken tijden het uitdelen van fruit. Dit initiatief werd dan ook weer heel erg gewaardeerd door menig Aziaat/Midden-Oosterling/Afrikaan. Kinderoogjes glommen bij het zien van de appeltjes van oranje en er werden veel high-fives uitgedeeld.

Het team is inmiddels uitgebreid met Pieter en Rinus (die na een enkel uurtje slaap in het vliegtuig afgelopen nacht) de hele dag in touw zijn geweest!

KOS – Water, het verdwenen schip en Captain Elias

Vanochtend zijn we opnieuw naar het politiebureau gegaan om flesjes water uit te delen. Vanaf zeven uur ’s ochtends wachten er honderden mensen (voornamelijk mannen) bij het politiebureau, in de hoop dat hun naam afgeroepen wordt. Een groep gelukkigen gaat naar binnen voor de registratie, de rest blijft buiten om te wachten of ze nog aan de beurt komen. Samen met drie Nederlandse toeristen en Hillien (onze nieuwe aanwinst in het team) hebben we meer dan duizend flesjes water uitgedeeld. De mensen (her)kennen ons intussen en geven ons de ruimte alles uit te delen. Een dag wachten in de brandende hitte zonder water en voedsel is niet te doen, dus we zijn blij dat we iets voor deze mensen kunnen betekenen. Nadat we ons laatste flesje hebben uitgedeeld merken we dat de sfeer grimmiger wordt. Er is onenigheid over de registratieprocedure, en mensen die al weken op straat verblijven voelen zich achtergesteld. Ze zijn bang dat ze nooit meer aan de beurt komen. Er ontstaat een rel en de ME grijpt in voordat het uit de hand loopt.

Intussen is het schip, waarop de Syriërs geregistreerd worden en verblijven, verdwenen. Het schip met de Syrische vluchtelingen zal aanmeren aan de eilanden Kalymnos en Leros om vluchtelingen op te pikken en zet koers naar Thessaloniki. Wij weten niet wanneer het schip terug komt en wat er gebeurt met de Syrische vluchtelingen die deze nacht aankomen. We kijken of we iets voor hen kunnen betekenen.

In de middag zijn we naar Captain Elias gefietst, een leegstaand hotel waar vluchtelingen verblijven. De situatie is daar erg heftig omdat er veel mensen verblijven en er weinig voorzieningen zijn. Artsen zonder Grenzen is daar actief en een Grieks hulpinitiatief die voedsel en water uitdeelt. Daarom focussen wij ons op de vluchtelingen die op straat, op de boulevard en in parkjes slapen.

Terwijl we terug fietsen na een lange dag zien we op de boulevard een paar families waar we eerder wat kleding, speelgoed en tandpasta e.d. hebben uitgedeeld. Iedereen zwaait en we stoppen even om gedag te zeggen. Dit gebeurt vaker en we merken dat de families deze kleine dingen waarderen. Kinderen zijn blij met hun nieuwe kleding; een meisje danst met haar nieuwe stippenjurk in het avondlicht. Een stoere jongen knuffelt met zijn olifant en een moeder met dochtertje kleurt ijverig een Mickey Mouse tekening.

Kleine dingen maar zo waardevol….

Kos – De jarige, ons rustpunt en het afscheid

Nadat we ’s morgens meer dan 600 flesjes water hebben uitgedeeld aan wachtende mensen bij het politiebureau, heeft een deel van onze vrijwilligers ’s middags de gastvrijheid en dankbaarheid ervaren van een Irakees gezin dat bivakkeert op de boulevard. Een van de mannen blijkt namelijk jarig te zijn en wanneer wij even aanschuiven, vieren we dat gezamenlijk met zingen, ballonnen en een pakje speelkaarten als cadeau. Wat leuk om te delen in geluk, zelfs als je elkaars taal niet spreekt. En wat bijzonder om de gastvrijheid te ervaren van mensen die zelf bijna niets hebben.

