119 drenkelingen gered!

Vanochtend kwam ons reddingsteam aan bij een rubberboot zonder brandstof. De mensen aan boord hadden drie dagen lang niet gegeten of gedronken. Voordat ze op de boot gingen zaten ze als slaven in een Libisch kamp vlakbij de kust bewaakt door smokkelaars. Ze vertelden dat er minstens 1000 mensen nog in het kamp zitten. 119 jonge mannen en jongens, (sommigen nog onder de 18) werden vanochtend gered op zee. Nadat ze op ons schip aankwamen en wisten dat ze voor nu veilig zijn, vielen ze op het dek in slaap. Eindelijk, na het gevaar op zee en na maanden leven in angst konden ze rustig hun hoofd neerleggen.

Een boom met problemen en oplossingen

Twaalf vrouwen in Kara Tepe hebben een boom met problemen en oplossingen gemaakt. Het psychosociaal support team van Stichting Bootvluchteling vindt het belangrijk dat vrouwen in hun kracht worden gezet. Je kunt je bezighouden met problemen, maar ook kijken naar wat er binnen jouw mogelijkheden ligt om daar iets (kleins) aan te veranderen! De vrouwen noemden hele reële problemen en gingen toen aan de slag met het denken in oplossingen.

Een mooi voorbeeld is de trage registratieprocedure. De meeste vrouwen zitten al vijf maanden of langer vast op Lesbos. Dat is verschrikkelijk! Het niet weten waar je aan toe bent en niets te doen hebben geven de meeste frustraties. Aan dat eerste kan je niet veel veranderen, maar je kunt wel samen kijken naar wat je op een dag kunt doen! Mooi dat ze zelf met de oplossing kwamen dat het helpen van anderen meer zin aan een dag geeft. De vrouwen hebben nu het plan om hun tenten open te stellen, anderen te leren wat ze zelf kunnen (bijv. een taal) en met anderen vrouwen te praten over bijvoorbeeld opvoeding. Gaaf om te zien dat vrouwen zo in hun kracht gaan staan en daar anderen in meenemen!

‘Het lijkt allemaal zo gewoon, maar…’

Mijn aankomst bij kamp Malakasa was niet helemaal zoals ik had verwacht dat het zou zijn. We sloegen een kleine weg in, net iets verder dan de grootste snelweg naar Athene, en arriveerden bij de ingang van een voormalig militaire basis van enorme omvang. Er was een groot, stoffig voetbalveld dat er verlaten uit zag, en een aantal gigantische legertrucks, slordig geverfd in camouflage print. Enkele politieagenten en bewakers hingen rond, dronken iced coffee, terwijl ze beschutting zochten tegen de brandende Griekse zon. Door de beveiliging komen was eenvoudig; we lieten onze legitimatie zien en mochten door.

Eenmaal binnen in het kamp volgden we een paadje langs een grote tent en enkele douche- en toiletblokken, voordat we onze bestemming bereikten. Ons team ging snel aan de slag en we plaatsten onze kleurrijke foammatten in de schaduw van een grote boom, klaar om activiteiten te doen met de kinderen. Twee jongetjes kwamen meteen naar ons toe, spelend met de waterballonnen die nog over waren van het watergevecht van de vorige dag. Ze lachten, waren ontspannen en stonden klaar om ons kletsnat te gooien.

Het was pas in de avond, toen ik naar mijn appartement terug ging, dat ik me realiseerde dat zij de eerste twee vluchtelingen waren die ik ooit had gezien. Ze leken zo normaal, zo blij en zo onbezorgd. De jongens werden gevolgd door een aantal schattige zusjes die heel erg aanhankelijk waren. Vervolgens werden we benaderd door een prachtig meisje in een smerige roze jurk en leggings. Ondanks uitgebreide aanmoedigingen van ons, kwam ze er niet helemaal uit hoe ze nou rondjes kon draaien om haar jurk te laten uitwaaieren als een prinses. Alles was kalm, alles leek normaal, het voelde niet eens als een vluchtelingenkamp. De mensen vertrouwden de organisaties in het kamp en de mensen leken hoop te hebben.

Malakasa is thuisbasis voor ongeveer 1.200 vooral Afghaanse vluchtelingen. Deze mensen hebben een land verlaten dat al ruim 30 jaar wordt verwoest door oorlog en geweld en elke dag gevaarlijker wordt. Op de dag dat ik het kamp verliet was er een dodelijke terroristische aanslag in Kabul die het leven eiste van meer dan 80 mensen en zorgde voor zeker 230 gewonden. De vluchtelingen die hun huizen ontvluchten vroegen niet om toestemming om naar Europa te komen. Als jij in hun schoenen zou staan weet ik zeker dat je hetzelfde zou doen, je zou weggaan.

