Lesbos – Nieuwe boot

Gisteren en vandaag is het transport van onze reddingsboot gereedgemaakt. Dankzij een genereuze donatie voor dit specifieke doel, konden we deze boot aanschaffen. Dit weekend vertrekt de boot naar Lesbos om onze Search and Rescue Missie aanvullend te ondersteunen.

Met dank aan Iris en Edwin van der Vegt voor het klaar maken van de combinatie en het laden van de vracht, Ralph de Kreij voor alle voorbereidende werkzaamheden en organisatie, Ralph de Kreij en Henk Maasland voor de commissioning en afname, René van Drie van Roordink Bedrijfswagens in Barneveld voor alle logistieke voorbereiding en de prachtige vrachtwagen.

En niet te vergeten onze chauffeurs Jan Klumper en Hugo Schuurman.

Lesbos – Wie helpt wie?

Vrijwilliger Joël kreeg op Lesbos een lekke band met een van de busjes van Stichting Bootvluchteling. Hij stond geparkeerd naast een bootlanding en kon niet weg. Maar wat bleek? Uit de boot was zojuist een Syrische automonteur gestapt, die te hulp schoot. In no time lag de reserveband onder de auto en konden mensen weer vervoerd worden. Mooie samenwerking!

Lijkt het je ook mooi om in actie te komen en als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling aan de slag te gaan? Kijk dan op deze pagina voor meer informatie.

Lesbos – Boot in nood!

Sinds juli 2015 staat het fieldteam van Stichting Bootvluchteling dag en nacht op de stranden van Lesbos om vluchtelingen te helpen. Ze helpen de boten veilig te landen, bieden eerste medische hulp, geven droge kleding, eten en drinken en bieden informatie en vervoer naar de opvangkampen. Noodzakelijk en dankbaar werk, maar als we naar de zee kijken voelen we ons regelmatig gefrustreerd over het gebrek aan hulp op zee. Iedereen weet dat er bijna dagelijks mensen verdrinken in de gevaarlijke overtocht vanuit Turkije naar Griekenland. Een tocht met veel risico’s, maar blijkbaar vinden de vluchtelingen de kans op een ‘normaal’ leven de oversteek meer dan waard.

Zo ook de 26 vluchtelingen die afgelopen donderdagochtend vroeg in een veel te klein vissersbootje de overtocht maakten. Het rescueteam van Stichting Bootvluchteling was als eerste aanwezig en constateerde direct dat er een grote kans was dat de mensen aan boord van dit bootje de kust nooit zouden gaan halen. Elke golf sloeg over de rand van het bootje waardoor het snel veel water maakte en er zaten veel te veel mensen op de boot.

Omdat het ontruimen van een bootje op zee grote risico’s met zich meebrengt en een dergelijke reddingsactie praktisch gezien met meer reddingsboten uitgevoerd moet worden, werd direct hulp ingeschakeld. Binnen enkele minuten waren MSF/Greenpeace aanwezig. Een arts en een vertaler hebben nog eens snel een check gedaan en direct daarna werd gestart met het evacueren van de mensen. De kou, de wind en de zeer onstuimige zee maakte het allemaal niet makkelijker maar gelukkig zijn we erin geslaagd om alle mannen, vrouwen en kinderen van boord te halen en veilig naar de haven van Molyvos te brengen. Het was een geslaagde actie en ik realiseerde me ineens dat wat wij doen helemaal geen druppel op de gloeiende plaat is. Het maakt een wereld van verschil! Al zouden deze 26 mensen de enige zijn die we met onze missie hebben mogen redden, dan zou het het al allemaal waard zijn geweest.

De realiteit is helaas dat er alleen al in januari 2016 tot nu toe ruim 30.000 mensen deze oversteek maakten en dat velen verdronken. Daarom is deze reddingsmissie zo belangrijk en hopen we steeds weer opnieuw het verschil te mogen maken in de levens van deze mensen in nood.

