Lesbos – Ziekenhuis Mytilini

Voor het begin van dit verhaal moeten we terug naar vorig jaar oktober. Naar de enorme ramp die toen plaatsvond. Tientallen vluchtelingen vonden de dood in de zee bij Lesbos. Ons medisch team stond paraat en deed wat ze konden om mensenlevens te redden. Diverse kinderen werden gereanimeerd en afgevoerd naar het ziekenhuis in Mytilini. Daar, al reanimerend, aangekomen moest helaas worden geconstateerd dat de medische kennis en apparatuur niet toereikend was. Dit heeft letterlijk mensenlevens gekost.

Onze toenmalige medisch coördinator Michel Abdel Malek kon dit niet aanzien en is voor Stichting Bootvluchteling op zoek gegaan naar sponsoren voor nieuwe medische apparatuur voor het leveren van eerste hulp in het ziekenhuis.
Vorige week was het zover: ruim 10.000 euro aan high-tech apparatuur werd overhandigd aan de ziekenhuisstaf van Mytilini.

Artsen uit het AMC Amsterdam gingen de samenwerking aan met Stichting Bootvluchteling en verzorgden de trainingen aan het ziekenhuispersoneel. Zo werd het personeel opgeleid om te kunnen werken met deze nieuwe apparatuur.

Wat een geweldige dagen! Hulpverleners op Lesbos zijn er nu helemaal klaar voor om nog meer mensenlevens (bootvluchtelingen èn Grieken) te redden.

Wil u ons werk ook ondersteunen?
Doneer dan op IBAN-rekeningnummer: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling. Of via de doneerbutton bovenaan de pagina.

Medische missie – In actie bij onlusten

Ooggetuigenverslag uit Moria

Gistermiddag en vannacht zijn er rellen uitgebroken in kamp Moria. Team manager Marko vertelt: “Het medische team van Stichting Bootvluchteling houdt sinds een aantal maanden ’s nachts medische spreekuren in Moria. Toen het nieuws van de rellen ons bereikte, besloot onze nieuwe medische coördinator Jelmer Kooistra dat het verstandig zou zijn om buiten deze werktijden om naar Moria te gaan om medische hulp te verlenen.

Het kamp werd eerst geëvacueerd, wat betekent dat alle hulpverleners het kamp moesten verlaten. De politie heeft het kamp toen lang hermetisch afgesloten om de situatie onder controle te krijgen. De rellen zijn ontstaan door twee losse incidenten. Woede van de mannen in het kamp om de behandeling van een jongen in het gesloten ‘unaccompanied minor’ gedeelte, en later een vechtpartij tussen Pakistaanse en Afghaanse jongens in ditzelfde gesloten gedeelte.

Nadat binnen kamp Moria de ernst van de situatie duidelijk werd, hebben wij de autoriteiten kunnen overtuigen ons toe te staan de medische bus het kamp binnen te rijden. Dit nadat onze artsen eerder buiten het kamp de eerste patiënten hebben behandeld. We waren als één van de eerste medische teams ter plaatse en met onze bus op de juiste plek op het juiste moment. We hebben rond de twintig patiënten gezien, voornamelijk met fracturen en hoofdwonden.

Wij kunnen met z’n allen trots zijn op onze medici, en op het fieldteam dat later ondersteuning kwam brengen in de vorm van dekens, warme kleding, eten en drinken. Iedere hulpverlener die in Moria werkt zal je vertellen dat de gebeurtenissen van gisteren niet uit de lucht komen vallen. Als de situatie niet verandert, zal het ook niet de laatste keer zijn. Er is gebrek aan van alles en de uitzichtloosheid van de situatie van vluchtelingen maakt het alleen maar erger. Hopelijk zal Stichting Bootvluchteling in staat blijven om deze mensen, die hulp zo hard nodig hebben, te blijven helpen.”

Zonder uw hulp had het medische team deze noodhulp niet kunnen verlenen. Hartelijk dank voor alle donaties. Hulp blijft hard nodig. Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of naar: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Lesbos – Hulp aan kwetsbare vluchtelingen

In hotel Silverbay op Lesbos draait het medische team van Stichting Bootvluchteling iedere middag een medisch consult. De medische bus staat dan buiten, en vluchtelingen kunnen langskomen op het spreekuur. In dit hotel verblijven de meest kwetsbare vluchtelingen. Denk aan zwangere vrouwen, bejaarden, kinderen en gehandicapten.
Deze week overhandigde vrijwilliger Dionne whiteboards (zie foto). Stap 1 op weg naar een meer structurele aanwezigheid van Stichting Bootvluchteling op deze plek. Vanaf volgende week geven de vrijwilligers Engelse les.

