Computerles in Moria

Het is 19.00 uur. We zitten onder de bomen van de Olive Grove naast kamp Moria. Vanwege het tijdelijk sluiten na 15.00 uur van de NGO-area waar het community center zich bevindt, geeft Stichting Bootvluchteling de lessen na 15.00 uur in de buitenlucht en in de beschikbare ruimte van het Deense Rode Kruis. De Engelse les, bibliotheek, literacy class en ook de computerlessen worden onder de schaduw van enkele bomen gegeven, net buiten het kamp.

Verschillende mensen uit het kamp zijn naar de container van het Rode Kruis gekomen. Twee mannen uit Moria helpen ons met het in elkaar zetten van de kampeertafeltjes en het halen van de plastic stoelen uit de opslag. De acht laptops die op de tafeltjes voor ons zijn opgesteld, moeten nog opstarten. Wanneer ik probeer de computers aan te zetten, realiseer ik me dat we nog geen elektriciteit hebben. Maar Rachid weet daar wel wat op: de generator die in de opslag staat. Binnen enkele minuten staat het zware gevaarte tussen de bomen en probeert Rachid met een vriend de generator te starten. Ze moeten daarvoor heel hard aan het touw van de motor trekken. De generator vliegt aan, vier mensen klappen.

Rachid is ondertussen gaan zitten, nu zitten er acht mensen aan de tafeltjes met laptops. Er is een les in Excel voorbereid en een type-oefening. Er wordt gestart met het uitdelen van briefjes met de instructies. Stap voor stap beschrijft de instructie de handelingen die we moeten doen in Excel. Vandaag maken we twee lijstjes met “Namen” en “Leeftijden” van de mensen die bij de computerles zijn. Deze lijstjes zetten we dan op alfabetische volgorde en we berekenen een gemiddelde leeftijd van de groep.

Sami is 58. Hij zit naast mij en kijkt me verwachtingsvol aan. Ik leg hem uit dat we twee kolommen met daarin lijstjes gaan maken. Sami knikt en lacht: het lijkt alsof hij het begrijpt. Hij begint te typen: “S-a-m-i”, “8-5”. Ik trek een verward gezicht en wijs naar het plaatje in de instructie. We moeten eerst nog naam en leeftijd als kop boven de kolommen plaatsen. Sami knikt en plaatst nu wel kopjes boven zijn eigen naam en leeftijd met “NAME”, “AGE”. Daarna passen we samen nog zijn leeftijd aan.

De computerles wordt omringd door geluiden. Op de achtergrond horen we de Griekse marskramers die hun eigen fruit proberen te slijten aan de mensen van Moria: ‘One kilo, one euro!’ De generator staat als een gek te loeien. De mensen aan de computertafels praten en lachen veel met elkaar, zeker als ze elkaars namen moeten typen en elkaars leeftijd proberen te raden. Rachid gelooft niet dat ik 24 jaar ben. Daarom typt hij achter mijn naam: “42”.

In de container van het Rode Kruis, die zich achter ons bevindt, begint ondertussen een sessie Stress Relief voor mannen. De gezelligheid van de computerles begint ook passanten aan te trekken: steeds meer mensen verzamelen zich rond onze tafeltjes, willen meekijken, meepraten en vragen welke lessen we nog meer geven. Ook komen er mensen bij die zelf opgeleid zijn in de IT, ICT of computerwetenschap. Samen helpen we elkaar om de instructies te volgen.

Het is mooi om te zien dat de computerles, die voortkwam uit een vraag van de gemeenschappen in Moria, zo aansluit op wat de mensen willen leren. Al in 2017 kwam vanuit de inwoners van Moria de behoefte om meer te leren over computers, Word, Excel, maar ook het typen en algemene handelingen zoals opslaan en verwijderen. De mensen uit Moria hebben doorgaans wel een telefoon of smartphone, maar kunnen daarmee niet typen of tekst bewerken. Het leren van deze vaardigheden bereidt ze voor op solliciteren, het opstellen van een CV en algemeen werk met de computer.

