Onschuldig verklaard

Vandaag wil ik jullie een persoonlijk verhaal vertellen; een betekenisvolle anekdote over het leven in Moria; een sprankje hoop te midden van deze nonsens. Een week geleden had ik een gesprek met een wijze jonge Irakese man. We werkten die dag allebei in de bibliotheek. Terwijl we wachten op mensen die boeken kwamen lenen om te lezen, hadden we een vreedzame discussie over Baudelaire, Picasso en Nietzsche. Hij had me zoveel te leren over deze beroemde personen. Voordat hij zijn woonplaats ontvluchtte, was hij docent filosofie. Zijn privé bibliotheek was honderd keer groter dan de plankkasten die we hier een bibliotheek noemen. Zijn leven verschilde niet veel van dat van ons. Op een dag veranderde echter alles en zijn bibliotheek is nu een verzameling tweedehands boeken in het vluchtelingenkamp Moria. En paar maanden nadat hij in Lesbos arriveerde werd hij de bibliothecaris van de Community Center en begon hij zijn dromen op papier te zetten; kleurrijke woorden die uit zijn rusteloze ziel stromen.

Deze post zou gemakkelijk over ons gesprek kunnen gaan, over een van zijn surrealistische gedichten. Het leven is echter zo onvoorspelbaar als een zomerregen en vandaag zal mijn schrijven een andere weg inslaan. Inderdaad, ons gesprek stokte plotseling, als een gebroken droom midden in de nacht. Een kolossale man, lege ogen en verschoten blik, verscheen bij onze cabine. Zijn adem rook naar drank; zijn bevende stem zweette alcohol. Zijn gezicht liet een woede tegen de wereld zien; verbitterd als een gekooid dier. Hij stootte Franse woorden uit, waarschijnlijk met de bedoeling ons pijn te doen in een taal die we niet begrepen. Hij noemde ons demonen; gierige veroveraars van de schoonheid van zijn land. Hij noemde ons cipiers; onbarmhartige vertegenwoordigers van zijn dagelijks lijden. Onverwacht antwoordde ik hem, zijn redenen erkennend en zijn kant kiezend. Niet alleen benaderde ik hem in een gemeenschappelijke taal, maar ik distantieerde me ook van de kolonisatoren door kenbaar te maken dat mijn eigen migratie de reden was dat ik Frans sprak. Dat kortstondige gesprek lost zijn woede niet op; dat fragiele contactmoment verminderde zijn verbittering niet. Maar toch vertrok hij stilletjes en vond zijn weg terug naar huis.

Gisteren had ik weer bibliotheek-dienst. Als in een déjà-vu was ik een week later in diezelfde bibliotheek, pratend met dezelfde wijze vriend over zijn gedichten. Wederom was het gesprek aangenaam. En daarnaast was het aantal mensen dat binnenkwam en om een boek vroeg aanzienlijk gestegen. Niettemin overviel me een onaangenaam gevoel. De dronken verwijten van afgelopen week klonken nog na in mijn hoofd. Het voelde alsof ik vrijgesproken moest worden van zonden die ik nooit begaan had. En het gebeurde: dezelfde kolossale man die me de week ervoor beschuldigde, kwam weer binnen. De woede was niet uit zijn bloed verdwenen, de verbittering stond nog in zijn ogen gegroefd. Maar hij was nuchter en helder. Hij vroeg me om advies en leende een boek uit de bibliotheek. Gisteren konden we de kettingen van zijn lichaam niet breken, maar we slaagden erin de kettingen van zijn ziel te breken. Ik voelde me vergeven.

Neigh of Lamp

Behind the far hills
‏tree is crying
‏No one embraces her
‏Only the wind and the letters of the dead
‏Vibrating, falling of her cages
‏Wake up to her voice, blue rooster
‏Carrying a glass hammer
‏He is Running and falling ground
‏by the umbilical cord
‏It begins from a dry river until the door of God is closed
He is Standing at the door
‏Pleading
‏He See a crucified fish
‏And an apple over an ox horn
‏Then He returns laughing
‏Like a child puts his first step on the tail of a serpent

My poet friend

 

Tekst: Emanuele Politi
Foto: Henk van Lambalgen

Persbericht | Stichting Bootvluchteling rondt missie af op Lesbos

(Click here for English)

De medische missie van Stichting Bootvluchteling op Lesbos is per 1 januari afgerond. Door gewijzigd beleid in het kamp wordt het voor ons steeds moeilijker om op een verantwoorde en veilige manier ons werk te kunnen doen. Door de overbevolking in het kamp kunnen we de veiligheid van ons team en onze patiënten niet garanderen. Tevens is deze missie kostbaar. We willen het geld van onze donateurs zo effectief mogelijk te besteden. Door omstandigheden kunnen we dit niet langer volhouden.

We beseffen ons dat de noodzaak om goede zorg te verlenen onveranderd groot is in vluchtelingenkamp Moria. Onze medisch coördinator blijft daarom op locatie om te onderzoeken of wij in 2018 op een andere verantwoorde manier goede medische zorg kunnen verlenen in samenwerking met de andere Griekse organisaties Keelpno en ERCI. Wij kijken dankbaar terug op twee en een half jaar medische missie op Lesbos waarin we een groot verschil mochten maken in de levens van mensen in nood.

De komende maanden zullen wij onze psychosociale activiteiten uitbreiden in kamp Moria. In december is ons nieuwe community centrum met school en bibliotheek geopend. Hier worden dagelijks lessen verzorgd voor volwassenen en kinderen. Daarnaast gaan wij ons meer focussen op het geven van trainingen rond mentale gezondheid, waarin onder andere ademhalingsoefeningen gegeven om beter om te gaan met stress en lezingen hoe om te gaan met suïcidale gedachten.


Meer informatie over dit bericht kunt u opvragen bij Evita Bloemheuvel, persvoorlichter Stichting Bootvluchteling: evita@bootvluchteling.nl of 06-48038570