Ze zien er uit als toeristen

Vroeg begonnen vandaag. We hoorden dat er een nieuwe groep vluchtelingen was aangekomen en zijn aanwezig om een eerste medische screening te kunnen doen. Op het eerste gezicht lijkt het een groep passagiers die wachten voor een vertraagde ferry of boot. Als je verder naar ze toe loopt, over de betonnen wachtplek waar ze zitten, raakt je het geduld en de stilte van de groep. Ze zien er uit als een paar toeristen die een extreem moeilijke reis achter de rug hebben, vol problemen en vertragingen. Moe, verfomfaaid, bleek en versuft. Toch zijn er twee dingen die hen van toeristen onderscheiden: de kleine canvas tas die ze vasthouden, waarin een basis hygiëneset zit die ze hebben gekregen en het grote zwarte nummer op de rug van hun hand, in onuitwisbare inkt.

We bewegen ons door de groep heen en vragen of er misschien acute medische problemen zijn die nu moeten worden aangepakt, voordat de langdurige bureaucratische procedure van start gaat. Een groep jonge meisjes glimlachen en schudden hun hoofden. We ontmoeten twee oudere dames, wier ruggen pijnlijk en stijf zijn na een koude nachtelijke boottocht. Een dame heeft een pijnlijk nekprobleem met gevoelloosheid in haar arm, veroorzaakt door een tocht van tien dagen waarbij ze een zware tas op haar rug droeg. De andere dame is moe, maar gedraagt zich nog steeds waardig en uiterst beleefd. Ze lijkt zich te schamen dat ze haar noodzakelijke schildkliermedicatie heeft verloren. Je krijgt de indruk dat dit een dame is die nog niet eerder afhankelijk heeft moeten zijn van de welwillendheid van vreemden.

Een andere vrouw is duidelijk van slag. Ze heeft een ernstig chronisch rugprobleem waarvoor ze een spoedoperatie nodig heeft, om haar van de pijn te verlossen. We horen dat haar dochter een verpleegkundige is in Zweden, die hoopt de noodzakelijke operatie te regelen. Deze dame reist alleen en is verward en gedesoriënteerd door alles om haar heen. De enige accommodatie waarin het kamp op deze korte termijn kan voorzien, is een tent. Deze dame heeft ernstige mobiliteitsproblemen en slapen op een matje zal voor haar onverdraaglijk zijn. Ze wacht elke dag geduldig in de rolstoel die we haar hebben verstrekt, terwijl geschiktere accommodatie wordt gezocht.

Zomaar een dag op Samos en morgen arriveert er weer een nieuwe groep mensen…

Tekst: Kathryn Flemming (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)
Foto: Marjan van der Meer (archief Stichting Bootvluchteling)

Mooi gedicht voor de vrijwilligers

Hussam uit Irak, één van onze vertalers, schreef onderstaand gedicht voor de vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling. #ontroerend

A thousand times you said you #care
A million times you tell you’ll be #there
A hundred times you said you loved me
But a billion times you left me #nowhere.

I trusted in you with my eyes closed
Being with you was dancing in the sky
Saying goodbye was the hardest thing to #do
I never thought I would
Especially not to #you.

You had your shining moments,
Upon this life’s darkened #stage,
And in my poetry book
You’ll never be just another #page.
You always listened
And knew what to #say
Knew when to give a hug
When I was having a bad #day.

You helped me laugh
You dried my #tears
Because of you, I have no #fears
Together we live
Together we #grow
Teaching each other what we must #know

You came in my life and I was blessed
No one will ever take your place
I can always promise you #this
It’s hard to find someone like you
So now you’re who i’ll forever #miss!

I love you, friends
You are the best
Release my hand and DONT say #good-bye
Please, my friends, DONT #cry
I promise you this, it’s not the #end
‘Cause like I said, “See you later my #bestfriend!!”

Weep not for friends left lone
cause beyond every #bend
is a long blinding #end
its the worst kind of pain i’ve #known

Give up your heart left broken
and let that mistake pass #on
cuz the love that you #lost
wasn’t worth what it #cost
and in time you’ll be glad its gone
Weep not for friends unseen
May your love never #end
and if you need a #friend
there’s a seat long here a side me

Een schaaktoernooi

Afgelopen week zijn we een nieuw project gestart in Kara Tepe: een schaaktoernooi! Tieners en volwassenen speelden tegen elkaar, tot er op het eind nog maar twee overbleven voor de finale. Het was prachtig om te zien hoe serieus en geconcentreerd de spelers bezig waren met hun volgende zet. Er zaten zoveel talenten tussen; we hebben veel van ze geleerd door alleen al te kijken. Ook de kinderen kwamen vol bewondering kijken naar het spel. De finale nam meer tijd in beslag dan alle vorige wedstrijden bij elkaar, maar er kwam toch een winnaar uit, die na afloop trots naar huis liep met zijn troffee (een nieuw schaakbord) onder zijn arm. Door het grote succes en de populariteit van het toernooi, hebben we besloten dit maandelijks te gaan doen. We hebben nu al mensen die zich willen inschrijven voor het volgende toernooi!