Na de donatie van laptops door Stichting Mara Delft en het vrijkomen van de ruimte om de lessen te geven, konden twee maanden geleden de lessen worden gestart. Twee IT docenten uit Moria hebben samen met een IT docent uit de Verenigde Staten en een andere vrijwilliger een lessenserie voor zes weken samengesteld. De computerlessen zijn iedere dinsdag- en donderdagavond en worden gegeven door docenten uit Moria.

Tekst en foto: Roëlle de Bruin-Boonstra
Door het fotobeleid van het kamp konden we geen foto’s maken in de Olive Grove.

Persbericht 30-08-2018

Stichting Bootvluchteling luidt de noodklok: situatie in kamp Moria op Lesbos onhoudbaar

Vluchtelingenkamp Moria op het Griekse eiland Lesbos is overvol. In het kamp dat een capaciteit heeft van ca. 2.000  mensen, worden meer dan 8.000 vluchtelingen opgevangen. Stichting Bootvluchteling verleent dagelijks hulp in het kamp en luidt de noodklok. De stichting maakt zich ernstig zorgen over het gebrek aan toegang tot medische zorg, de leefomstandigheden in het kamp en de gestagneerde doorstroom van vluchtelingen naar het vasteland.

Voor de NGO’s die actief zijn in en rondom het kamp worden de werkomstandigheden steeds nijpender en de mogelijkheden om goede hulp te kunnen verlenen verder beperkt. Constructieve oplossingen voor de problemen blijven uit. Waar de toegezegde financiële hulp vanuit Europa aan wordt besteed, is voor velen de vraag.

Stichting Bootvluchteling levert medische en psychosociale hulp in het kamp. De stichting ziet de lichamelijke en mentale gezondheid van de vluchtelingen dagelijks verslechteren. Veel mensen zijn getraumatiseerd en ernstig depressief. Paniekaanvallen en zelfbeschadiging komen veel voor. Niet alleen volwassenen kampen met deze ernstige mentale problemen, ook kinderen vertonen tekenen van depressie of geven aan niet meer te willen leven.

Er is veel te weinig capaciteit om alle mensen van medische zorg te voorzien. Daarnaast zijn er geen mogelijkheden voor ernstig zieke mensen die een specialistische behandeling nodig hebben voor bijvoorbeeld de behandeling van kanker of een nierdialyse. Een transfer naar het vasteland waar deze zorg wel geboden kan worden, krijgen deze mensen echter ook niet.

Naar verwachting zullen er de komende maanden weer veel vluchtelingen aankomen. De gestagneerde doorstoom naar het vasteland leidt ertoe dat het aantal mensen in het kamp dagelijks toeneemt. Wachttijden voor een eerste interview in de asielprocedure zijn opgelopen tot meer dan een jaar voor vluchtelingen met een kwetsbaarheidsstatus.

 

Stichting Bootvluchteling maakt zich ernstig zorgen over de lichamelijke en mentale gezondheid van mensen in het overvolle kamp Moria op Lesbos. (Foto: Tessa Kraan)

In Kamp Moria op Lesbos is ruimte voor ca. 2.000 mensen. Momenteel verblijven er meer dan 8.000 vluchtelingen. (Foto: Kenny Karpov)

 

noot voor redactie, niet voor publicatie:

Meer informatie over dit bericht kunt u opvragen bij Margriet van der Woerd, persvoorlichter Stichting Bootvluchteling: pers@bootvluchteling.nl, 06-48038570.

We luiden de noodklok: situatie in kamp Moria onhoudbaar

STICHTING BOOTVLUCHTELING LUIDT DE NOODKLOK

Situatie in kamp Moria onhoudbaar

BBC en NOS hebben gisteren verontrustende artikelen geplaatst over de schrijnende situatie van vluchtelingen in kamp Moria op Lesbos. Artsen zonder Grenzen vertelt over suïcidepogingen in het kamp en dat er zelfs kinderen zijn die de wil om te leven zijn verloren.

Wij kunnen dit beeld bevestigen. Ook bij ons in de kliniek komen ouders die vertellen dat het slecht gaat met hun kinderen, ze zijn onhandelbaar en zeggen dat ze dood willen. Schrijnend zijn ook de mensen die specialistische hulp nodig hebben in een ziekenhuis, zoals mensen met kanker of nierproblemen, maar die niet krijgen.