Jolien, staand op de foto, is een fantastische vrouw. Zij is Nederlandse en woont al 24 jaar op Kos. Dagelijks voorziet zij het vrijwilligersteam van lekker eten en nieuwe informatie, terwijl wij even tot rust kunnen komen bij haar op het terras. Jolien hoort inmiddels helemaal bij het team.

Jacoline, Margriet, Wil en Gerjanne nemen morgen afscheid en kijken terug op een bijzondere week. Namens hen dank aan alle lezers en de mooie reacties en bemoedigingen. Blijf dit bijzondere werk steunen!

Kos – EO-Metterdaad, peddelen en een mooie samenwerking

Gistermiddag zijn wij na het ontbijt in twee groepen uit elkaar gegaan. Een groep werd gevolgd door de EO om te laten zien wat voor werk wij hier doen voor de stichting. Zij gingen onder andere naar een gezin uit Jemen die hier al twee weken zit. Ze hebben hen een tentje gegeven, wat kleren en andere eerste hulp benodigdheden. In hetzelfde parkje zat een groep van ongeveer 30 mannen uit diverse landen die geen voorrang krijgen bij de registratie en hier dus ook al minstens twee weken zitten. Daar hebben zij eten aan gegeven en mini verzorgingsmiddelen. De andere groep ging de boulevard langs om wat kleding uit te delen en de kinderen te laten kleuren, zoals wij dat de dag daarvoor ook hadden gedaan. Gewoon, heel relaxt. Tenminste, dat was het plan. Maar zodra de mensen zagen dat wij bij een gezin gingen zitten, lieten zij alles vallen en kwamen om ons heen staan. Het was een getrek aan kleren en graaiende handen in de tas. Dit vonden wij natuurlijk heel onprettig dus na verschillende pogingen hebben wij gezegd dat wij weg gingen. Wij namen een time-out en hebben onze aanpak geëvalueerd. Het was goed om even zo’n moment van rust in te bouwen zodat je hier alleen maar van kan leren. Vanmiddag proberen we het opnieuw.

Vanmorgen stonden wij weer op het strand om de bootjes op te wachten. We zagen dat de kustwacht heel actief was en er kwam dan ook geen bootje bij het strand aan waar wij stonden. Wel zagen wij een kleine stip een stuk verderop, waar de strandstoelen op het strand staan voor de toeristen. Wij fietsten er hard naar toe en waren net op tijd om deze kleine rubberboot (waarvan mijn moeder vroeger zei dat wij er maar met z’n vieren in mochten) met minstens 10 grote mannen aan te zien komen bij een rotsige pier. Zij hadden de oversteek peddelend (!) gedaan maar hadden verder geen hulp nodig. We konden ze alleen maar de weg naar het politiebureau wijzen.

Nu ben ik net terug van water uitdelen bij het politiebureau waar allemaal verschillende nationaliteiten zich verzamelen om geregistreerd te worden. Door deze verschillende nationaliteiten kan de sfeer zomaar omslaan en gaan ze met elkaar op de vuist. In het weekend was het bureau gesloten en daarom stonden er nu minstens 600 mannen te dringen bij het hek. Wij twijfelden of we wel water moesten brengen aan zo’n grote groep maar we kregen de tip om deze mannen ook in te schakelen om ons te helpen. Wij vroegen verschillende mannen of zij ons konden helpen iedereen te laten zitten zodat wij rustig water konden uitdelen. We wilden iedereen laten zitten, want wie zit, die krijgt. In het begin was het nog chaos maar toen zij onze manier van werken begrepen gingen ze uit zichzelf zitten en wachten. Uiteindelijk hebben wij ongeveer 600 flesjes water kunnen uitdelen.