Chai, chai my friend

Thee is heel belangrijk, in talloze culturen wereldwijd. Zodra je culturen en continenten overschrijdt verandert de naam, maar het is altijd herkenbaar: thee, thé, tea, té, shai, chai. Het drinken van thee is een troostrijk ritueel waarmee zo velen bekend zijn. Het dient geen daadwerkelijk medisch doel al wordt erop vertrouwd dat het wel een helende werking heeft. Thee wordt gemist als het niet beschikbaar is. In de hotspot op Samos is het niet anders.

Bovenaan onze lijst van prioriteiten staat het verlenen van medische zorg aan de meer dan duizend vluchtelingen. We doen dit in de helft van de medische post, die we delen met een andere organisatie. Kort daarna volgt de verzorging van baby’s en jonge kinderen: melk, flessen steriliseren, luiers, talkpoeder en alle andere dingen die de ongeveer 285 baby’s en kinderen nodig mochten hebben. Onderwijs is een goede derde en wordt gegeven op meerdere locaties binnen en buiten de hotspot. Kinderactiviteiten zoals tekenen en kleuren vinden plaats op een oude deken, op de grond in het medische gedeelte.

De laatste prioriteit op ons lijstje is het uitdelen van thee. Het is meer een bijkomstigheid, iets dat je doet als tijd en middelen beschikbaar zijn. Voor veel bewoners in het kamp daarentegen staat het hoog op de lijst, waarbij alleen voedsel en onderdak belangrijker zijn. Iedere nieuwkomer in het kamp krijgt een oranje plastic beker, hun gegevens worden genoteerd en hun naam wordt op de kop geschreven met onuitwisbare stift. Het lijkt een beetje op een kleuterschool, maar niemand hier lijkt bezwaar te maken. Ik vul de bekers met thee uit de enorme gemeenschappelijke ketel en deel ze uit door het raam, waar ze worden aangenomen met dankbare knikjes, glimlachjes en zo nu en dan ‘thank you’ of ‘shukran’.

Gedurende de avond verschijnen er regelmatig handen in het raam die oranje bekers vastklampen, vergezeld van dringende uitroepen ‘chai, chai, my friend’. Thee is voor deze mensen belangrijk en het voelt voor hen zo nodig, als melk voor baby’s. Terwijl ik een beker aanneem van een jonge Pakistaan, vertel ik hem dat we hier geen chai hebben, alleen maar thee, wil hij thee? Hij neemt zijn beker terug en draait zich om, vol afschuw en teleurstelling, maar twee van zijn vrienden duwen hem lachend terug, terwijl ze snel uitleggen in Urdu dat ik een grapje maak en dat het gewoon hetzelfde is. Van zijn vriend, die beter Engels spreekt, hoor ik dat ze de vorige dag zijn aangekomen en dat de andere Pakistani in hun cabine hen vertelden dat ze hier bekers en thee kunnen krijgen. Als ik hem vraag hoe de thee is, zegt hij dat het niet slecht is, maar dat er suiker in moet. Ze lijken allemaal ernstig te lijden onder dit gebrek aan suiker, maar niet genoeg om de thee af te wijzen.

Met slechts een handvol theezakjes, een doos oranje bekers en soms een citroen als die er is, is deze kleine service van ons duidelijk een grote troost voor de bewoners van het kamp. Als een grootverbruiker van thee vond ik het altijd vanzelfsprekend dat er thee voorhanden is. Maar sinds mijn ervaring in het kamp zal ik het voor altijd associëren met de mannen en vrouwen hier die zoeken naar een nieuw, veiliger leven in Europa. Ik verzeker ze, dat als ze ooit langs mijn huis lopen, ik de ketel voor ze op zet.

Tekst: een vrijwilligster van Stichting Bootvluchteling op Samos

Expositie ‘Op zoek naar een veilige plek voor mijn kinderen’

In het centrum van Almere is op levensgrote borden de expositie: ‘Op zoek naar een veilige plek voor mijn kinderen’ te zien. Fotojournalist en Pulitzerprijswinnaar Javier Baulux reisde met vluchtelingen mee van Griekenland naar Duitsland. Zijn foto’s geven een indringend beeld van de dagelijkse realiteit van vluchtelingen.

Bij de opening heeft Jodi Liefhebber mogen vertellen over haar ervaringen als vrijwilligster bij Stichting Bootvluchteling, deze zomer in het vluchtelingenkamp in Malakasa in Griekenland. We zijn er trots op dat zij hiervoor gevraagd werd!

De tentoonstelling is t/m 28 oktober te zien.

Met dank aan AlmerePhoto.

Photo de Stichting Bootvluchteling.
Photo de Stichting Bootvluchteling.
Photo de Stichting Bootvluchteling.
Photo de Stichting Bootvluchteling.