Tekst: Anna Trebaczyk (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)

Verhaal vluchteling uit Eritrea

“Een man uit Eritrea wordt uit het water op de reddingsboot getrokken. Hij bezit niet meer dan de onderbroek die hij draagt. Hij vertelt mij zijn verhaal. Een verhaal dat mijn voorstellingsvermogen ver te boven gaat.

Twee jaar lang is hij al onderweg. Hij verliet zijn land in de hoop geld te kunnen verdienen om zijn achterblijvende familie te voeden. Om de Sahara te doorkruisen kocht hij een plek in de achterbak van een truck. De truck zat zo vol dat de mensen de hele reis moesten staan, vier dagen lang. Ieder kreeg 1,5 liter water, niet meer dan dat. Als het water werd afgenomen door een ander had je pech. Als je van de truck afviel door zwakte of slaap had je pech. De truck stopte niet. De weg lag bezaaid met lichamen.

Bij een grens werden al zijn spullen afgenomen. Het geld wat hij in zijn onderbroek genaaid had, werd er niet zachtzinnig uitgesneden en liet een groot litteken op zijn buik na. Libië was het ergst. Al jarenlang worden migranten daar gebruikt als slaven, voor dwangarbeid. De smokkelaars zijn ‘eigenaar’ van de mensen. Vrouwen worden aan de lopende band verkracht en onderling uitgeruild. Een mensenleven betekent weinig anders dan een machtsmiddel en geld.

Op een willekeurig moment worden mensen naar het strand gebracht. Dit kan na een maand zijn of na jaren. Nobody knows. De mensen worden in zandholen gedreven en moeten soms dagen wachten zonder eten of drinken, tot de Libische kustwacht weg is. Soms komen er in die dagen groepen langs die de holen plunderen en iedereen uitmoorden. Vaak zijn dit kindsoldaten van 10-15 jaar oud. Overlevenden worden op de boot gedreven. Bij weigering word je doodgeschoten en vervangen door een ander.

Er is geen weg terug op deze route. Het is dit of de dood.”

Tekst: Daniëlle van Winden
Foto: Kenny Karpov

Stichting Bootvluchteling kiest ervoor om deze mensen uit het water te redden. Omdat wij geloven dat ieder mensenleven telt en niemand het verdient te sterven op zee. Wees dus niet te snel met je oordeel over het recht dat iemand heeft om naar Europa te vluchten.

Helpt u mee, zodat wij kunnen blijven redden? Doneer op www.bootvluchteling.nl/doneer of maak u donatie over op
NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Communitycentrum Kara Tepe

In kamp Kara Tepe op Lesbos organiseert het psychosociale support team van Stichting Bootvluchteling regelmatig ontspannende activiteiten voor de bewoners. Hierbij wordt prettig samengewerkt met RSP en IsraAid. We betrekken hier altijd bewoners met speciale vaardigheden bij: ouders lezen voor, een sportleraar geeft sport, etc. Zo worden de activiteiten nog meer onderdeel van het leven in het kamp.

We zitten wekelijks met vrouwen uit het kamp bij elkaar om het over allerlei culturele dingen te hebben, geven Engels en wiskunde en organiseren filmavonden. Daarnaast gaan we elke week met een groepje vrouwen en kinderen het kamp uit om te zwemmen of te picknicken. Dit is voor sommigen de eerste keer sinds maanden dat ze buiten het kamp komen! Het wordt dan ook echt als een uitje gezien.

Het communitycentrum van Stichting Bootvluchteling is voor alle activiteiten de uitvalbasis. En wat is er leuker dan die ruimte ook van buiten te laten stralen? Vrijwilligers hebben er samen met wat kids echt iets moois van gemaakt!

MAYDAY MAYDAY

Melding vanaf ons reddingsschip de Golfo Azzurro!

De zee beukt tegen de boot, het waait hard en is pikkedonker. We krijgen een melding: er is een boot gesignaleerd een paar kilometer buiten de Libische kust. Met drie schepen, helikopters en drones zoeken we het hele gebied af. Tientallen keren speur ik het donker af, op zoek naar de boot, op zoek naar de mensen. M’n hart zit in mijn keel en een steen ligt op m’n maag. Kunnen mensen dit natuurgeweld overleven?

Eindelijk wordt de boot gesignaleerd door de drone. Alleen de voorkant en achterkant steekt nog uit het water. Over mensen wordt niets gezegd. De RIB’s snellen erop af. Tientallen mensen hangen in doodsangst aan elkaar en aan het rubber wat inmiddels nauwelijks meer boven water komt. Ze hebben geen zwemvesten, een lekke boot en de motor is stuk. Ongelooflijk dat mensen zo de zee op zijn gestuurd.