Stichting Bootvluchteling is al 3,5 jaar actief op Lesbos en zo’n 2,5 jaar in kamp Moria. Al eerder luidden wij de noodklok. En opnieuw vragen we de Europese regering dringend om een constructieve oplossing voor de uiterste benarde situatie waarin duizenden mensen zich bevinden. We zien de situatie met de dag verslechteren en maken ons ernstig zorgen om het gebrek aan een waardige asielprocedure en toegang tot medische zorg. Deze situatie is onhoudbaar en mensonwaardig.

Ondertussen blijven wij doen wat we kunnen binnen onze cirkel van invloed. Er is veel overleg met andere medische actoren op het eiland. En we blijven, tegen de klippen op, de mensen in Moria helpen met medische en psychosociale hulp. Het is gelukkig nooit hopeloos om een mens te helpen. Per dag kunnen wij voor honderden mensen het verschil maken!

Misschien raken de berichten je en voel je je machteloos bij zoveel nood. Er is een manier om te kunnen helpen. Wil je betrokken zijn bij onze organisatie, dan kun je je aanmelden als vrijwilliger of ons werk financieel ondersteunen. En je kunt ons helpen met het verspreiden van deze berichten, om de ogen van de wereld te openen voor de onmenselijke situatie aan de rand van Europa.

Meer informatie over vrijwilligerswerk: https://bootvluchteling.nl/aanmelden-vrijwilligers/
Doneren: https://bootvluchteling.nl/doneer/
Lees hier het artikel van de NOS (in Nederlands): https://bit.ly/2LDpH5k
Lees hier het artikel van BBC (in Engels): https://bbc.in/2LDMHky

Foto’s: Tessa Kraan

Samenwerken

Samenwerken in een team met vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling en mensen uit Moria

Het psychosociaal support team van Stichting Bootvluchteling heeft iedere week een teamvergadering. Tijdens deze vergaderingen worden de ervaringen van de vrijwilligers besproken en nieuwe ideeën en vragen van de mensen uit Moria overwogen. Deze keer werd iedere vrijwilliger gevraagd om een kaartje met daarop een afbeelding te kiezen uit de stapel kaartjes die op de tafel lag. Het kaartje stond symbool voor de ervaringen en het gevoel van de vrijwilliger over de afgelopen week. Het gaf inzicht in wat de vrijwilliger nodig had van het team voor de komende week. Op deze manier konden alle vrijwilligers hun zorgen maar ook hun positieve ervaringen delen en elkaar ondersteunen.

Eén van de teamleden koos voor een kaart met lichtstralen in verschillende kleuren, die in het midden mengden met elkaar tot een kleurrijk kunstwerk. De vrijwilliger legde haar keuze uit: “Deze kaart sprak me aan omdat het een mix van allerlei kleuren toont. Dit is net ons team: wij als vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling en de vrijwilligers uit Moria zelf. Iedereen in dit team is gepassioneerd en werkt samen om het beste resultaat te behalen. Zonder deze samenwerking zouden we dit kleurrijke kunstwerk op de kaart niet kunnen maken. Wij hebben elkaar hard nodig om ons werk te doen”.

Deze quote illustreert de visie van de psychosociale support missie. De missie is ontstaan vanuit de behoeftes van de mensen uit Moria.  Het is belangrijk om samen met de gemeenschappen in het kamp het werk te bedenken en uit te voeren. Dat is de reden waarom de lessen die in het kamp worden aangeboden worden uitgevoerd door vrijwillige leerkrachten en vertalers uit Moria, ondersteund door vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling. Alleen samen kunnen we elke dag mooie dingen creëren.

Tekst en foto’s: Roëlle de Bruin-Boonstra (met uitzondering van de foto van het kaartje)

Wil je ook aan de slag als vrijwilliger in kamp Moria? Klik hier voor meer informatie.

De hoop van het leren

Ik ontmoet Ahmed voor het community centre in kamp Moria. Het community centre wordt gebruikt voor de school en andere lessen door Stichting Bootvluchteling. Het logo met de gekleurde handen prijkt op de deur van de isobox waar de lessen worden gegeven. Ahmed speelt voor het community center op zijn gitaar. Glimlachend zwaait hij me tegemoet en spreekt hij me zonder te twijfelen aan. “You new teacher here?” hoor ik hem vragen. Ik knik.

