Athene – Achter de lach schuilt vaak angst

Monique vertelt over haar eerste dag dat ze als vrijwilliger aan het werk gaat in Athene: “De stadsbus rijdt een troosteloze oude parkeerplaats van een verlaten vliegveld op. Overal staan tentjes op het asfalt en ligt afval op de grond. Kinderen spelen op korte afstand van een drukke weg. Volwassenen zitten bij hun tentjes of lopen uiterlijk doelloos rond. Een troosteloze aanblik.

Bij het uitstappen uit de bus komen een aantal kinderen aangerend. Hun zwarte tandjes lachen ze bloot en ze pakken meteen stevig mijn hand vast om die vervolgens niet meer los te laten. Vanuit mijn werk als orthopedagoog gaan meteen mijn alarmbellen rinkelen. Dit veel te vrije gedrag is geen normaal gedrag en hoe schattig het er ook uitziet, dit gedrag past bij een onveilige hechting. Wat ze laten zien is overlevingsgedrag wat ook vaak gezien wordt bij kinderen die opgroeien in een kindertehuis. Bij gebrek aan veiligheid en vaste en stabiele ouders, klampen ze elke welwillende voorbijganger aan en hopen ze op wat aandacht. Ook al lachen de kinderen, achter die lach zit vaak angst.

Een jongetje van een jaar of negen staat in de rij om touwtje te springen. Er wordt geduwd en getrokken en hij krijgt een woede-aanval. Niet de eerste keer schijnt het, hij heeft elke dag wel een paar keer een boze bui. In plaats van hem weg te sturen neemt een vrijwilliger, die hem al een tijdje kent, hem dicht bij zich. Dikke tranen wellen op in zijn ogen en het verdriet is van grote afstand voelbaar. Wat heeft dit mannetje meegemaakt? Wie en wat heeft hij allemaal achter moeten laten? Na een half uurtje is hij weer gekalmeerd en kan hij weer meedoen met springtouwen. Even aan niets anders denken dan springen, in het hier en nu. Even in gedachten weg van alle narigheid en stress. Gejuich bij de kinderen als hij bij “thirty” is. Hij glundert.

Wat heb ik veel bewondering voor deze kinderen, die zich staande moeten houden in deze onmenselijke en vaak ook gevaarlijke situatie. En wat hoop ik, tegen beter weten in, dat er snel een oplossing komt, zodat ze zich veilig kunnen gaan (leren) voelen. Dat zij, en ook hun ouders en familie, gezien en gehoord gaan worden en ervaren dat ze er mogen zijn. Want net als elk ander kind hebben ze hier recht op!”

Tekst: Monique Beurskens (vrijwilliger Team Athene)