Athene – Ontmoeting met een natuurtalent

“De vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling werken veel met vluchtelingen samen. Zo ook met de twintigjarige Fereidoun uit Afghanistan! Je kunt hem bijna niet over het hoofd zien: groot, modern, lachend, amicaal, vriendelijk en zorgzaam. Iemand met het talent om mensen het gevoel te geven dat ze serieus worden genomen. Ik verbaas me er over hoe snel hij ook voor mij een betrouwbaar gezicht is, in dit grote vluchtelingenkamp waar zo’n 5000 mensen worden opgevangen.

Fereidoun zou het liefst doorreizen. Nederland lijkt hem wel iets. Het is de angst voor de Taliban die de familie van Fereidoun al jaren geleden op de vlucht heeft gejaagd. Zijn vader is vermoord. Hij woonde 7 jaar in Iran. Ik vraag hem waarom ze alsnog uit Iran zijn weggegaan? Fereidoun vertelt me over zijn toekomstdromen: werken, studeren, een gezin; dat gaat niet lukken in Iran… Hier werkt hij graag met ons mee. Als we met de kinderen spelen, is hij een natuurtalent. Hij spreekt hun taal, Farsi, en menig keer is hij onze tolk. Waarom heeft dat kind een blauw oog? Waarom maken de jongens ruzie, wat heeft dat ene ventje met zijn teen? Ook bij het verstrekken van voedsel aan de vluchtelingen is Fereidoun een enorme kracht. Dat ontdek ik al op de eerste dag dat ik meehelp en naast hem werk. Hij communiceert voortdurend met de mensen die langskomen, onze klanten! We zijn dankbaar dat hij bij ons staat, hij heeft een prettige manier van omgaan met mensen. Hij kan uitleggen waar wij geen woorden voor hebben: ‘Er is vandaag geen melk’, of ‘Nee, vandaag hebben we geen zout en peper.’

Op een dag komen een paar mannen hun eten terug brengen. Dat gebeurt met de nodige bombarie. Voor het oog van de rij nog steeds wachtende mannen en vrouwen en kinderen, roepen deze mannen dat het eten niet goed is. Het is bedorven. Het stinkt! Ze scheuren een etensbakje open en ruiken er aan met een vies gezicht. Wat een demotivatie voor de anderen! En wat moeten wij er mee? Het eten is weliswaar geen culinair hoogstandje, maar het is toch hun eten. Fereidoun bedenkt zich geen moment. Ik zie hem het afgekeurde etensbakje pakken. Hij pakt een lepel en begint voor het oog van iedereen te eten. Een hap, twee, drie, vier… ‘This food is good!’ Het maakt indruk en zeker ook op mij!

Aan het einde van de dag schrikken we van het bericht dat Fereidoun hoort van de Griekse kampleiding. Om een vage reden (er is over hem geklaagd) mag hij ons niet langer helpen. Dat brengt ons misschien wel het grootste probleem: hoe blijf je de kunst vaardig om de ander het gevoel te geven dat je hem of haar serieus neemt? Het ga je goed, Fereidoun! Verlies op je lange reis naar je bestemming vooral je mooie talent niet!”

Tekst en foto: Gerry (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling Athene)