Ahmed is nu 21 jaar oud. Hij komt graag bij het community center, vooral voor de Engelse les. Daarnaast krijgt hij gitaarles bij een andere NGO in het kamp, Connect by Music. In zijn vaderland (Syrië) studeerde hij hard, maar door de oorlog sloten alle scholen. Nu, vier jaar later, probeert hij in kamp Moria door te blijven leren. Hij vraagt me of er binnenkort ook Franse les komt. Ik antwoord hem dat we altijd kijken naar nieuwe manieren om meer lessen aan te bieden, vooral wanneer de vraag vanuit bewoners uit het kamp zelf komt.

Drie jongens staan ondertussen om ons heen. Niet om ons gesprek, maar om Ahmed zijn gitaar aan te raken. Ahmed staat het voorzichtig toe. Hij moedigt de jongens aan om eerst in de rij te staan, en laat ze één voor één met de gitaar spelen. Ik vraag hem of hij het leuk vindt om gitaar te spelen en nieuwe talen te leren. Hij knikt en kijkt me aan. “Maybe I can be the teacher some day?”

Tekst: Roëlle de Bruin – Boonstra
Foto’s: Kathelijne Reijse – Saillet
Het betreft archieffoto’s, Ahmed staat niet op de foto op zijn verzoek.

Projecten op een rij

In deze infographic staan onze huidige projecten op een rij (juli 2018).

Roos vrijwilliger stichting Bootvluchteling

Het leven van een vrijwilliger

Ik ben Roos (28). Ik kom uit Nederland en ben net terug van een half jaar Lesbos waar ik als vrijwilliger heb gewerkt voor Stichting Bootvluchteling. Ik hoorde voor het eerst de verhalen over vluchtelingen toen ik in Zuid-Korea was voor mijn studie. De verhalen van de Noord-Koreaanse vluchtelingen zijn me zo bijgebleven dat ik besloot verandering te willen brengen in de leefomstandigheden van vluchtelingen.

Roos vrijwilliger stichting Bootvluchteling

In Moria had ik alles veranderd als ik er iets over te zeggen had. Van de woningen, tot de hoeveelheid mensen, van hoe lang ze moeten wachten om door te reizen tot de zorg die ze krijgen.

Vanaf januari tot juni heb ik in Moria gewerkt. In die tijd heb ik veel zien veranderen. In januari was het koud, nat en er stond een ijzige wind. Mensen die in kleine tentjes woonden in plaats van de warmere ISO-boxen (een soort van vrachtcontainers), hebben het toen heel zwaar gehad. Ook waren de straten van het kamp bezaaid met afval. Dat is nu gelukkig veel minder. Op dit moment zijn er dan alleen weer veel meer mensen. Het kamp is overvol, maar er zijn niet veel extra toiletten en douches bijgekomen. En er is een paar uur per dag stromend water, de rest van de dag is het water afgesloten. Qua zorg doen de organisaties die er zijn hun best, maar voor de hoeveelheid mensen is de capaciteit om iedereen van goede zorg te voorzien veel te klein. Veel mensen die zware behoefte hebben aan één op één begeleiding met een psycholoog, komen er door de enorme vraag gewoon niet voor in aanmerking.

Ik denk niet dat de omstandigheden in het kamp zullen verbeteren. In het begin vroeg ik me daarom af of wij als hulpverleners wel nuttig zijn. Wat maakt het nou uit dat je uit de bibliotheek een boek kan lenen als de omstandigheden waarin je leeft zo minimaal zijn? Maar hoe langer ik er was, hoe meer ik zag hoeveel we toch voor mensen kunnen betekenen. Bijvoorbeeld de ouders van de kinderen van onze School of Hope, waaraan ik zag hoe dankbaar ze waren dat we hun kinderen Engels leren. Tijdens een ronde die we deden om de ouders van de kinderen te leren kennen, werden we door iedereen hartelijk ontvangen en werden we uitgenodigd om binnen te komen, werd ons thee aangeboden en werden we bedankt voor de tijd die we voor de kinderen namen. En dat merk je ook aan het Engels niveau van de kinderen. Ik heb vaak gezien dat een kind dat nog geen woord Engels sprak op de eerste schooldag, aan het einde zichzelf al redelijk kon uitdrukken.