Toen wij iedereen gehad hadden (na een keer heen en weer gereden te hebben om meer water te halen) liepen wij naar onze auto toe, en de mensen die wij hadden gevraagd om te helpen volgden ons. Zij vroegen of wij vuilniszakken hadden zodat zij konden gaan opruimen. Dit hadden ze geleerd van gisteren en ze gaven aan dat ze toch niets beters te doen hadden. WAUW! Echt geweldig! Allerlei nationaliteiten door elkaar heen en toch hielpen ze elkaar.

Kos- Sinasappels, hinkelen en een verbaasde politie

Toen wij gisteren ons rondje Kos hadden gedaan viel het ons op dat het op de boulevard erg rustig was. Er zijn heel wat (Syrische)vluchtelingen vertrokken richting Athene en er staan tentjes leeg (‘For sale’ wink emoticon. De stichting heeft als doelstelling als eerste de kinderen, (zogende) vrouwen en oudere mensen te voorzien van de eerste levensbehoeften. Maar omdat wij al karren vol boodschappen hadden gedaan (zie foto’s bij het vorige blog) besloten wij om alle vluchtelingen op de boulevard te voorzien van een sinaasappel. Dit bleek een groot succes. Het was fijn om bij iedereen een glimlach te zien!

Tijdens datzelfde rondje Kos hoorden wij van de politie dat de niet- Syrische asielzoekers die daar stonden te wachten op registratie wel wat water konden gebruiken. En water hadden we genoeg! Wij parkeerden onze huurauto vlak bij de ingang, en nadat iedereen ging zitten begonnen wij met uitdelen. Wonderlijk genoeg bleven de mannen zitten en konden wij in alle rust en met een grote glimlach het water geven. Nadat iedereen had gehad haalden wij een paar vuilniszakken tevoorschijn en begonnen daar puin te ruimen. Je moet bedenken dat dag in, dag uit mensen daar zitten zonder dat er wordt schoongemaakt of opgeruimd. We vroegen twee mannen om ons te helpen en al snel daarna begon iedereen zijn lege flesje water klein te maken en in de vuilniszak te gooien. Ze kregen zelfs zo sterk de smaak te pakken dat al het grote afval binnen een paar minuten van het terrein was. Een paar politieagenten stonden vol verbazing te kijken en begonnen daarna zelf ook enthousiast hun eigen koffiebekertjes weg te gooien. Dit was echt een fantastische ervaring: De mannen voelden zich na al dat wachten nuttig bij het opruimen, ze hebben hun dorst kunnen lessen en het terrein was binnen een mum van tijd schoon. Echt super!

Wat ook super is, is het werk dat wij op de boulevard kunnen doen. Omdat er nu verschillende organisaties actief zijn in dit gebied kunnen wij onze aandacht nu beter richten op onze doelgroep: de kinderen. Wij hadden kleurplaten en stoepkrijt mee, en toen we begonnen met bellenblazen kwamen de kinderen naar ons toe gerend. Er was een ontspannen en uitgelaten sfeer, de kinderen vermaakten zich, wij hadden tijd om in alle rust kleding uit te delen aan de moeders en we konden nu in een ongedwongen situatie verhalen uitwisselen. Een leuk detail: bij het tekenen van een hinkelbaan waren het de mannen die als eerste een poging waagden!

Vanmorgen vertrokken wij in alle vroegte richting de haven. Daar ligt een boot voor 2000 personen, en de personen die daarop mogen zijn de Syrische vluchtelingen. Nu de kustwacht de rubberbootjes oppikt en in de haven direct de mensen afzet gaat het een stuk gestroomlijnder. Uit een gesprek met een Frontex-agent bleek dat de kustwacht vaak nog wel wat bootjes mist en daarom zullen wij ons morgenochtend ook weer richten op het strand.

