NOS-item over onze reddingsmissie op de Middellandse Zee

Morgenochtend vaart ons reddingsschip de Golfo Azzurro uit naar Malta. Op weg om levens te redden op de Middellandse Zee. Het NOS-journaal maakte er een item over.

Help jij mee bij deze missie op de Middellandse Zee? Doneer, eenmalig of periodiek, op NL97 RBRB 0918 9826 73 t.a.v. Stichting Bootvluchteling. Laat Bootvluchteling varen! #okyouresafe

De kindjes hier zijn met zo weinig blij

Kiki Pouwer was deze zomer als vrijwilliger in vluchtelingenkamp Malakasa. Ze vertelt van haar ervaringen:
“Alles wat je denkt over een vluchtelingenkamp klopt in Malakasa: Kindjes lopen in vieze pyamabroekjes. Klampen je aan. Houden van je.. Willen knuffelen.. Zijn met zo weinig zo blij.

Vandaag gekleurde touwtjes in de haren van de mama’s gevlochten. Het is niets en het is alles.. Langzaam worden ze losser, opener, hoofddoek gaat af. Even lachen samen. Met handen en voeten en een knipoog. Dat blijkt de beste taal. Morgen starten we met het schooltje. Engelse les. Hoe dan?? We’ll see. Step by step. Elke druppel is er één. Maar wat gloeit die plaat.. ?”

Tekst en foto: Kiki Pouwer (vrijwilliger bij Stichting Bootvluchteling)
Wil jij ook graag als vrijwilliger op missie gaan? Bekijk dan de vacaturepagina. Kan je niet gaan, maar wil je wel iets doneren? Graag! Je kunt geld overmaken naar NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling of doneren via de  website.

De veerkracht van de kinderen bezorgt mij een glimlach

Ik ben net begonnen aan drie weken vrijwilligerswerk in vluchtelingenkamp Malakasa en wil jullie graag vertellen over hoe ik dit ervaar. De eerste dagen meng ik me met liefde en plezier tussen de kinderen. Mijn uitgangspunt is: als ik een glimlach kan toveren op hun gezichten, dan is mijn missie al geslaagd. Ik vroeg me van te voren af of ik wel contact zou kunnen leggen. Nou, daar hoef ik mij geen zorgen over te maken. Contact maken in dit kamp gaat direct goed en is hartverwarmend.

Enkele jonge meisjes en jongens kunnen al heel goed een Engelse conversatie beginnen. Ik voel regelmatig een handje mijn hand pakken of krijg een stralende blik. Wanneer ik ga volleyballen met een aantal kinderen en fanatiek word, vergeet ik Engels te praten en roep in het Nederlands: “Goed zo! Goed zo!” En binnen een mum van een tijd hoor ik vervolgens om me heen “Goed zo, goed zo!” 😉

Aan alle activiteiten zoals liedjes, spelletjes en sport, wordt vrolijk meegedaan. Af en toe zie ik dezelfde vechtersbaasjes die we in onze eigen Nederlandse klassen ook kennen of kinderen die cru het werkje of tekening van een ander kind kapotscheuren… Maar ook jongens en meisjes die hun kleinere broertjes en zusjes liefdevol helpen of netjes vragen: “What is your name? Thank you.” En, de meest gestelde vraag: “How many sisters and brothers do you have? Gelukkig heb ik een aantal broers en een zus en wordt er waarderend geknikt.

Ik verbaas me over de toegankelijkheid van de kinderen en hun enorme veerkracht. Hoe blij ze zijn met aandacht en hoe graag ze tegen je aankruipen. Dat is het eerste wat mij een glimlach bezorgt, de veerkracht van de kinderen! Eens kijken hoe ik er over een week in sta…

Tekst en foto: Jodi Liefhebber (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)

Wil jij ook graag als vrijwilliger op missie gaan? Bekijk dan de vacaturepagina. Kun je niet gaan, maar wil je wel iets doneren? Graag! Je kunt geld overmaken naar NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling of doneren via onze website.