Door Jaime Jorba Bos
Team coördinator reddingsmissie Stichting Bootvluchteling

Lesbos – Moria

Fatima blijft maar door mijn hoofd spoken. Vorige week waren mijn man en ik in kamp Moria op Lesbos om namens stichting Bootvluchteling tenten en slaapzakken uit te delen aan vluchtelingen die wachten tot ze zich kunnen registreren. Het was druk in het kamp, het regende pijpenstelen en langzaam veranderde Moria in een grote modderpoel. Binnen no time waren de tenten uitgedeeld, iedereen zocht bescherming tegen regen en kou. Toen ik even later wat door het kamp liep, kwam er een klein meisje op me af. Ze was een jaar of tien, haar haren in de klit en ze bibberde als een rietje. Het enige wat ze aanhad was een legging met een rokje en een t-shirt. Het meisje trok mijn aandacht en zei wat in het Arabisch. Wilde ze een jas? Een paraplu? Vast wel, besloot ik, en met haar hand in de mijne liepen we richting de kledingtent.

Gelukkig gaf ik het kind toen geen kleding. Onderweg naar de lange rij voor de kledinguitgave stuitten we op een vriendelijke Arabische vrijwilliger die het meisje wel kon verstaan. Er was iets met de tent waar ze in verbleef, zo begrepen we. En ja, inderdaad, toen een paar minuten later het kleine eenpersoonstentje van het meisje open ging, zaten daar twee vrouwen en nog drie kinderen in, halfnaakt en verkleumd tot op het bot. Een gat in de tent maakte hun koude slaapplek onbewoonbaar.

Door zijn portofoon regelde de Arabische vrijwilliger snel een slaapplek in een kamer en met de hele kinderkaravaan achter ons aan verhuisden we de moeder, Fatima, haar zus en Fatima’s vier kinderen naar een betere plek. ‘Waar wil je heen?’ vroeg ik Fatima met handen en voeten. ‘Naar Duitsland,’ glimlachte ze.

De laatste dagen zie ik Fatima en haar vier kinderen steeds door Europa lopen. Halfnaakt door de kou, met overal gevaren en nieuwe regenbuien. Bij de verhalen van kinderontvoeringen en verkrachtingen van vrouwelijke vluchtelingen zie ik die mooie glimlach van dat lieve kleine meisje van tien. Duitsland is vol, zeggen velen. Misschien. Maar voor Fatima en haar kinderen vinden we vast nog wel een plekje.

Door Jilke Tanis
http://www.jilketanis.nl/overwinteren-op-lesbos/

Om mensen als Fatima en haar kinderen te kunnen blijven helpen zijn wij afhankelijk van uw donaties. Wilt u ons werk steunen? NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling of via de doneerbutton op www.bootvluchteling.nl

Hartelijk dank!

Athene – Wij geven Europa een gezicht

Het is kwart over vijf in de morgen. Met slaperige ogen en een stationcar vol waterflesjes, luiers en toiletspullen wacht onze crew op de aankomst van de eerste boot van de dag.

Herkomst: Lesbos. Aantal passagiers: een stuk of 1.500.

Een droog getal, nu nog wel. Over een half uur zal dat anders zijn. Krijgt het aantal een gezicht. Krijgen gezichten een stem. Worden het mensen zoals wij, die op zoek zijn. Naar iets dat hun dorst kan lessen, naar een warm bed na een lange reis. Naar antwoorden op vragen. Naar een plek onder de zon.

We zijn niet de enigen die de boot opwachten. We worden vergezeld door een Zwitsers team dat soep uitdeelt. Maar ook door hosselaars danwel aasgieren van busmaatschappijen die naar de Macedonische grens rijden: de volgende stap in de vluchtelingenroute naar het Westen. Als een soort Japanse gidsen steken ze bordjes in de lucht om zich straks in de menigte zichtbaar te kunnen maken. 

Verder is er in de haven niemand te bekennen. Geen Griekse overheid of instantie, geen Rode Kruis, UNHCR of andere hulporganisatie. De mensen die hier straks in het voor hen vreemde land arriveren, hebben geen flauw benul waar ze heen moeten. Er is chaos en geen enkele vorm van informatie. Dat maakt hen tot een makkelijke prooi voor mensenhandelaren. En het maakt ons kleine provisorische team tot de enige verstrekkers van betrouwbare informatie.

5.40: de boot komt aan. Het is de eerste van de vijf schepen die vandaag zullen arriveren. Langzaam gaat de laadklep open. Met een plof valt het neer op de kade. Het laadruim staat zwart van de mensen. Slechts een dik touw scheidt hen nog van het vaste land van Europa.