Vandaag namen we ook afscheid van Sander. Na zich enorm ingezet te hebben gaan we hem echt missen! 18 uur per dag in touw met als enige doel de vluchtelingen te helpen, Wauw! Deze duizendpoot met zijn vlotte babbel heeft de regie overgedragen aan Jacoline Visser. Zij zal ons stelletje gaan coördineren. Helaas en onverwachts gaat Angelien ook naar huis vandaag. Na een val gisteren doet haar knie behoorlijk pijn en gaat zij drie dagen eerder dan verwacht huiswaarts. Zij was een waardevol teamlid en we hopen dat ze zich snel beter voelt!

Wilt u de hulp op Lesbos en Kos steunen?

Doneren kan op:

https://betalen.doneermeer.nl/bootvluchtelingen

of

NL97 RBRB 0918932637

t.n.v. Stichting Bootvluchteling

Kos – Stoepkrijt en blije gezichtjes

Gistermiddag hebben wij twee nieuwe vrijwilligers mogen verwelkomen: Jorin en Nienke. Super fijn dat we nu twee paar extra handen hebben. Die handen werden dan ook direct goed ingezet. Nadat wij ons vaste rondje van inventariseren hadden gedaan over de boulevard zagen wij dat er bij het politiebureau grote rijen stonden van Pakistani met dranghekken ervoor. Na wat nagevraagd en gepraat te hebben met de politie kwamen wij erachter dat deze mensen hier staan om hun papieren te krijgen. Daarbij had een andere groep mensen al voedsel uitgedeeld aan de Syriërs maar deze mensen achter het hek over geslagen. Wij vroegen de politie of wij ze konden helpen door water uit te delen. Dat mocht gelukkig. ’s Middags hebben wij naast het water uitdelen aan de Pakistani ook de mensen op de boulevard voorzien van kleding, luiers, knuffels en stoepkrijt. Geweldig om die kindergezichtjes zo vrolijk te zien!

Gisteren schreef ik in het verslag dat de kleine bootjes met vluchtelingen onderschept worden door de marine en meegenomen worden naar de haven. Vanmorgen zijn wij dan ook in twee groepen uit elkaar gegaan: een groep naar het strand (omdat wij niet weten hoe lang de marine dit vol gaat houden), en een groep naar de haven. In de haven bleek dat er al veel mensen uit het water waren gehaald en op de kade in rijen stonden te wachten op papieren waarmee zij de grote boot voor 2000 passagiers op mochten. Ook hier was de politie erg behulpzaam en mochten wij melk en water uitdelen aan de baby’s en kinderen. Opeens zagen wij in de verte een klein opblaasbootje aankomen die net naast de haven aan zou meren op een strandje. Wij sprongen op onze fietsen om dit bootje op te wachten met spulletjes voor de eerste hulp. Schrijnende verhalen komen dan langs: Een man die met zijn vrouw en kind 2 keer eerder heeft geprobeerd over te steken, en twee keer was de boot gezonken. Nu durfden zijn vrouw en kind het niet nog een keer te proberen en is de man nu in zijn eentje wel aangekomen.

Ik wil nog even kwijt dat de Griekse bevolking hier op Kos erg vriendelijk en behulpzaam is. Toen we op pad gingen voor de petjes kregen wij bijvoorbeeld een tas met 25 gratis petten mee om uit te delen. Andere Grieken delen hun eten met de vluchtelingen en sommige cafés/ restaurants laten ze gebruik maken van de toiletten. Wat zij kwijt kunnen, geven ze graag weg. En dat is heel mooi om te zien.

Vanochtend heeft de NOS met ons meegelopen, en zie je ons vanavond dus terug in het journaal. Te herkennen aan de witte petjes…

Athene – Bekende gezichten

Verslag uit park Alexander, Athene.

Dit is Kareem- ik liet hem eerder zien. Ik kwam hem tegen op Lesbos- eerst toen hij van een volle boot afkwam, kletsnat, daarna in kamp Moria. Dolblij met z’n bellenblaas. Zondagavond zat ik met hem op de ferry naar Athene. Maandagmiddag kwam ik hem weer tegen- in park Alexander in Athene. Hij speelde met een autootje en kwam met een grote glimlach op me afrennen toen hij me weer zag.