Zwemles op Lesbos

Alhoewel de meeste vluchtelingen op Lesbos arriveren met de boot, kan slechts een klein deel van hen zwemmen. Enkele andere organisaties op het eiland zijn al begonnen met het geven van zwemlessen aan kinderen, maar voor volwassen vrouwen zijn er geen opties. Stichting Bootvluchteling kwam daarom op het idee om zwemles te geven aan vrouwen, vooral nu we een ervaren zwemster/zwemlerares in ons team hebben.

De vrouwen in het kamp waren meteen enthousiast en met een grote groep vrouwen en kinderen stapten we in onze mini-van op weg naar een verlaten strand, waar de vrouwen gerust hun hijab konden afdoen en zich, zonder mannen om zich heen, in het water konden begeven. Sommige vluchtelingen vonden het in eerste instantie erg spannend, maar aan de hand van een vrijwilliger durfden ze toch in het water te gaan. Dit was erg dapper, vooral omdat sommigen van hen voor het laatst met de zee in aanraking zijn gekomen bij hun oversteek naar Europa vanuit Turkije. Nadat iedereen zich vertrouwd voelde in het water, zijn we begonnen met de basisprincipes van het zwemmen. En de eerste paar sessies waren een groot succes! Het was erg mooi om te zien dat vluchtelingen, die in eerste instantie bang waren om het water in te gaan, er aan het eind niet meer uit wilden.

Naast het leren van iets nuttigs, is het ook een manier voor de vluchtelingen om hun angst te overwinnen. Maar bovenal is het een uitje waar ze telkens weer intens van genieten!

Zou jij ook graag zoiets willen doen? Word dan vrijwilliger bij Stichting Bootvluchteling! Kijk op de website voor de mogelijkheden:

Waarom ben ik vrijwilliger?

Het afgelopen jaar waren de bootvluchtelingen in Zuid-Europa constant in het nieuws. Maar ik merkte aan mezelf dat ik het wel wist en zag en las, maar dat het leed van deze mensen van me afgleed als een regenbuitje. Alles went helaas…
Totdat er een oproep op Facebook voorbij kwam waarin pedagogisch geschoolden werd gevraagd om zich enkele weken als vrijwilliger te verbinden aan een stichting die opkomt voor al deze anonieme vluchtelingen. En op één of andere manier raakte deze oproep me wèl. Want ik ben een pedagoog en ik heb zes weken vrij in de zomer. Meer ingrediënten waren er eigenlijk niet nodig. Ik meldde mij aan en toen ging het snel. En wat voelde het goed. Ja, ik geef vrije tijd en energie en geld om dit te kunnen doen. Maar ik heb nog nooit zoveel terug gekregen. Van iedereen in Nederland die me steunt, op welke manier dan ook. En van de mensen in Malakasa.

Één ding zal ik altijd bij me dragen: Vluchtelingen zijn normale mensen in een afschuwelijke situatie. Ze zijn vriendelijk, hebben humor, willen zich ontwikkelen en proberen van hun tragische omstandigheid het allerbeste te maken.
De jonge mannelijke vluchteling Ilham zei tegen me afgelopen week: ‘Every single day these people wake up, realize where they are, and they die inside a little bit more…’ En toch.. is er ook elke dag weer levenskracht en drive in het kamp om door te gaan. Om op te staan en te hopen op een betere toekomst. Malakasa people, you will be in my heart forever! ❤️

Tekst: Kiki Pouwer. ( Hier een link naar Kiki’s blog)

Wil jij ook graag als vrijwilliger op missie gaan? Bekijk dan de vacaturepagina: Kun je niet gaan maar wil je wel iets doneren? Graag! Je kunt geld overmaken naar NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling of doneren via de website.