Of de Engelse lessen voor volwassenen die ik weleens gaf als er geen leraar uit het kamp aanwezig was. Aan het einde gaven veel van de studenten me een hand en ook als ik ze in het kamp tegenkwam legden ze dan vriendelijk hun hand op hun hart bij wijze van begroeting. Ik denk dus dat we als hulpverleners wel degelijk nuttig zijn.

Het werk doe je samen. Niet alleen met je eigen team maar met iedereen die werkt in Moria. Je hebt samen hetzelfde doel en je bent samen nuttig voor andere mensen.

Ik heb heel veel goede mensen ontmoet, zowel de medevrijwilligers als de mensen in het kamp. Ik heb veel mensen ontmoet om wie ik veel gaan geven. De minimale tijd waarvoor je je kunt aanmelden bij Stichting Bootvluchteling is twee weken, waardoor de samenstelling van het team vrij snel kan veranderen. Ik dacht dat het moeilijk zou zijn om als lange termijn vrijwilliger steeds met een nieuw team te werken, maar ondanks dat er zoveel roulatie was, bleef de sfeer altijd ongeveer hetzelfde. Iedereen op Lesbos is daar met hetzelfde doel en heeft een enorm positieve instelling, waardoor mensen ook gewoon gemakkelijk met elkaar overweg kunnen. Je leert elkaar in een korte tijd heel goed kennen, omdat je heel intensief met elkaar samenwerkt en samenwoont, maar ook omdat je best wel heftige dingen met elkaar meemaakt.

Het is niet altijd gemakkelijk om geconfronteerd te worden met andermans ellende. De verhalen die mensen vertellen over waarom ze zijn gevlucht en wat ze hebben meegemaakt tijdens hun reis naar Lesbos, zijn vaak erg aangrijpend. Het heftigste moment was toen ik samen met een collega door het kamp liep en er iemand op ons afkwam die zei dat hij zelfmoord wilde plegen. Je kunt op zo een moment heel weinig voor iemand doen, want je wil iemand geen valse hoop geven door te zeggen dat hij geholpen kan worden door een psycholoog, want daar komt hij waarschijnlijk toch niet snel terecht. Het enige dat je kan doen is zeggen dat hij het niet moet doen. Op dat moment breekt echt je hart. Gelukkig heeft hij het niet gedaan.

Team Stichting Bootvluchteling

Ik weet dat dit is wat ik wil blijven doen in de toekomst.

Het fijnste aan weer thuis zijn vind ik dat ik mijn familie en vrienden weer zie. Tegelijkertijd mis ik het werk, de mensen en de positieve sfeer in het vrijwilligershuis heel erg en wil ik graag door naar een nieuwe missie. Ik heb geleerd in te spelen op verschillende situaties en flexibel te zijn in een veranderend vluchtelingenkamp. Ik wilde weten of ik dit werk leuk vind en of ik het aankon, en dat is zo. Mijn toekomstdroom is op een hoger niveau te werken aan een betere kwaliteit en veiligheid van vluchtelingenkampen wereldwijd.

Interview en tekst: Tessa Kraan
Foto’s: Tessa Kraan, Kenny Karpov

Handvatten voor mentale problemen in Moria, heeft dat zin?

‘Als jullie dit dit elke avond zouden doen, zou ik elke avond komen.’

Dat zegt een van de Afrikaanse mannen die ik ontmoet bij de emotional wellbeing workshop van Stichting Bootvluchteling. Ik ben blij verrast dat eventuele taboes deze grote, stoer uitziende mannen niet tegenhouden om te komen. En nog meer om te zien dat de workshop ze helpt. Door de zware, uitzichtloze situatie in Moria lijkt wekelijks een paar uur psychosociale ondersteuning misschien een druppel op een gloeiende plaat. Maar het blijkt veel meer dan dat. De nood is ook hoog: Artsen zonder grenzen noemt de situatie op Lesbos een ‘Mental Health Emergency.’ Toch is laagdrempelige mentale zorg op de Griekse eilanden schaars.