Sinds drie weken wonen vluchtelingen uit Afghanistan in dit park. Ze komen vanuit Lesbos, Chios, Kos en andere eilanden. Weinig voorzieningen: 1 douche, zes wc’s op minimaal 700 mensen.

Maar dat is het ergste niet. Naast het park bevindt zich het park van tientallen drugsverslaafden. Ze slapen daar, ze wonen daar, ze dealen daar. Onder hen Afghaanse vluchtelingen, die eerder naar Europa kwamen. Er zit geen hek tussen de parken, het loopt zo in elkaar over. Een naald is snel opgepakt.

Het andere aangrenzende park, weer geen hek, staat bekend als plek waar mannen seksuele handelingen verrichten met andere mannen. Of jongens. Mohammad Mirzay (Afghan Community Greece) vertelde mij dat vluchtelingenjongens momenteel populair zijn. Goedkoop, maagd, onschuldig, jong. Ze krijgen dan tussen de 30 en 50 euro- geld dat zij hard nodig hebben- verantwoordelijk als ze zich al veel te jong voelen. De afgelopen weken zijn er dagelijks meldingen gedaan van seksueel misbruik, staan deze jongens bloot aan HIV en lopen ernstige trauma’s op.

Je vlucht uit onveiligheid. Je gezin ondergaat een levensgevaarlijke bootreis. Je enige doel: je kinderen in veiligheid brengen en hen een toekomst geven.

En dan in Athene in dit park belanden, met de meest traumatische ervaringen en gevaren om de hoek van je onbeveiligde tent.

It made me sick. En ik krijg Kareem niet uit m’n hoofd. Op Lesbos hield ik vast aan de gedachte dat vluchtelingen het gevaarlijkste deel van de reis achter de rug hadden. Maar de sfeer die op deze plek in Athene hing was onheilspellend, misselijkmakend, donker. We kunnen niet accepteren dat vluchtelingen, gezinnen, mensen en kinderen in deze hel eindigen.

Er moet echt echt écht veilige opvang geregeld worden voor vluchtelingen. Zodat jongens als Kareem naar school kunnen, na afloop een potje voetbal spelen en naar een veilig huis terugkeren aan het einde van de dag. Geef hen een veilige toekomst.

Kos – Elke dag een ander plan

Vanmorgen waren wij om half 5 op het strand, met in onze kielzog verschillende journalisten van verschillende landen en omroepen. En dan niet het plaatselijke sufferdje, maar onder andere de New York Times, The Times vanuit Duitsland en de NOS. Allemaal in afwachting van de boten.

We hadden duidelijk gemaakt dat wij graag ons werk wilden doen en dat als zij in de weg liepen, we genoodzaakt waren om de camera in het water te gooien 😉 Gisteren werd ik namelijk weggeduwd door een fotograaf terwijl ik een kind aan wilde pakken, en dat soort dingen zijn gewoon onbeschoft.

Het was nog donker en aan de lichtjes die over het water zweefden zagen we dat er veel activiteit was van de marine, in tegenstelling tot gisteren. Toen het langzaam licht begon te worden hadden wij nog steeds geen stipje of streepje van een opblaasbootje gelokaliseerd aan de horizon. Het lijkt erop dat de marine de bootjes al vlak voor de kust van Turkije oppikt en ze meesleept naar de haven van Kos. Dit is voor de vluchtelingen een kleine vooruitgang. Nu duurt de reis waarschijnlijk meer dan de helft korter en is het een stuk veiliger. Voor ons en de journalisten was er dus niets te doen op het strand. We hebben maar genoten van een prachtige zonsopgang.