Het touw gaat aan de kant, de massa stroomt het schip uit. Ertussen loopt af en toe een verdwaalde backpacker of Griekse reiziger: officieel is dit gewoon een ‘normale’ ferry. We lopen op de menigte in en proberen zoveel mogelijk mensen te voorzien, vrouwen en kinderen eerst. We hebben niet genoeg voor iedereen, maar doen wat we kunnen. Dat levert dankbare gezichten op.

Toch voelt het soms zo zinloos, zo banaal. Wat is een flesje water of een luier nou waard? Ben ik daarvoor naar Griekenland gekomen? Het voelt klein en zo weinig betekenend, druppels op de gloeiende plaat. Nog los van de vraag of Europa al deze mensen uiteindelijk wel kan helpen en of hun reis wel zin heeft gehad. 

Het is zo complex. Maar hoe het ook zij: deze mensen zijn nu hier. En ze zijn moe, ver van huis en dorstig. Reiken wij hen de hand uit, of laten we ze in de kou staan?

Op deze vroege morgen geven wij Europa een gezicht. Zijn we de hoogstpersoonlijke vertegenwoordigers van de vriendelijkheid.

Want hoe kouder de nacht, hoe meer een glimlach kan verwarmen.

Door Rebecca van de Kar

Athene: Entreehal of afgetrapte deurmat?

Welkom op Victoria Square, in hartje Athene. Het plein waar mijn leven zich deze dagen voornamelijk op en rond afspeelt. De entreehal van Griekenland zou je het kunnen noemen, of misschien beter de afgetrapte deurmat.

Vluchtelingen uit alle windstreken die hier (met duizenden per dag) per boot aankomen en niet genoeg geld hebben om door te reizen of voor wie de grenzen niet opengaan, stranden hier. Tientallen mannen, vrouwen en kinderen brengen hier dag, en soms ook nacht door. Overal zitten families en individuen met spullen om zich heen op de grond, vaak alles wat nog over is van wat ooit hun leven was. Wachtend staren ze voor zich uit, ademen ze de lucht van hun eigen urine in. Want ook een wc behoort tot de luxere levensbehoeften voor de bewoners van Victoria Square.

Het is het plein van hoop en wanhoop. Van verwachtingen, verlangens, heimwee, angst voor de toekomst en bittere teleurstelling. De meeste mensen komen er hier achter dat hun reis naar hier hoogstwaarschijnlijk voor niets is geweest. Dat de weg naar Europa niet open ligt voor hen. Dat ze maar terug moeten naar de ellende waar ze vandaan gekomen zijn, of moeten blijven in straatarm Griekenland.

Natuurlijk wordt er alsnog van alles ondernomen om verder te komen. Er wordt actief gehandeld in valse papieren, er worden kilometerlange vluchtroutes door de bossen en bergen uitgeprobeerd, vaak al voor de zoveelste keer na een aantal mislukte pogingen. Er worden duizenden euro’s betaald aan mensenhandelaars, die loze beloftes doen om ze naar het beloofde land te brengen. Ik hoor de verhalen first hand van Farsi sprekende mensen. Die vallen rauw op m’n dak.

Gelukszoekers noemen we deze mensen dan. Ik vraag me af hoe, waar en wanneer ze het zo hard gezochte geluk zullen vinden.

Ons team van Stichting Bootvluchteling probeert het maar uit te delen in de vorm van een glimlach, een grapje, een kopje warme thee. Een spelletje met een kind. Ik zou ze de hemel willen geven. Zou een planeet willen oprichten waar ik iedereen kon laten wonen. Maar mijn hemelse planeet blijft beperkt tot een droom.
Welkom op Victoria Square. Waar happy Europa voor zoveel mensen een grote illusie bleek te zijn. Maar waar een kop thee en een voetbal gelukkig aardig wat ellende kunnen fixen. Al is het maar voor even.
Helpt u mee? U steun is hard nodig! https://bootvluchteling.nl

Bekijk hier het filmpje

Door Rebecca van de Kar

Leros – Een vleugje romantiek

We laten Theo Kiffers, een van onze vrijwilligers, aan het woord over ‘weer zo’n dag op Leros…’:

“Met Lukas, een vrijwilliger uit Zweden, praat ik over het sombere nieuws dat er die dag op Leros zoveel nieuwe mensen aankomen, dat niet iedereen een slaapplaats kan krijgen en er mensen buiten moeten blijven. Dat is waarschijnlijk veel vaker gebeurd, maar wij voelen voor het eerst de onmacht niet te kunnen helpen als we kijken naar de mensen die al buiten zitten. Ontroerd kijken we elkaar aan. “No words.”

