Lesbos – Een dag in Kara Tepe (2)

Sanne helpt als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling in het kamp Karatepe. Hier het tweede deel van haar verslag.

“In de nachtdienst is er veel tijd om te praten met de bewoners. Het is fijn om de tijd te kunnen nemen en echt te luisteren. Ik spreek een man die Yezidi is. Samen met zijn familie kon hij vluchten, maar veel van zijn vrienden en dorpsgenoten zijn vermoord door IS. Dan klinkt er plotseling geschreeuw. Ik loop vlug die kant op en zie dat er een man bewusteloos op de grond ligt. Mijn collega is er ook al bij en helpt de arts door hem met zijn zaklamp bij te lichten. We halen dekens voor de man en leggen wat onder zijn hoofd. Hij heeft een heftige herbeleving en schreeuwt en huilt en valt dan weer weg. Ik ga naast hem zitten en stel hem in het Engels gerust. De ambulance is onderweg en meer dan tegen hem blijven praten kunnen we niet doen. Geen idee of hij het hoort… Na twintig minuten komt de ambulance en wordt hij mee genomen.

Twee dagen later heb ik weer nachtdienst. Er komt een man bij het hek, die ik herken als de man die de herbeleving had. Hij vertelt dat hij was ontsnapt uit Moria en in ons kamp te horen kreeg dat hij weer terug moest. Dat werd hem allemaal te veel. Hij was nu weer ontsnapt om ons te bedanken. Heel lief, maar ik vertelde hem dat het niet nodig was en dat we het fijn vonden dat we hem konden helpen. Ik vertel hem ook dat hij weer terug moet naar Moria en niet in Karatepe kan blijven. Hij knikt en loopt richting de uitgang, in mijn ooghoeken zie ik hem toch weer stiekem het kamp binnen gaan. Manos (de nachtwaker) en ik knijpen een oogje toe…”

Lesbos – Een dag in Kara Tepe (1)

Sanne helpt als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling in het kamp Kara Tepe en doet in twee delen verslag over haar werk.

“Ik ben blij dat ik in dit kamp mag werken. We hebben twee verschillende diensten: een middag/avonddienst en nachtdienst. Overdag delen we samen met een groep bewoners het eten uit, shelter voor shelter. Geen lange rijen hier, iedereen heeft binnen een uur eten. Dit is een van de leukste dingen om te doen. Zeker als je vlees mag uitdelen. Want er is niet elke dag vlees en de mensen zijn daar extra blij mee.

Ook werk ik bij de kledingdistributie. Families maken een afspraak bij de ‘winkel’. Nadat ze vertellen wat ze nodig hebben, pakken wij van elk item drie stuks en mogen ze kiezen. Het geeft een goed gevoel als je net dat ene pakt waar die persoon superblij mee is. Helaas lukt dit niet altijd, omdat er van sommige kleding een tekort is. Gelukkig lukt het na wat zoeken meestal wel en gaan de families weg met een nieuwe outfit waar ze blij mee zijn.

Tijd voor het avond eten. Met een groepje bewoners ga ik weer het kamp op en delen we het eten uit. Bij het uitdelen van de sinaasappels moet ik door een slootje en glijd uit. Alle sinaasappels vliegen door de lucht! Direct komen de bewoners me helpen. Ze zijn heel bezorgd en ik mag het kratje gelijk niet meer zelf dragen. Na het uitdelen ruimen we de ‘winkel’ op en maken het klaar voor de volgende dag. Dan worden we afgelost door de nachtdienst en gaan we naar huis.”

Foto: Margreet Ruiter

7 mei 2015 – 7 mei 2016

Stichting Bootvluchteling bestaat 1 jaar!

Is dat nu iets om te vieren zul je – terecht – denken. Als hulporganisatie vieren dat je een jaar bestaat voelt wat krom. Maar tegelijk kunnen we wel de hulp vieren die we mochten geven in dit afgelopen jaar:
800 vrijwilligers die aan het werk gingen, hun hart lieten spreken en de handen uit de mouwen staken op Malta, Lesbos, Kos, Leros, Samos, en in Athene en Idomeni. Tienduizenden vluchtelingen mochten we helpen aan eerste opvang, kleding, een slaapplek, eten, drinken, ontspanning, medische zorg en persoonlijke aandacht. Een warm welkom te midden van alle wanhoop!