Even overwogen we nog om naar de haven te fietsen en de mensen daar op te vangen. Maar ons doel van het eerste hulp verlenen bij de boten is om het ze zo gemakkelijk mogelijk te maken om de voetreis van 6 kilometer te ondernemen. Vandaar de droge schoenen, schone luiers en de opfris doekjes. Vandaag kwamen ze dus al aan in de haven na een korte reis en staan ze ongeveer direct tegenover het politiebureau waar ze zich moeten registreren. Vanmorgen dus geen chaos voor ons. De vraag is wel hoe lang de Griekse marine dit gaat volhouden. Uit eerdere initiatieven, zoals voedsel uitdelen door het leger, is gebleken dat ze er na ongeveer 4 dagen weer mee stoppen. Daarom zullen wij vooralsnog om half 5 op de stranden aanwezig zijn. Eerst zien, dan geloven!

Elke dag hebben wij een meeting om de plannen voor die dag te maken. Het is namelijk geen dag hetzelfde. Gisteren bijvoorbeeld is het stadion waar de (Syrische) vluchtelingen hun papieren konden regelen helemaal leeg gehaald. De Griekse overheid kwam er na een paar dagen achter dat dat stadion toch niet zo’n verstandige keuze was. Hierdoor zijn de vluchtelingen weer verspreid over de parkjes en boulevard. De verschillende bevolkingsgroepen hebben nu verschillende plekken waar ze geregistreerd kunnen worden. Ook gaan er geruchten dat het Captain Elias hotel wordt leeggehaald en de vluchtelingen per politiebusjes naar de plek van hun registratie gebracht worden. Maar dit hebben wij van horen zeggen dus dit weten we niet 100 % zeker.

We merken dat het erg belangrijk is om in beweging te blijven. We fietsen heel wat af en gaan in groepjes door de stad op zoek naar de meest kwetsbaren. Zo kunnen we daar direct op anticiperen wat onze plannen betreft.

Volgende week vertrekken namens de stichting een lactatiekundige, verloskundige en huisarts vrijwillig naar Kos. Om heel doelgericht problemen te kunnen inventariseren, zorg te geven en door te verwijzen naar Artsen zonder Grenzen.

Dat is het voordeel van onze organisatie: Wij zijn erg flexibel, de lijnen naar Nederland zijn kort en zo kijken per dag met elkaar waar de nood het hoogst is en hoe we dat verstandig en efficiënt gaan aanpakken.

Lesbos – Zo gevaarlijk is het dus

Zo gevaarlijk is het dus.. Heb ik vandaag echt bijna een kind voor mijn ogen zien verdrinken ?

Vanochtend uur of twaalf. Drie of vier boten gesignaleerd bij Sikaminias. Met beide Annemaries in twee auto’s die kant op.

Een groepje pikzwarte Somalische jongens is al aan land als we arriveren en heeft aan de kant van de weg de schaduw opgezocht. Ze wachten op de tweede boot waar hun vrienden in zouden zitten. Door de verrekijker bespeurt Annemarie een bootje, maar al gauw blijkt dat dat ver uitwijkt naar rechts en dus een eind verderop aan gaat komen. Ik stap snel in ons blauwe autootje.

Een hele club journalisten scheurt voor mij uit. Ze kiezen hun positie op het strand en ik maak zelf ook een filmpje van het naderende bootje. Hé, de andere meiden zijn niet achter mij aan gekomen. Ben zomaar weggereden zonder te zeggen waar naartoe. Iets te enthousiast… Gelukkig ben ik niet alleen, ik ben omringd door de pers.

Als de overvolle boot de rotsige kust bereikt, stap ik het water in en help een oudere vrouw aan land. Overal om mij heen beginnen mensen uit te stappen. De boot drijft af, ik probeer m tegen te houden, maar dan kan ik ondertussen niet ook nog kinderen over de rand heen tillen. Ik kijk om me heen en zoek naar balans op de glibberige keien. Waar is iedereen?