Na een half uur is iedereen uit het water gehaald en aan boord gebracht van een van de schepen. Het lijkt een succesvolle redding…
Maar dan komt het bericht: een 3- jarig jongetje en 16- jarig meisje zijn vermist. Weer speur ik die wilde zee af. Dit keer op zoek naar lichamen.
Tevergeefs…

Met uw hulp kunnen wij levens redden. Doneer op NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling. Of geef via www.bootvluchteling.nl/doneer/

Tekst: Danielle van der Winden (arts en vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)
Foto’s: Kenny Karpov

Gedicht Samos hotspot

Veel te grote menigte
Zo vies, zo heet, zo lawaaierig
Basale menselijkheid in nood
Waardigheid razendsnel verloren

Verveling alom aanwezig
Wanhoop het enige geluid
Voor altijd wachtend om te vertrekken
Verdrinkend in een hoop verdriet

Hun toekomst achtergelaten
Het verleden dat hen gek maakt
Getoonde en verborgen littekens
Vrijheid vernietigd achter tralies

Veel gebeden, elke dag weer
Vragend om een einde aan dit verblijf
Gewoon hun leven weer oppakken
Kinderen, mannen en vrouwen

Wat morgen zal brengen?
Niemand weet iets
De tijd verstrijkt langzaam
Vervloekte acteurs in een gruweltoneelstuk

Dus waarom verwaarlozen we dit allemaal?
Waarom negeren we hun hulpgeroep?
Realiseer je dat het niet ver weg is
De volgende keer zul je moeten bidden

Handel nu, geen reden om te wachten
Handel nu, voor het te laat is
Niets doen is een eeuwige schande
Voor ons allemaal, het zogenaamde menselijk ras

Gedicht van Richard Zegers (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)

Vrijwilliger Jihan

Jihan Harki (28) is arts in opleiding tot maag- darm- en leverarts. Wegens het toenemende gevaar en de onrust in Irak, vluchtte haar familie ruim 20 jaar geleden naar Nederland. Na eerst in een aantal asielzoekercentra gewoond te hebben, vestigde de familie zich in de randstad. Hier heeft ze alle kansen gehad om zich te ontwikkelen en een goede opleiding te genieten. Ze is echter nooit vergeten hoe het is om met niets in een nieuw land aan te komen. “We moesten helemaal opnieuw beginnen. Het enige dat we bij ons hadden, was een aantal koffers met kleding. Dat was alles. We hebben alles moeten achterlaten in Irak”.

De huidige vluchtelingenproblematiek grijpt haar daarom ook erg aan. “Zodra het mogelijk was, heb ik mij opgegeven om Stichting Bootvluchteling te helpen. Ik wil iets kunnen betekenen voor deze mensen, omdat ik weet hoe zij zich voelen en weet hoe welkom iedere steun en klein gebaar voor ze is. Ook hoop ik ze in deze uitzichtloze situatie een beetje hoop te kunnen geven, namelijk dat het wel mogelijk is om een nieuw en fijn leven te beginnen”.

Mondhygiëneproject Lesbos

Goed je tandenpoetsen, dat is belangrijk; óók in een vluchtelingenkamp! Maar, je moet wel weten hoe dat moet… Daarom zijn een aantal vrijwilligers van het psychosociale supportteam op Moria, in het vluchtelingenkamp Kara Tepe tent voor tent langsgegaan. Zij hadden een vrolijk Elmomuziekje bij zich over tandenpoetsen en twee grote kunstgebitten waar kinderen op konden oefenen.

Het was een groot succes; de ouders vonden het ook interessant. We hebben gelamineerde A4-tjes met pictogrammen opgehangen bij kraantjes, zodat kinderen aan het tandenpoetsen herinnerd worden. Vrijwilligers zagen daarna een meisje minutenlang zorgvuldig haar tanden poetsen met de pictogrammen in haar hand. Zij heeft het in ieder geval opgepakt!

Vrijwilligers op Lesbos

Stichting Bootvluchteling heeft tot nu toe zo’n 1.500 vrijwilligers naar Lesbos uitgezonden! Nog indrukwekkender is het om te zien waar deze vrijwilligers vandaan komen. Op de foto een plattegrond die in het vrijwilligershuis hangt. Zoals je ziet, komen de vrijwilligers vanuit de hele wereld!

Wat bijzonder dat er zoveel mensen met een warm hart voor vluchtelingen zijn. Het team wordt steeds internationaler: vorige week waren de Nederlanders voor het eerst in de minderheid. Gelukkig verbindt de Engelse taal en het gemeenschappelijke doel en wordt er met plezier samengewerkt en samengeleefd.

Wil jij ook graag als vrijwilliger op missie gaan? Bekijk dan de vacaturepagina.
Kun je niet gaan, maar wil je wel iets doneren? Graag! Je kunt geld overmaken naar NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling of doneren via deze pagina.