“Maar er zijn ook tenten, kunnen we daar iets mee doen?” De vrijwilligers uit de ‘Poseidon Storage’, het gebouw waar hulpgoederen uit de hele wereld worden opgeslagen, wijzen me op een ruimte waarin tenten, matrassen, slaapzakken en dekens liggen opgeslagen. “We brengen ze vast naar beneden, kijk maar of je ze kunt gebruiken.” En of we dat kunnen!

Iedere slaapplaats is er één, zo concluderen we, en met de leiding van de UNHCR wordt overlegd waar we de tenten kunnen neerzetten. De ruimte is schaars, maar met passen en meten lukt het toch om zo’n 25 tentjes neer te zetten. Goed voor een kleine 80 extra slaapplaatsen. We voorzien alle tentjes van matrassen en een flinke laag UN-matten om de ondergrond van kiezelstenen te egaliseren en te isoleren.

Als we naar het resultaat kijken, is het eigenlijk wel een leuk gezicht. De huisjes en grote tenten zullen overvol zijn, dus misschien is zo’n klein onderkomen voor korte tijd zo gek nog niet. Alain, een vrijwilliger uit Israël en vandaag mede belast met de ‘housing’ van de mensen, heeft in ieder geval al twee gegadigden: een pas getrouwd stel uit Syrië dat wel een beetje privacy kan gebruiken…

Leros – Wintersale in de Boutique

Het doet denken aan de Drie Dwaze Dagen bij de Bijenkorf, maar dan elke dag. Maar waar we in de Hollandse sale onze kledingkast aanvullen met leuke koopjes, hier haal je je complete garderobe. Eén set per persoon en daar doe je het voorlopig mee. Nee, de Boutique op Leros is geen Bijenkorf, maar iedere vluchteling die binnenkomt, loopt dolenthousiast de deur uit. Zelden was een warme winterjas zo luxe!

De Boutique is een grote ruimte op Leros die vol ligt met broeken, truien, shirts, ondergoed, schoenen, jassen, mutsen, handschoenen, sjaals en reistassen. Elke vluchteling die op Leros aankomt, mag hier een set kleding uitzoeken. Luxe? Nee, het is bittere noodzaak, want meer kleding dan ze bij aankomst dragen, hebben ze meestal niet. Het doel van Stichting Bootvluchteling is de reizigers winterklaar te maken voor het vervolg van hun reis.

Bij aankomst op het eiland, krijgen de vluchtelingen na het ontvangen van de eerste noodhulp, een ticket dat recht geeft op een bezoek aan de Boutique. De laatste weken neemt het aantal vluchtelingen op Leros fors toe, waardoor het regelmatig rijendik staat voor de ingang van de Boutique. Eenmaal binnen is het vaak graaien in de bakken. De vergelijking met de Drie Dwaze Dagen is snel gemaakt… En begrijpelijk! Ook deze mensen willen graag goede kleding voor zichzelf en hun kinderen.

Soms uit zich dit in slinks gedrag. Mensen die hun kleding expres nat maken, omdat vluchtelingen met natte kleren voorrang krijgen. Of anderen die hun schoenen verstoppen, om zo recht te krijgen op een nieuw paar… Maar in de meeste gevallen gaat het er netjes aan toe en is de dankbaarheid groot. De foto’s spreken voor zich!

De Boutique wordt bevoorraad met spullen die ter plekke op Leros worden ingekocht. Hier is de lokale economie erg bij gebaat! Verder nemen onze vrijwilligers vaak ingezamelde goederen mee, heel gericht op dat wat nodig is. Wilt u helpen om alle vluchtelingen winterklaar door te laten reizen? Doneer uw bijdrage via www.bootvluchteling.nl en help ons helpen!

(met dank aan onze vrijwilliger Will Bonneveld)