Ik krijg een baby in mijn armen gedrukt en draai me weer om naar het strand. De fotografen schieten hun actiefoto’s, de camera draait en de pluizige microfoon zwaait in het rond. Maar niemand neemt de moeite om het kindje van mij over te nemen. “Can anybody help instead of just taking pictures?” Geen reactie. Verontwaardigd denk ik ‘jammer voor je’ en duw de drijfnatte baby in de handen van een vriendelijk ogende grijze reporter en ga verder.

Binnen een oogwenk is de boot leeg. De baby lijkt tevreden in de armen van de reporter en iedereen is safe aan land. Dat viel toch nog mee. Dank U, Heer.

Maar nog voor ik kan beginnen met instructies geven en water uitdelen, wordt er gewezen naar de zee. Nog een boot.

Hop, achter het stuur. Vrrrroem, in volle vaart erop af. Stof wolkt naar binnen door het openstaande raampje. Tussen de olijfbomen door hou ik het bootje al rijdend in de gaten. De banden slippen als ik de handrem aantrek. Met natte Teva’s over losliggende stenen rennen = niet handig. Ik ben maar net op tijd en loop de boot tegemoet. Camera’s klikken. Ik ben nog steeds alleen.

Ruw word ik aan de kant geduwd. Een fotografe zit op haar knieën in het grind. Met haar donkerbruine ogen kijkt ze geërgerd naar me op. Of ik niet door haar beeld wil lopen. “Well, excuse me, I’m here to help, not to be filmed!”

Dan gaat alles ineens razendsnel.

Pang! De doffe plof van het lek steken van de boot, een bekend geluid. Maar… Nee! Dit is veel te vroeg! De boot ligt nog te diep in het water! In paniek leunen de mannen die aan de lekke kant zitten, naar opzij en springen uit de boot. De boot helt over naar rechts en zeewater stroomt naar binnen. Dit. Gaat. Niet. Goed.

Ik laat mijn telefoon op de grond vallen en heb ook nog het benul om mijn autosleutels uit mijn broekzak te halen. Dan duik ik in het water.

Vrouwen trekken aan mijn armen, kinderen gillen, ik til een jongen van tien over de rand en probeer een klein meisje vast te pakken, maar zware doorweekte rugzakken liggen in de weg. Water, nog meer water. Iedereen duwt en trekt en tuimelt over elkaar terwijl de boot zich vult. De kleintjes zitten in het midden en kunnen nergens heen. Ze gaan verdrinken. Ze gaan hier voor mijn ogen verdrinken! Jesus, safe those children. Jesus!!!

Wanhopig kijk ik naar de mensen van de pers die droog op de kant staan. Druk lopen ze heen en weer om dit drama vast te leggen. Verbijsterd schreeuw ik om hulp. De beelden zullen vast spectaculair zijn en ja, ze geven de rauwe werkelijkheid weer en dat is belangrijk, maar in Gods naam, HELP TOCH!

Ik sta inmiddels tot mijn oksels in het water. De mensen in de boot verdringen elkaar om zo snel mogelijk voet op vaste grond te kunnen zetten. Ik kijk alleen maar naar de lamgeslagen kleuter die temidden van het gewoel niet beseft in welk gevaar hij verkeert. In gedachten zie ik hem al op de bodem van de boot platgedrukt worden en verdrinken in het water dat de boot nog altijd langzaam maar zeker vult. En dat fragiele meisje van nog geen twee met een pietepeuterig staartje op haar hoofd, straks kiept ze nog over de rand en komt onder de boot terecht. Uit alle macht houd ik de leeggelopen rand van de boot zoveel mogelijk stabiel. Met mijn andere hand grijp ik kinderarmpjes vast, sjor ik aan tassen, duw ik mannen over de rand en ergens in mijn achterhoofd blijf ik bidden. Jesus, safe the children. Jesus, safe the children.

Ergens tussen dat schietgebed en het moment dat ik de laatste rugzak uit het water sleepte, moet iedereen veilig aan land zijn gekomen. Het is aan mij voorbijgegaan.