Whiteboards

Athene – Schokkende situatie

Tess ging met Stichting Bootvluchteling naar Athene en schreef ons over haar ervaring. We delen haar verhaal graag met jullie:

“De afgelopen weken ben ik voor Stichting Bootvluchteling werkzaam geweest in Athene. In eerste instantie schrok ik erg van de situatie in Piraeus, de haven. Overal stonden tentjes op het asfalt, in de brandende zon. Er liepen duizenden vluchtelingen rond. De kinderen zijn vies en lopen op te grote of te kleine (of soms helemaal geen) schoenen rond. Ook viel het mij op dat er weinig sanitaire voorzieningen zijn. Naarmate de week vorderde werd duidelijk dat de overheid de haven zo veel mogelijk leeg wil hebben omdat het toeristenseizoen begint.

Wat wij in de haven voornamelijk doen is in de middag de kinderen vermaken met touwtje springen, kleuren, knuffelen en spelletjes doen. Ook zijn een aantal van ons gaan helpen in de loods. Daar lag veel kleding die nog niet uitgezocht was. Dit hebben wij gesorteerd en daarna hebben we dagelijks kleding uitgedeeld aan de vluchtelingen.

Hoewel de omstandigheden schrijnend zijn, ben ik blij dat wij met zijn allen in ieder geval de kinderen vrolijke momenten hebben kunnen geven. Ook heb ik veel respect gekregen voor de Grieken. Zij hebben het niet makkelijk en toch zijn er veel vrijwilligers die doen wat zij kunnen.

Tot slot wil ik de groep vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling bedanken. Jullie zijn stuk voor stuk mooie mensen en ik ben heel blij dat ik dit samen met jullie heb kunnen delen. We hebben ontzettend hard kunnen lachen met elkaar, maar vooral ook de zware momenten met elkaar kunnen delen.”

Idomeni – De mensen bij Idomeni: deel 3

“Ali heeft een vervormde rechterhand, zonneallergie en eczeem aan zijn voeten. Hij is zes maanden oud. Als ik hem een sinaasappel geef om mee te spelen, verschijnt er een glimlach op zijn gezicht en straalt Fatma, zijn moeder, alsof haar zoon zojuist het wiel heeft uitgevonden. Hussain, zijn vader, probeert te vertellen over hun leven in Aleppo. Veel verder dan de beschrijving van een bombardement komt hij niet door de tranen in zijn ogen. Ali, Fatma en Hussain wonen in Camp M. In de eerste varkensstal aan de linkerhand hebben ze hun tentje opgezet en delen ze een hok met een ander gezin. Vandaag is hun 47ste dag bij de Grieks-Macedonische grens.”

Stichting Bootvluchteling zet zich vanaf 1 april actief in bij dit grensgebied (te zien op de foto). De situatie is schrijnend en uw steun onmisbaar. Helpt u mee? Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of naar: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Dit was het laatste deel in de drieluik van vrijwilliger Dylan, die door middel van deze persoonlijke ontmoetingen vertelt over zijn ervaringen in Idomeni.

Idomeni – De mensen bij Idomeni: deel 2

“Masoon draagt een klein rood brilletje. Hij doet me denken aan een jonge, Syrische Harry Potter. Ineens was hij er. Liep hij mee, bood hij aan om te helpen uitdelen, vertaalde hij voor hoeveel kinderen er moest worden verstrekt. Toen Masoon stiekem een sinaasappel wilde pikken, gaf vrijwilliger Pien hem een standje. Toen het brilletje erg vies was, maakte Sjef de glazen schoon. Toen hij er vandaag de hele dag niet was, miste ik hem. Ik weet niet waar Masoon woont. Niet eens of hij wel ouders heeft. Misschien is hij wel verplaatst naar een officieel kamp.”

Masoon is een van jonge vluchtelingen die gestrand is bij de Grieks-Macedonische grens. Vrijwilliger Dylan schreef een aantal korte verhalen die we graag als drieluik met jullie delen.