Tussen, in en buiten de tentjes wachten mensen op nieuws

Ik had het nieuws het afgelopen jaar gevolgd, me verdiept in artikelen en dacht zo enigszins voorbereid te zijn op wat me te wachten stond. Maar de realiteit heeft me toch iets harder gegrepen. Vanuit het vrijwilligershuis kan je aan de overkant de hotspot zien liggen, tegen de helling aan, aan de rand van de stad. Het lijkt er georganiseerd en kalm als je het van een afstandje bekijkt. Niets is minder waar…

Een overvol kamp, omringd door gaas en prikkeldraad en overal kleine koepeltentjes die dienst doen als huis, soms voor 1 persoon, soms voor een hele familie. Tussen, in en buiten deze tentjes zitten mensen te wachten, wachten op nieuws over hun proces. Want onwetendheid is een algemeen concept onder de vluchtelingen. Dit is een van de dingen die me het meeste heeft geraakt, het niet weten waar je aan toe bent. Niet weten wat er gaat gebeuren, wat je kan verwachten en wanneer dit alles gaat plaatsvinden.

En dan te bedenken dat deze mensen huis en haard hebben achtergelaten op zoek naar een betere plek. De route die de meesten hebben afgelegd en de verhalen die zij hierover vertellen zijn schrijnend, mensonterend. Maar vervolgens zitten ze gevangen, zonder enige duidelijkheid over de toekomst. Dit is frustrerend, wachten tot iemand anders over je leven beslist…

Wilt u ons helpen om kwetsbare mensen hulp te bieden? Kijk voor meer informatie op deze website en doneer! Of maak uw donatie over via NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Tekst: Brigitte Augustijn (Vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)

Genieten van een vrolijke dag in Kara Tepe

Omdat er in het vluchtelingenkamp Kara Tepe op Lesbos vaak weinig reden is voor vrolijkheid, hebben we besloten om hier voor even verandering in te brengen. We hebben met de kinderen cadeautjes voor hun ouders gemaakt, ze geschminkt, films getoond, veel arabische en perzische muziek gespeeld en gedanst. Ook de ouderen deden hier vrolijk aan mee en toverden hun eigen instrumenten tevoorschijn om ons te laten zien hoe ze thuis muziek maken.

Voor de vrouwen organiseerden we een beauty momentje. Hier lieten ze hun nagels lakken, hun haar knippen, deden ze parfum op en lieten ze prachtige henna zetten door creatieve mede-vluchtelingen. Ook voor de mannen was er een kapper aanwezig, om iedereen er op zijn best uit te laten zien. Het was een heerlijke drukke boel, iedereen droeg zijn steentje bij en het gemeenschapsgevoel was daardoor sterk aanwezig. Wat hebben we er allemaal van genoten!

Helpt u ons mee kwetsbare mensen hulp te bieden? Kijk voor meer informatie op de website en doneer! Of maak uw donatie over via NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling

Shafiq: bedankt!

De eerste keer dat ik voetbalde met de jongens in het vluchtelingenkamp in Malakasa wist ik niet goed hoe ik het aan moest pakken. Het ging goed, maar ik had een scheidsrechter nodig, en iemand die de jongens kon begrijpen als er iets was. Shafiq kwam naar me toe, pakte het fluitje, en was de beste scheidsrechter die ik ooit had gezien. Shafiq is al vanaf het begin in het kamp. Hij helpt ons elke dag met de activiteiten voor kinderen en volwassenen. Hoewel hij nauwelijks Engels spreekt, is hij de beste hulp die we ons kunnen wensen. Wanneer we maar hulp nodig, of als er chaos is, komt Shafiq opdagen en redt hij ons. Hij is grappig, vriendelijk, betrouwbaar en iedereen in het kamp mag hem.
Namens stichting Bootvluchteling wil ik Shafiq bedanken voor alles wat hij voor ons heeft gedaan, en zal doen in de toekomst. Shafiq, zonder jou kunnen we dit werk niet op deze manier doen en we zijn zo blij dat je deel uitmaakt van ons team!

Het is goed om structuur en afleiding te bieden midden in deze stressvolle situatie

Inmiddels ben ik een paar dagen op Lesbos. Ik verblijf in Mytilini, de hoofdstad van Lesbos, in een huis van de stichting, samen met de andere vrijwilligers. Ik ben ingedeeld in het nieuwe Psychological & Social Support (PSS) Team. Griekenland moet voor de vluchtelingen een korte stop zijn op weg naar het land in Europa waar ze zich willen vestigen, maar de werkelijkheid is dat de meesten hier al maanden zitten te wachten in de kampen, omdat er niet genoeg personeel is om alle aanvragen te verwerken en de procedures veel tijd in beslag nemen.