40 medewerkers zorgen dat alle teams in Griekenland hun werk goed kunnen doen. Dat de planningen kloppen, dat de vrijwilligers gescreend en voorbereid zijn, dat de voorraden op peil zijn, dat de boten kunnen varen en de bussen kunnen rijden, dat de verzekeringen en registraties op orde zijn, dat de teams compleet zijn, dat iedereen doet wat er van hem of haar verwacht wordt.

Zo dragen we allemaal bij aan de goed geoliede machine die Stichting Bootvluchteling inmiddels is geworden. Van een klein clubje vrijwilligers naar een professionele organisatie die staat als een huis. En daar zijn we super trots op!
Ons jaarverslag over 2015 is bijna klaar. Het was een flinke klus, zo voor de eerste keer. We hopen hem volgende week online te zetten.

Bedankt voor uw steun het afgelopen jaar!

Blijft u ons volgen? Ook nu we in 2016 weer alle zeilen bijzetten om de vluchtelingen de helpende hand te bieden?

Dodenherdenking – Wanneer vrijheid je leven kost

Vanavond herdenken we de slachtoffers van oorlog. Voor de medewerkers en vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling die afgelopen jaar in Griekenland actief zijn/waren zal deze herdenking een extra lading hebben. De oorlog kwam dichtbij. De gevolgen van wereldwijde conflicten, met name in het Midden-Oosten en Afghanistan, zijn dagelijks zichtbaar in ons werk. We herdenken ook de vele bootvluchtelingen die afgelopen jaar het leven lieten op zee, of onderweg naar Europa.

Dit filmpje kregen we toegestuurd van Arianne Kattenberg. In april was ze op medische missie via Dokters van de Wereld, een van de samenwerkingspartners van Stichting Bootvluchteling. Samen met deze organisatie werken we in kamp Moria. Arianne Kattenberg: “Dit filmpje gaat over de dromen van vluchtelingen en hun recht van spreken. Nu beslist Europa over hun lot. Helaas worden daarmee ook ontzettend veel mensenrechten geschonden en is de situatie, ook op Lesbos, erg slecht. Ik wil die boodschap de wereld in sturen dus hoe meer dit verspreid wordt hoe beter. Samen moeten we ons hier sterk voor maken.”

 

Athene – Even weer kind kunnen zijn

Evelien ging op reis als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling naar Elleniko in Athene en vertelt haar verhaal.
Als we de bus uitstappen bij Elleniko komen er gelijk al kinderen naar ons toe. Terwijl drie medevrijwilligers de andere kinderen gaan ophalen bij de tentjes, loop ik rond met onze kleine bellenblaasmachine. De kinderen vinden het prachtig en proberen allemaal zo dicht mogelijk bij de machine te komen om zoveel mogelijk bellen kapot te prikken. Een vader komt met zijn zoontje van ongeveer twee jaar oud en we lachen samen om het beduusde gezichtje als er een bel op zijn neus kapot springt. Zelfs wat oudere dames zie ik vanuit mijn ooghoek lachend bellen vastpakken. Het is een groot succes.

Ook mogen de kinderen om de beurt door een rupstunnel kruipen. Groot en klein, ze vinden het fantastisch. De allerkleinsten durven in het begin niet zo goed, maar al snel kruipen ook zij lachend door de tunnel, aangemoedigd door de andere kinderen. Dan is de speeltijd voorbij, en gaan alle kinderen op een rij zitten. We delen bekertjes uit en vullen ze met water. Dat hebben ze wel verdiend na al dat spelen in de zon.