Stichting Bootvluchteling zet zich vanaf 1 april actief in aan de Grieks-Macedonische grens. De situatie is schrijnend. Uw steun is onmisbaar. Helpt u mee? Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of naar: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Idomeni – De mensen bij Idomeni: deel 1

“Mahram heeft twee kleine tangetjes. De ene gebruikt hij om het prikkeldraad te snijden, de andere gebruikt hij om het te verbuigen. De scherpe punten knipt hij er als eerste uit, vervolgens maakt hij rechte stukken van gelijke lengte. Dan begint het echte werk: buigen, passen, meten, herstellen. Hij is trots op zijn collectie van voertuigen. Raceauto’s, vliegtuigen, helicopters. Mahram woont met zijn vrouw en kinderen in een omgebouwd decathlontentje, in de struiken achter het stationsgebouw, naast het spoor.”

Mahram is een van vluchtelingen die gestrand is bij de Grieks-Macedonische grens. Vrijwilliger Dylan schreef een aantal korte verhalen die we graag als drieluik met jullie delen.

Stichting Bootvluchteling zet zich vanaf 1 april actief in aan de Grieks-Macedonische grens. De situatie is schrijnend. Uw steun is onmisbaar. Helpt u mee? Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of naar: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Lesbos – Dankbaarheid

“De oudere Afghaanse vrouw gaf me zojuist een dikke knuffel. Haar armen om me heen, een lieve zachte kus op mijn wang. Ze sprak in haar eigen taal. Ik verstond haar niet. Maar ik begreep haar prima. Haar dankbaarheid raakte me diep.

Ze was dankbaar omdat ik haar vanavond met onze auto uit Moria heb opgehaald. Samen met haar drie zonen. En haar naar een kamp heb gebracht waar het veel beter is. Zonder hek er om heen. Zonder dikke muur. Zonder prikkeldraad. Zonder politie, Frontex en militairen. Zonder ME bus voor de deur. Maar met vrijwilligers die om mensen geven…. vrijwilligers die hen weer behandelen als mens.

Op verzoek van UNHCR vervoert stichting Bootvluchteling kwetsbare groepen vluchtelingen uit kamp Moria naar kamp Kara Tepe. Het gaat o.a. om gezinnen, ouderen, zwangere vrouwen, mensen met gezondheidsklachten.

Daar stond ik dus vanmiddag. Met m’n autootje. Voor de poorten van Moria. Met m’n hesje aan, en m’n pasje om m’n nek. En m’n liefste glimlach op m’n gezicht. Want ik was gewaarschuwd dat binnenkomen zo makkelijk nog niet was. Dat bleek mee te vallen. Na een korte discussie ging het hek open.

Vervolgens probeerden ze zeven volwassenen met bagage in mijn Corsaatje te proppen. Euh…. Dat lijkt me een uitdaging… Uiteindelijk met twee Syrische moeders en een lading kleine kinderen vertrokken. Ze spraken geen Engels. Maar mijn ‘Bye bye Moria!’ bij het wegrijden begrepen ze prima en riepen ze uit volle borst mee.
Nog een keer terug naar Moria. Weer wachten. En nee, er passen nog steeds geen zeven volwassenen in mijn auto. Om vervolgens met de Afghaanse moeder en haar zonen weer terug naar Kara Tepe te rijden.
Om daar haar knuffel in ontvangst te mogen nemen.

Dankuwel lieve mevrouw. Het spijt me dat ik niet meer voor u heb kunnen doen. Take care. Be safe.”

Athene – Haven wordt leeggeruimd

Saapke vertelt over haar ervaring in Athene, vorige week. “Als ik het stuk bij de haven ’s middags op kom waar Stichting Bootvluchteling werkzaam is, valt het meteen op dat er wat tenten weg zijn en een grote groep mensen druk aan het inpakken en schoonmaken is. We vragen wat er aan de hand is, en al snel blijkt dat de meeste Yazidi’s de opdracht hebben gekregen hun boeltje in te pakken, omdat ze verhuizen naar een nieuwe plek. Een nieuw kamp, een mooi kamp, waar de omstandigheden goed/beter zijn, laat ik me vertellen door een vrouw die dicht bij het vuur zit. Ik ben blij voor ze. Ze vertrekken naar het nieuwe kamp om geregistreerd te worden en zullen daar de aankomende 12-18 maanden verblijven.

