Onze mensen – Todd: ‘Middenin die rotsituatie maken ze de keuze om te geven om anderen’

‘Ik doe drie weken vrijwilligerswerk hier in Moria. Dus als dingen oncomfortabel zijn voor mij, is dat maar voor
drie weken. Daarna ga ik terug naar mijn normale leven, waar alles is zoals het altijd was. Waar ik weet
welke producten er in de supermarkt liggen, waar ik weet wat alles kost. Alles is dan weer gewoon zoals het
was.

Als ik naar de vluchtelingen kijk, zie ik mensen die geen idee hebben of de situatie waar ze in zitten zal
veranderen. Ze hopen het. En ze lijken vast te houden aan die hoop. Maar er is geen garantie. Hier in Moria zijn doet me realiseren hoe alles wat ik normaal gesproken doe op eenzelfde manier gaat. Momenteel ben ik in een andere omgeving met mensen die ik niet ken, in een cultuur die ik niet ken en met een taal die ik niet spreek. Maar zelfs hier, in een ander land, heb ik zoveel meer dan de vluchtelingen die hier verblijven. In Moria zie ik heel duidelijk wat vluchtelingen niet hebben. Een fijne plek om te wonen, vrijheid.

Ik werk als verpleger in de kliniek, waar ik samenwerk met vertalers vanuit het kamp. Zij doen niet alleen hun
werk op een professionele manier, maar ze geven ook echt om hun medevluchtelingen in Moria. Ik zie hoe
ze niet alleen vertalen maar ook proberen hun omgeving te kalmeren. Ze proberen zorg en compassie te
geven aan andere vluchtelingen die hulp nodig hebben.

De vertalers werken vrijwillig, maar zij zitten hier tegelijkertijd vast. Dat gaat mijn pet te boven. Ze zitten klem en middenin die rotsituatie maken ze de keuze om productief te zijn en te geven om anderen.’

– Todd, Amerika – Verpleger medische kliniek

Onze mediavrijwilligster Laurie maakte deze prachtige portretten van verschillende vrijwilligers in Moria. Met hun verhalen laten we jullie graag kennismaken met onze community.

Onze mensen – Katie: ‘Docenten kunnen hier doorgaan met waar ze van houden’

‘De reden dat ik geïnteresseerd was om voor Stichting Bootvluchteling te werken is dat de organisatie veel nadruk legt op het ‘empoweren’ van mensen in kamp Moria. Ik denk dat het niet goed is als een groep buitenlanders hier komt en een groep andere mensen, die lijden, vertelt wat ze moeten doen.

Bijna alle docenten van de School of Hope waren ook docenten in hun land van herkomst. Ze hadden daar middelen om hun werk uit te oefenen en waren succesvolle en professionele mensen. Nu, hier in Moria hebben ze geen middelen meer. Maar ze hebben nog steeds kennis. Ze hebben nog steeds passie. Ze kunnen doorgaan met doen waar ze van houden. Deze docenten staan de halve dag in de rij, voor alles: voedsel, documenten, medische zorg. Alles is een gevecht. Het is fantastisch om te zien dat zij hun tijd besteden aan het onderwijzen van kinderen, dag aan dag.

Ik schrijf mijn thesis over vredeseducatie. Dat is een vorm van onderwijs die helpt mensen te ontwikkelen die autonoom zijn, mensen die het gevoel hebben controle te hebben over hun leven. Vaak is een educatiesysteem top-down: de docent geeft instructies en de kinderen moeten stil op hun stoel zitten, luisteren en instructies opvolgen. Vredeseducatie richt zich meer op samenwerking en helpt studenten hun eigen onderwijs vorm te geven.

Ik denk dat vredeseducatie heel belangrijk is hier in Moria, want de kinderen hier zijn een groot deel van hun autonomie verloren. Veel van wat zij weten over hun identiteit en hun gemeenschap is veranderd. Mijn doel is om deze kinderen te laten weten dat ze hier op school een plek hebben waar ze wat controle hebben, ondanks de vreselijke dingen die ze hebben moeten meemaken om hier te komen en terwijl ze hier zijn. Ik wil dat ze weten dat ze gerespecteerd zullen worden. En dat ze een plek hebben, helemaal voor hen.’