‘Ik kan me voorstellen dat NGO’s terughoudend zijn omdat ze geen trauma’s willen oprakelen die ze niet kunnen behandelen in deze onstabiele situatie met vrijwilligers en kortdurende programma’s’, zegt sociaal werker Leanne Creasy.

Leanne ontwikkelde de programma’s voor mentale hulp samen met andere ervaren professionals, waaronder een aantal psychologen. Ze vertelt hoe deze programma’s eruit zien, waarom de gekozen praktische insteek zo waardevol is en hoe we escalatie door trauma’s voorkomen.

Emotional wellbeing workshop en stress relief classes

We runnen twee programma’s in Moria om mensen met psychische problemen te helpen: de emotional wellbeing workshop en stress relief classes.

De emotional wellbeing workshop bestaat uit vier opeenvolgende sessies waarin we deelnemers leren hoe hun gedachten, gevoelens en gedrag elkaar beïnvloeden. En dat ze hier meer controle over hebben dan ze denken. Om deze rode draad heen doen we twee dingen:

  1. We werken aan zelfvertrouwen, door deelnemers bewust te maken van positieve ervaringen en te oefenen met zelfcompassie. Hierbij kun je denken aan het opschrijven van (kleine) positieve dingen die ze meemaken en hun talenten.
  2. We geven handvatten voor veel voorkomende mentale problemen in Moria, zoals slapeloosheid, depressie, zelfmoordgedachten en paniekaanvallen. We vertellen hoe deze ontstaan en hoe je ermee om kan gaan. Zo leggen we uit dat het bij een paniekaanval belangrijk is om te focussen op de omgeving en om ademhalingsoefeningen te doen. Daar oefenen we dan ook mee.

Tijdens de Stress Relief Classes helpen we deelnemers om hun emoties beter te controleren door te oefenen met relaxen en meditatie. We leren deelnemers om zichzelf naar het hier en nu te brengen met bijvoorbeeld ademhaling- en mindfulnessoefeningen. Dat is waardevol, omdat veel mensen in Moria zich continu zorgen maken over het verleden en de toekomst. Dit zorgt voor stress, slapeloosheid, paniekaanvallen, hoofd- en rugpijn. Door je gedachten te verzetten naar het heden kun je deze klachten verminderen.

Je situatie kan je niet veranderen, hoe je je daarbij voelt wel

Leanne vertelt dat beide programma’s draaien om het geven van een saamhorigheidsgevoel, hoop en grip.

‘Veel deelnemers zijn alleenreizende mannen. Ze voelen zich vaak eenzaam. Door mee te doen met de lessen in groepsverband voelt het alsof ze ergens deel van uitmaken. Als ik ze vraag wat ze uit de bijeenkomsten halen zeggen ze zelf ook dingen als: acceptatie, je welkom voelen, je minder alleen voelen. Het delen van ervaringen en gevoelens geeft ook hoop. Het is hoopvol om te horen dat anderen met dezelfde problemen worstelen én oplossingen vinden.’

‘Naast het bieden van een saamhorigheidsgevoel en hoop, is het belangrijk dat we handvatten geven die helpen omgaan met de zware omstandigheden in Moria’, gaat Leanne verder. ‘Je verleden en de moeilijke situatie waar je in zit kun je namelijk niet veranderen, maar hoe je daar op reageert wel.’

Deze focus op omgaan met het moeilijke heden is een duidelijk verschil met therapie om trauma’s te verwerken: zorg die heel hard nodig is in Moria, maar die wij helaas niet kunnen bieden met ons roulerende team. Daar is namelijk individuele, langdurige therapie door dezelfde specialist voor nodig.

Aan het begin van de lessen uiten deelnemers vaak weerstand tegen die focus op het heden: ‘Deze oefeningen helpen toch niet om te vergeten wat ik heb meegemaakt, ik wil medicijnen’, ‘Weggaan uit Moria is het enige wat mij kan helpen’. Deelnemers in het nu brengen en houden is dan ook de belangrijkste taak en tegelijk de grootste uitdaging voor de groepsleider. Ik zag Leanne dit vaker doen tijdens de workshop, bijvoorbeeld door te zeggen:

‘Ik begrijp dat je kwaad bent om wat je is overkomen. We kunnen ons waarschijnlijk geen voorstelling maken bij de vreselijke dingen die je moest doormaken, maar je kan het verleden niet veranderen. De manier waarop je omgaat met je gedachten en gevoelens in het nu kun je wel veranderen. We gaan daar vandaag mee oefenen om je te helpen weer meer controle te krijgen over je emoties.’