Breaking news

Minstens 30 mensen verdronken tijdens redding…

Afgelopen nacht om 2.30 uur wordt een grote houten boot met honderden mensen en een rubberboot gezien. De eerste prioriteit is het uitdelen van reddingsvesten. Bij de houten boot lijkt iedereen in orde. Bij zonsopgang brengen we de mensen aan boord.

Bij de rubberboot horen we dat er een verschrikkelijke situatie is ontstaan waarbij tijdens de redding de rubberboot in internationaal water werd aangevallen door een schip van de Libische kustwacht. Een van de rubberen pijlers is daarbij geklapt en de boot is gezonken. De laatste update is dat minimaal 30 mensen zijn verdronken.

We zijn verbijsterd…

Inmiddels is het 8:00 uur en er blijven boten aan de horizon verschijnen.
Het belooft een lange en heftige dag te worden.

Tekst: Daniëlle van Winden (arts aan boord van de Golfo Azzurro)
Foto: Karpov Karpov

Sabine is bang; ze kan niet zwemmen

Sabine, 30 jaar oud, uit Ivoorkust. 2 jaar geleden onder valse voorwendselen naar Libië gelokt. Er zou genoeg werk zijn voor gediplomeerde vrouwen, in tegenstelling tot in Ivoorkust. Niets blijkt minder waar. Ze doet klusjes in de huishouding en woont in een onafgebouwd huis, waar ze zich nooit voor haar plezier buiten waagt. Libië is gevaarlijk voor vrouwen, dat heeft ze van dichtbij meegemaakt. Samen met 3 vriendinnen besluit ze de oversteek naar Europa te wagen. Iedere maand sparen ze een deel van hun inkomsten voor een plekje op een rubberboot. 1.000.000 fcfa (€1500) per persoon werd ongeveer een half jaar geleden per telefoon overgemaakt.

Gisteren werden ze gebeld, vannacht zou het zover zijn. Een taxi bracht hen naar een haventje waar een rubberboot lag te wachten. Geen instructies, geen reddingsvesten. 130 mensen gaan aan boord, een paar mannen weten hoe een motorboot werkt en zetten koers naar open zee. Sabine denkt dat de overtocht ongeveer 8 uur gaat duren. Maar er lekt water in de boot en mensen raken in paniek. Sabine kan niet zwemmen, ze is nog nooit zo bang geweest…

Vandaag verdronken er 2 mensen, maar gelukkig vonden we haar boot op tijd. Op dit moment is ze vooral blij dat ze nog leeft. Voorzichtig hoopt ze op een toekomst in Italië, waar ze haar studie af wil maken en werk wil zoeken.

News Update

Vanochtend in alle vroegte werden 2 boten gespot. Veel drenkelingen lagen al in het water. Het team van Stichting Bootvluchteling kon iedereen redden en heeft nu 260 gasten aan boord van de Golfo Azzurro. Ze zullen straks overdragen worden aan de Italiaanse kustwacht.

We zijn supertrots op het team. Wat mogen zij het verschil maken. Zou u hen willen steunen zodat zij hun werk kunnen blijven doen?

600 tandenborstels nodig!

Heb je de foto’s van het tandenpoetsproject al gezien? Vrijwilligers geven aan kinderen op Lesbos voorlichting over tandenpoetsen. Want tandenpoetsen blijft belangrijk, ook als je niet meer thuis woont. Als je goed je tanden poetst blijf je gezonder en voorkom je op lange termijn vervelende medische ingrepen.

De vrijwilligers op Lesbos willen voor 600 kinderen tandenborstels kopen. Een lokaal gekochte tandenborstel en tandpasta kosten 2,50 euro per kind. Help jij mee?

Klik hier voor de foto’s : Tandartsenproject Lesbos

 

Verslag van Danielle

Het is een mistige zonsopgang. Overal om de reddingsboot Golfo Azzuro is water. We zijn op zoek naar een houten boot met 14 mensen, waaronder twee zwangere vrouwen. De hele dag zoeken we het gebied af. We varen fullspeed (13 knopen), leggen ruim 200km af, we zoeken met radar en verrekijkers de zee af. Op een gegeven moment neemt mijn fantasie het over en gaan golfen eruit zien als boten. Wishful thinking.

Tijdens mijn nacht-watch zit ik op de boeg van de boot. De golven zijn zo hoog dat mijn maag bij elk keerpunt een sprong maakt. 14 mensen, ergens in dit water. We hebben ze niet kunnen vinden. Ik denk aan de woorden van mijn collega Femke, vlak voordat ik vertrok: “Mensen die sterven wegen op je hart als bakstenen, mensen die je redt als ballonnen. Focus je niet op de stenen.”

De dag erna redden we 119 mensen van een rubberboot met een kapotte motor. Ik focus me op de ballonnen.

Blog: Danielle van Winden
Foto: Kenny Karpov