Daarna sluit ik mij aan bij het tekenen. Een andere vrijwilliger krijgt een tekening van een oudere jongen, het is in één oogopslag duidelijk wat het voorstelt: een rubberboot vol met mensen en daarnaast een groot schip met een Griekse vlag. Heftig. Op dat moment zijn wij ons weer heel bewust van de harde realiteit dat iedereen zo’n tocht heeft gemaakt. En hoe belangrijk het is, dat door ons deze kinderen weer even kind kunnen zijn..

Foto’s en verhaal: Evelien Florijn

Blijft u ons steunen? Uw hulp is hard nodig!
IBAN-rekeningnummer: NL97 RBRB 0918 9326 37
t.a.v. Stichting Bootvluchteling

Idomeni – Jezelf elke dag weer bij elkaar rapen…

Inge ging op reis als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling naar Idomeni en vertelt haar verhaal.
Een verhaal van honderden families, mensen zoals jij en ik. Op de vlucht voor oorlog, gestrand voor de Macedonische grens. Hopend op een welkom in Europa. Wachtend op een leven in vrede en veiligheid.

Twee weken mocht ik deel uitmaken van hun leven. Waarbij ik een klein beetje medeleven mocht brengen. Maar waarin ik nog niet bij benadering kon beseffen hoe deze situatie voor deze mensen was. Ik kon altijd weg. Ik kon mij ’s avonds in mijn hotel douchen. Ik hoefde niet bang te zijn voor de toekomst van mijn kinderen.

Idomeni is een plek, ik kan het amper beschrijven. Ik heb er zoveel vriendelijkheid, gastvrijheid en liefde ontmoet. Zoveel plezier ook. Maar ook blikken van wanhoop. Van onbegrip en frustratie. Tranen van verdriet en boosheid. Onzekerheid over de keuzes die gemaakt moesten worden.

Mensen vertrouwen bijna niemand meer. Daar hebben ze helaas ook alle reden toe. Wie garandeert hen dat de overheid dit keer wél goed voor ze zal zorgen? Kun je beter het heft in eigen hand houden en wachten in dit kamp, totdat de grens misschien tóch open gaat? Totdat je kunt ontsnappen via een route door de bergen? Of moet je toch de asielprocedure in?

In dit alles gaat gek genoeg het leven van alledag ook door. Vrouwen doen hun handwasjes. Mannen spelen een spelletje kaart. Mensen staan lang in de rij voor hun eten. Kinderen spelen, ruziën, zijn creatief: ze maken vliegers van kapotte tentdoeken. Mensen eten samen, maken vuurtjes om warm te blijven en te koken. Ondernemende types beginnen handeltjes.

Toen ik eerst in Idomeni kwam herkende ik de beelden van de tv. Hoe langer ik er was, hoe meer ik me realiseerde dat dit veel ingrijpender was dan ik me ooit kon voorstellen. Onder alle omstandigheden moeten mensen zichzelf weer bij elkaar rapen. Ik heb bloedhete dagen meegemaakt. Keiharde wind: hoeveel tenten zijn er niet gesneuveld. Enorme hoosbuien, waarbij het veld één modderpoel werd. Hagel en onweer. En telkens weer krabbelen mensen op.

Soms zie je echter de impact die alles heeft:
Het jongetje dat uitgleed in de modder en zijn arm brak.
De moeder die 9 maanden zwanger was en niet eens wist wat ze moest doen als ze ging bevallen.
De vrouw die haar vinger brandde aan het vuur, na een nacht van storm: dat was de druppel die haar van frustratie in huilen deed uitbarsten.
De baby met een schisis, die niet geopereerd kon worden.

Het is maar een greep uit alles wat ik heb gezien. De beelden laten de rest zien. Ik ben dankbaar dat ik door het uitdelen van voedzame maaltijden aan kinderen, zwangeren en ouderen, iets heb kunnen laten zien van medeleven. Deze mooie mensen hebben mij heel veel gegeven: bewondering, relativering, diepe dankbaarheid voor de vrijheid die ik heb.

Laten we ze niet vergeten…

Foto’s en verhaal: Inge Salomons

Blijft u ons steunen? Uw hulp is hard nodig!
IBAN-rekeningnummer: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.
Of doneer via de doneerbutton bovenaan de pagina.