Ik kom een jongetje tegen die mij een goocheltruc laat zien. We lachen samen. Hij neemt me mee naar zijn ouders. Zijn vader spreekt goed Engels (studeerde voor leraar Engels op de universiteit in Aleppo) en hij vertelt het (vlucht)verhaal van zijn gezin. Ondertussen laat hij me vol trots de foto’s van zijn thuis zien en van de dingen die hij samen met zijn familie deed. Foto’s van een mooie plek, een fantastisch huis, een gelukkig gezin en een gelukkige familie. Nu uiteen gescheurd door de oorlog (en de dood). Het leven van dit gezin (vader, moeder, zoon, dochter en over zes maanden hopen ze hun derde kindje te verwelkomen) staat stil. Er is geen toekomst en hij heeft het gevoel voor altijd in de haven van Athene te moeten verblijven. Dankbaar voor de hulp die wordt aangeboden (dat laat hij duidelijk merken), vindt hij het toch een moeilijke, zware en uitzichtloze situatie. Soms, zo geeft hij aan, zou hij de zee in willen zwemmen om daarna nooit meer terug te komen.”

Om het werk in Athene te kunnen blijven doen is financiële steun onmisbaar. Helpt u ons? Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of via www.bootvluchteling.nl

Foto: Daisy Scholten

Lesbos – Moria

“Mijn bezoek aan Moria heeft een diepe indruk achtergelaten. Het werk wat wij er doen doet er toe”

Het werk op Lesbos is drastisch veranderd sinds het akkoord wat tussen Turkije en de EU is gesloten. Graag geven wij een update wat dit betekent voor ons werk op Lesbos.

Onze nachtdiensten in het inmiddels bekendste vluchtelingenkamp te wereld gaan gewoon door.

Ondanks dat het een gesloten kamp is geworden krijgen wij de ruimte om daar te werken. We draaien diensten van 23:00 tot 03:00 voor het field-team en van 23:00 tot 09:00 voor de medische missie. Iedere nacht zijn zij aanwezig in Moria om daar medische hulp te verlenen aan de vluchtelingen. Dit gebeurt door een team van een ervaren (huis)arts en een verpleegkundige.

Coördinator Marko schrijft over Moria: “De spanning in het kamp stijgt en dat merken we aan de toestand van de patiënten en met welke klachten ze naar ons toekomen. Verder kunnen we daar door onze afspraken met de leiding van het kamp en de vertrouwensband tussen arts en patiënt weinig over kwijt. Het field team is een bescheiden, maar zeer positieve nieuwe bijdrage aan het welzijn van de mensen in Moria. We lopen rond en praten met de vluchtelingen, liefst vaker met dezelfde mensen om op deze manier sterkere banden op te bouwen met hen. Onze aanwezigheid heeft een positief effect op de vluchtelingen, alsook op de houding van de bewaking. Mijn bezoek gisteren heeft een diepe indruk achtergelaten. Het werk wat wij er doen doet er toe.”

Reina werkt als arts voor de medische missie:
“Het is een voorrecht om te mogen werken in Moria! Naast het medisch inhoudelijke werk, kunnen we ook veel contacten leggen met vluchtelingen en nieuwe vriendschappen zijn ontstaan. Er zijn een aantal vluchtelingen die iedere nacht helpen met vertalen van de medische consulten (Farsi en Arabisch). Het is bijzonder om samen met de vluchtelingen een team te kunnen vormen en een bijdrage te leveren binnen Moria. Ondanks dat we begrijpen dat iedereen graag meer informatie wil, kunnen we helaas medisch inhoudelijk geen informatie plaatsen. Ook het maken van foto’s is niet toegestaan. We willen zolang als nodig is aanwezig blijven en proberen het verschil te maken!
Ook in Hotel Silverbay (plek waar kwetsbare vluchtelingen worden opgevangen) doen onze mensen wat ze kunnen.
Een van onze vrijwilligsters heeft vanuit haar ervaring als fysiotherapeut een aantal gehandicapte meisjes kunnen helpen. De meisjes uit Syrië hebben beide een spierziekte en krijgen nu therapie van haar om de ziekte af te remmen, alsook ademhalingsoefeningen om longontstekingen te voorkomen.

We hebben uw hulp dringend nodig om onze missies financieel te kunnen blijven volhouden!
U kunt uw bijdrage overmaken op IBAN-rekeningnummer: NL97 RBRB 0918 9326 37
t.a.v. Stichting Bootvluchteling of u kunt doneren via de doneerknop bovenaan deze pagina.
Onze dank is groot!