Ze vertelt me later dat het erg uitdagend kan zijn om deelnemers steeds terug te halen naar het nu. Maar dat het erg belonend is als het lukt en je ze meer hoopvol of ontspannen weg ziet gaan dan ze kwamen.

‘Hij praatte met niemand en deelt nu zelfs flyers uit van onze programma’s’

Gelukkig gebeurt het regelmatig: dat deelnemers zich beter voelen na de emotional wellbeing workshop of stress relief classes. Toen ik een paar weken geleden meedeed met de mindfulnessoefeningen viel mijn buurman zelfs in slaap: het toppunt van ontspanning! Ook vertelden artsen van andere NGO’s in Moria onze coördinatoren dat patiënten die de workshop en lessen bij ons volgen vaak in verbeterde conditie bij ze terugkomen. Zowel psychisch als lichamelijk. Een paar uitspraken van deelnemers zelf:

‘Deze groepen helpen me om mijn stressniveau te verlagen.’

 

‘Ik heb afgelopen week beter geslapen.’

 

‘De informatie die we krijgen helpt ons om onze gevoelens beter te begrijpen en balans te vinden.’

 

‘Iedereen die meedoet komt uit een ander land. We delen onze gevoelens en ideeën. Het is als een familie.’

De laatste quote komt van een man die vanaf de start in januari bij de emotional wellbeing workshop was. Leanne herinnert zich hem nog goed, door de indrukwekkende verandering die ze bij hem zag. Ze vertelt.

‘Hij gedroeg zich erg teruggetrokken toen hij voor het eerst naar de workshop kwam. Hij praatte niet en maakte geen oogcontact, zat alleen maar in de hoek te mompelen. Ik herinner me dat een andere medewerker van de stichting zich zorgen maakte; ze vermoedde dat hij psychotisch was. Na een paar bijeenkomsten zag ik enorme progressie. Hij praatte, zei dat de groep voelde als een familie en dat hij het fantastisch vond dat al deze mensen hun gevoelens deelden. Hij begon zijn enthousiasme hierover ook met anderen te delen, bijvoorbeeld door aan nieuwe deelnemers uit te leggen wat we tijdens de bijeenkomsten gingen doen. Een paar weken geleden vertelde hij me zelfs dat hij onze hand outs heeft gekopieerd en ze uitdeelt op plekken waar wij moeilijk kunnen komen. Door naar onze workshop te komen realiseerde hij zich dat hij zijn gevoelens en gedachten kon veranderen door zijn gedrag te veranderen.’

Het zien van zulke prachtige veranderingen bij deelnemers vindt Leanne het mooiste aan haar werk in Moria; als ik haar spreek staat  ze op het punt om naar huis te gaan na vier maanden.

‘Het was een overweldigende ervaring. Ik voel me bevoorrecht dat mensen hun tijd, verhalen, emoties en ervaringen aan mij toevertrouwden. En dat ik deze veranderingen bij ze mocht meemaken. Natuurlijk komt dat niet alleen door onze workshop en lessen, maar het heeft zeker een verschil gemaakt. Het is zo belangrijk dat we dit doen.’

Haar ogen worden vochtig als ze dit zegt. Ik vraag haar tot slot waarom ze vier maanden geleden besloot om naar Lesbos te komen.

‘Op de middelbare school bij geschiedenislessen leerde over humanitaire rampen. Toen zei ik net als de meeste kinderen in mijn klas: ik was opgestaan, ik had mensen in nood geholpen en had niet toegekeken als er dingen gebeurden waar ik het niet mee eens was. Nu zijn al deze kinderen volwassen geworden en kijken de meesten de andere kant op, ze kiezen om zich niet te bemoeien met wat er gebeurt in Griekenland. Veel mensen doen niks, terwijl we allemaal kunnen zien wat er speelt op social media. Het is niet te ontkennen en het is onmenselijk. Ik wilde het goede doen en mezelf scheiden van de acties van mijn land, van de EU. Het is te makkelijk om te negeren wat er gebeurt op een klein Grieks eiland aan de rand van Europa en de andere kant op te kijken.’