Verdwaasd loop ik rond. Een jonge moeder zit huilend op een grote kei. Ik ga naast haar zitten en dank met haar mee dat haar kleintjes levend naast haar op de grond zitten. Zwemvesten worden op een hoop gegooid en een vergeten kinderschoentje uit de boot gegrabbeld voordat ook de andere zijde ‘poef’ wordt lek gestoken. Jongens tikken me op de schouder en zeggen ‘tenk joe’. Een fotograaf komt vertellen dat ie mijn telefoon heeft. Ik zoek naar mijn autosleutels en vind ze. Ik kan alleen maar huilen.

Kos – Je bent welkom

Gisteren zijn wij aangekomen en het voelt alsof we er al weken zijn. Sander heeft ons tot in detail op de hoogte gebracht over de situatie hier en we zijn langs de verschillende plekken gefietst waar vluchtelingen zich verzamelen. Bij het stadion zijn wij even gebleven. Het leek binnen wat onrustig doordat we geschreeuw hoorden en flesjes zagen vliegen, maar het viel mee. De onrust die in de media wordt beschreven is erg overtrokken. Het is hier redelijk vredig maar er is een grote behoefte aan de basale dingen zoals eten, drinken, douches en toiletten. En als die er niet zijn, en je zet duizenden mensen dagen bij elkaar in een bloedheet stadion in de volle zon, zonder dat ze weten waarom ze daar zijn, en zonder ordelijke registratie, dan zou er ook in ons ‘beschaafde Nederland’ de pleuris uitbreken.

En zouden we dan ook in het buitenland in het nieuws komen met koppen als: ‘Illegale migranten zorgen voor problemen’?

Of zou het meer terecht zijn als het werd verslagen als: ‘Wanhopige vluchtelingen ontbreekt iedere vorm van menswaardige opvang en verlangen naar leven in vrijheid’.

Wij hebben even op een rijtje gezet wat wij nu willen bereiken en hoe we dat precies gaan doen. Belangrijk is het om vooruit te kijken en het project voor een paar weken vooruit te plannen. We hebben de taken een beetje verdeeld nu we met een grotere groep zijn. Uit de parken zijn de vluchtelingen weggejaagd, dus daar hoeven wij geen hulp meer te verlenen. Wij concentreren ons nu vooral op de hulpverlening op de boulevard en de eerste hulp als de bootvluchtelingen aan land komen.

Om in dit laatste meer inzicht te krijgen is het goed om zelf te ervaren hoe het hulpgeven werkt, en daarom zijn wij vanmorgen vroeg naar het strand gegaan om de bootvluchtelingen op te vangen. Wat een bizarre belevenis. Nog voor de zon opkwam waren wij vanaf het strand aan het zoeken naar de bootjes. Wanneer er een stip aan de horizon verschijnt proberen wij in te schatten waar de boot gaat aanmeren en fietsen daar zo snel mogelijk naar toe met rugzakken gevuld met luiers, kleren en eerste hulp benodigdheden. Wanneer een boot de kant bereikt springen er mannen in het water die de kleinste kinderen uit de boot tillen en op het strand neerzetten. Daarna komen de andere mannen van boord en dan de vrouwen en de grotere kinderen. Van geluk en uit angst om weer terug te moeten steken ze zo snel mogelijk de boot lek. Soms wordt dit al gedaan voordat iemand ook maar voet aan wal heeft gezet. Het resultaat is: drijfnatte kleding en bibberende kinderen. Niet erg handig dus.

Vanmiddag gaan wij de boulevard op om kleding en verzorgingsspullen uit te delen. Ze daarmee het gevoel geven welkom te zijn. En bovenal te luisteren naar hun verhalen, van mens tot mens , want een arm om je heen en een vriendelijke blik kan juist voor deze mensen het verschil maken…