Samos – Werkzaamheden in een start-up fase

Begin februari startte er een team van Stichting Bootvluchteling op Samos. Iris en Tomas schetsen een beeld van hoe het werk op dit eiland er na een maand uitziet:

“Vanuit de boot met een verrekijker zie je aan de kust van Samos overal de feloranje zwemvesten liggen als stille getuigen. Sommige liggen geclusterd bij fatsoenlijke strandjes om aan wal te gaan, maar anderen liggen op stukken waar de weg omhoog naar de bewoonde wereld nog een forse klim betekent. Zeker na een vijf uur lange tocht op zee met je hele familie, vaak minstens vier kinderen. Tijdens het bundelen en opruimen van deze vesten kom je overal sporen tegen van doorgereisde bootvluchtelingen: uitgetrokken natte kleding, kapotte schoenen, luiers en kinderflesjes.

Dat het tekenen zijn van mensen die niet goed wisten wat hun te wachten stond, blijkt onder andere uit de bizar onmogelijke (hak- of geen) schoenen, kapotte handtassen of de locatie waar ze zijn aangemeerd. Niet heel gek; Wallad, een Syrische jongen, had nog nooit de zee gezien voorheen. Voor de overtocht hebben ze alles moeten verkopen om het te kunnen betalen. Maar veel is je huis nu natuurlijk niet meer waard.

Door de veranderde situatie en vraag van Europa om betere registratie worden bootjes (gelukkig) actiever door de kustwacht opgezocht en begeleid naar land. Tijdens onze patrouilles aan land om ze veilig op te vangen zijn we in totaal maar twee nachten echt vluchtelingen tegengekomen. Dat betekent niet dat ze er niet zijn. Dagelijks komen er nog zo’n 150 binnen, en op de huidige hotspot, een voormalig detentiecentrum, zitten er nu variërend 500-1000 (officieel plek voor 250), daarvan tegenwoordig ook meer vrouwen en kinderen. Ook hoogzwangere vrouwen of extreem jonge kinderen, soms maar een paar dagen oud.

We zijn ter aanvulling op de huidige medische teams die er al zitten (MSF, Red cross, Medine) met name ’s avonds en ‘s nachts on call geweest. Een prachtige medische kit altijd paraat, maar wat het meest nodig blijkt is vooral luisteren en geruststelling (door oa. kort onderzoek). Spanningshoofdpijn en spierpijn zijn veelvuldig voorkomend. En of we niet iets kunnen geven om te kunnen slapen. Dat heeft ons aan het denken gezet. Bij het kamp waar ze aankomen is het relatief goed geregeld. Voor iedereen een deken, ’s ochtends kan je in rij staan voor een bekertje cornflakes, en als er die nacht niet opeens heel veel meer bootjes zijn aangekomen kan je in principe ook binnen slapen. Maar die kopzorgen, een deel van je familie die nog in Turkije zit of je broer die nog gevangen zit, het geluid van hoestende en huilende kinderen overal. Wie zou er geen (lichamelijke) klachten bij krijgen? Het liefst wil je geen verdovende middelen meegeven want ze hebben nog een lange weg voor de boeg. Daarom, op doktersadvies;), zijn we gestart met actief wat ontspanning bieden en organiseren we nu om de dag een filmavond in het kamp. De eerste 2 avonden waren een succes. Daarnaast, simpel maar hopelijk effectief, oordopjes in hun welkomstpakket. Wat veel indruk op mij heeft gemaakt is de dank van Wallad, de Syrische jongen, voor onze oprechte lach en aandacht tijdens de hulp: Het krachtigste medicijn om je weer even mens te voelen.”

Wil je ook als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling op pad? Lees dan hier meer over de procedure!