Wil jij helpen?

De situatie in Moria is schrijnend: er is geen privacy, het is er gevaarlijk, inwoners hebben geen toekomstperspectief en ze kunnen nauwelijks hulp krijgen bij het verwerken van hun verleden. Dat veel vluchtelingen kampen met psychische problemen is dan ook logisch. We vinden dat dit moet veranderen: het is mensonterend! Tot die tijd helpen we mensen in kamp Moria om het beste van de situatie te maken, onder meer met de emotional wellbeing workshop en Stress Relief Classes.

Wil jij ons een steuntje in de rug geven? Dat kan door te doneren via Tikkie: kies voor 5 euro of 10 euro.
Of doneer een bedrag naar keuze. Elke euro helpt!

Tekst: Suzie Geurtsen
Foto’s: Kathelijne Reijse Saillet

Missie update: de Engelse les voor volwassenen

Welke projecten hebben we allemaal lopen? We zullen regelmatig een missie update plaatsen, zodat je op de hoogte blijft van het verloop van onze projecten. Deze keer over de Engelse Les: wat is er allemaal nodig om het project draaiende te houden?

In onze overvolle ISOBOX (zo groot als een vrachtcontainer) zitten zo’n 40 gemotiveerde mannen en vrouwen te wachten op de start van de Engelse les. De opkomst is zo groot dat er zelfs buiten een les gegeven wordt. Nieuwsgierige voorbijgangers blijven even staan en kijken, benieuwd naar waar het opgewekte geklets vandaan komt. Op deze plek wordt hard gestudeerd én hard gelachen. Voor de bewoners van Kamp Moria een kans om Engels te leren en hun gedachten even te verzetten. De Engelse lessen worden drie keer per week gegeven door vluchtelingen, voor beginners en gevorderden voor Arabisch, Farsi en Frans sprekenden.

“De Engelse les is enorm gewild, iedereen wil Engels leren!” zegt Marleen, vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling.

Wat is er allemaal nodig om deze Engelse lessen te geven? Het is belangrijk om creatief om te gaan met de materialen die voorhanden zijn. Marleen: “We bieden een lesprogramma van zes weken waarin we de leerlingen stapsgewijs basis-Engels bijbrengen. Op dit moment gebruiken we als lesmateriaal sheets en oefeningen van internet. Onze leraren doen hier ongelofelijk goed werk mee en we zien het Engels niveau van de leerlingen keer op keer stijgen. Wat ons programma nog zou kunnen verbeteren zijn Engels boeken geschikt voor het onderwijs die we kunnen gebruiken om voor een betere en overzichtelijke opbouw te zorgen.”

En daarnaast zijn natuurlijk onze leraren de spil in het project die de klassen iedere keer weer met een goede dosis positieve energie en humor geven. Met een grijns op zijn gezicht schrijft de leraar op het bord:

No pen = no notes
no notes = no education
no education = no husband/wife
no husband/wife = loneliness

Vanuit de klas wordt gelachen waarna de studenten de zinnen overschrijven. Die broodnodige pennen en andere materialen krijgen we met hulp van donateurs en vrijwilligers. Marleen: “Vorige week nog bijvoorbeeld heeft een van de vrijwilligers aan de Engelse School een zeer welkome donatie gedaan van honderd schriften. Deze worden in de eerste les aan nieuwe leerlingen gegeven. Hiervan is intussen nog maar de helft over!” In een week vijftig nieuwe aanmeldingen dus, zo populair is de Engelse les. Elk van deze schriften is nu van iemand die werkt aan zijn of haar toekomst door Engels te leren, ondanks dat hij of zij nu nog in Moria zit.

De grote interesse in de Engelse les laat zien hoeveel doorzettingsvermogen en veerkracht veel van de vluchtelingen hebben. De Engelse les is een plek waar mensen hun blik op de toekomst richten, en hun gedachten even van Moria verzetten. Dat doen ze met enorm veel gedrevenheid en humor. Dit is wat de Engelse les zo waardevol maakt.

Tekst: Tessa Kraan
Foto’s: Kenny Karpov