En ook al wordt er in Nederland niet meer over bericht – omdat de grote stroom sinds de Turkije-deal via Libië naar Italië reist – ook hier komen nog steeds boten aan (de afgelopen maand zo’n 100 vluchtelingen). Het is erg heet, mensen zitten op elkaars lip, en ze weten in veel gevallen (er zitten hier ook veel vluchtelingen uit Afghanistan en Irak) niet of ze überhaupt door mogen. Dat levert stressvolle situaties op, en in een enkel geval breken er ook rellen uit. De stichting heeft daarom het PSS-team opgezet.

Wij verzorgen verschillende activiteiten, zoals Engelse les, kinderactiviteiten, zwemmen, maar bieden ook psychologische ondersteuning. De stichting richt zich in eerste instantie op de kwetsbare vluchtelingen en is actief op verschillende plekken en werkt nauw samen met andere NGO’s, zoals UNHCR en Medicins du Monde. Ik ben tot nu toe op twee plekken geweest: Silver Bay en Kara Tepe.

Silver Bay is een hotel dat leegstaat en dat een miljonair heeft afgehuurd voor de opvang van de meest kwetsbare vluchtelingen. Momenteel verblijven er een paar honderd mensen; vrouwen die alleen reizen, gezinnen met heel jonge kinderen, gehandicapten, zieken en ouderen. Hier doen we kinderactiviteiten. De situatie heeft duidelijk een grote invloed op de kinderen; ze vragen heel veel aandacht en kunnen soms erg ongeduldig of agressief zijn. Tegelijkertijd vinden ze het ook zichtbaar fijn dat je er bent: het is het enige moment op de dag dat ze aandacht krijgen en contact hebben met iemand van buitenaf. Door de activiteiten kunnen ze verwerken wat er is gebeurd. Als ze gaan tekenen, tekenen ze meestal hun huis. Als ze iets knutselen, zijn dat vaak boten met mensen erin.

De andere plek is Kara Tepe, een kamp voor gezinnen. Op Kara Tepe, waar ongeveer duizend mensen zitten, heeft de stichting een Community Center. Deze week zijn we bezig met het maken van een vlag voor bij de toegangspoort. Waar in Silver Bay voornamelijk kleine kinderen zijn, komen er in Kara Tepe ook volwassenen en tieners naar de activiteiten. Ik sprak een meisje van 16 uit Pakistan, die graag rechten wil gaan studeren en zich net als ik enorm opwindt over de uitspraken die Trump doet. Een ander jongetje liet me heel trots een foto zien. Het bleek zijn vader te zijn, die is overleden bij een bombardement. Het zijn veel indrukken, maar het voelt goed om in deze situatie structuur en afleiding te kunnen bieden.

Wil je Stichting Bootvluchteling ook steunen? Klik dan hier.

Deze bijdrage is ingezonden door Susan van Ommen (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)

Bedankt voor jullie inzet en donaties!

Drie weken geleden is Elke Jacobs gestart als medisch coördinator bij Stichting Bootvluchteling voor de Reddingsmissie op de Middellandse Zee. Dit doet zij vrijwillig, naast haar drukke baan en gezin. Alles op het gebied van medicatie en medische materialen moest nog geregeld worden. Al met al een enorm lange lijst. Het is fantastisch om te zien dat bedrijven en haar medewerkers zich zo willen inzetten voor de vluchtelingen.

Elke heeft vaak nog ver buiten kantooruren medewerkers bereid gevonden om met haar te schakelen, zodat alles op tijd geregeld kon worden. We beseffen ons maar al te goed dat dit niet vanzelfsprekend is!  Daarom willen we graag de volgende bedrijven en contactpersonen enorm bedanken voor hun inzet en donaties:
Isala klinieken Zwolle
Stichting Mediq
Apotheek de Locht
Slingeland
Erasmus MC
Heleen Hofland, van de Lean Consultany Group

Zonder jullie hulp was deze medische missie niet mogelijk geweest!

Foto: Marjan v.d. Meer