– Katie (Verenigde Staten), vrijwilliger PSS-team

Onze mediavrijwilligster Laurie maakte deze prachtige portretten van verschillende vrijwilligers in Moria. Met hun verhalen laten we jullie graag kennismaken met onze community.

Onze mensen – Ramin: ‘Ik wilde niet in een tent zitten en gestrest zijn’

‘Mensen denken dat ze veilig zijn als ze Griekenland bereiken. Het is een Europees land. Mensen verwachten dat ze een goed leven zullen hebben, met een huis en baanperspectief. Maar vanaf het moment dat ze Moria binnenkomen verandert dat. Het blijkt het tegenovergestelde te zijn. Hun dromen worden verwoest. Dat kan heel moeilijk zijn voor mensen. Ik had dat probleem ook toen ik in Moria aankwam. Ik wilde naar een Europees land voor een beter leven. De eerste maanden in Moria kreeg ik psychische problemen. Ik had geen activiteiten. Maar na een tijdje herpakte ik mezelf. Ik gaf mezelf positieve energie. De energie om actief te zijn, mijn voetbal voort te zetten en activiteiten te vinden. Om uit die negatieve spiraal te komen.

Ik wilde niet in een tent zitten en gestrest zijn. Ik ben het gewend om veel activiteiten te hebben, om te werken. Dus hier wilde ik ook actief zijn. Eén van m’n vrienden werkte voor Stichting Bootvluchteling. Dus ik vroeg hem of ze meer vertalers nodig hadden. Dat hadden ze – dus ben ik hier begonnen met werken. Ik geniet ervan om mensen te helpen. Het geeft me positieve energie. Meestal werk ik als vertaler in de kliniek. De patiënten voelen zich fijn bij mij, ze vinden de manier waarop ik vertaal prettig. Wij, de vertalers en de dokters, zijn een fijn team en we hebben goed contact met elkaar. We zijn een soort familie die samenwerkt. We helpen mensen. Ik heb nog steeds hoop en ik vecht voor mijn toekomst. Ik zal mijn reis voortzetten. To be continued.’

– Ramin, tolk in onze medische kliniek

Onze mediavrijwilligster Laurie maakte deze prachtige portretten van verschillende vrijwilligers in Moria. Met hun verhalen laten we jullie graag kennismaken met onze community.

Onze mensen – Rina: ‘Het is fijn als er een plek is waar vrijwilligers kunnen ontspannen’

‘De vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling maken lange, pittige dagen. Daarom vind ik het heel belangrijk dat onze vrijwilligershuizen huiselijk aanvoelen. Het is fijn als er een plek is waar vrijwilligers kunnen ontspannen. Daar zet ik me voor in. Ik ben voor langere tijd op Lesbos en werk als vrijwilligersmanager. Ik ben aanspreekpunt voor alles wat te maken heeft met de vrijwilligershuizen. Dat houdt bijvoorbeeld in dat ik het wat huiselijker maak maar ook dat ik het corveerooster opstel en zorg dat mensen opgehaald worden van het vliegveld.

Daarnaast draai ik shifts mee in kamp Moria. Ik ben de focuspersoon van de bibliotheek. Vijf dagen per week is er bibliotheek. Daar kunnen mensen een boek lenen, maar de plek heeft ook een sterke sociale functie. Mensen komen samen om een kop thee te drinken of een spelletje Rummikub te doen. Het is een fijne plek waar mensen hun zorgen even kunnen vergeten. Er worden veel Engelse kinderboeken gelezen, ook door volwassenen, dat is een handige manier om Engels te leren. De bieb wordt gerund door de librarians, vluchtelingen uit het kamp. Het is hun toko, hun bieb. Wij ondersteunen waar nodig. Zij weten alles. Zij hebben het systeem bedacht. Ze lenen de boeken uit, zetten de gegevens van de mensen in de computer en helpen mensen met het uitzoeken van een nieuw boek.’

Rina (38, Nederland) – Vrijwilligersmanager

Onze mediavrijwilligster Laurie maakte deze prachtige portretten van verschillende vrijwilligers in Moria. Met hun verhalen laten we jullie graag kennismaken met onze community.

Spreekt Rina’s functie je aan? We zijn per direct op zoek naar een sociale vrouw of man die haar als vrijwilligersmanager kan opvolgen. Interesse? Lees dan gauw verder: https://bootvluchteling.nl/vrijwilligersmanager-lesbos/