Athene – Haven wordt leeggeruimd

Saapke vertelt over haar ervaring in Athene, vorige week. “Als ik het stuk bij de haven ’s middags op kom waar Stichting Bootvluchteling werkzaam is, valt het meteen op dat er wat tenten weg zijn en een grote groep mensen druk aan het inpakken en schoonmaken is. We vragen wat er aan de hand is, en al snel blijkt dat de meeste Yazidi’s de opdracht hebben gekregen hun boeltje in te pakken, omdat ze verhuizen naar een nieuwe plek. Een nieuw kamp, een mooi kamp, waar de omstandigheden goed/beter zijn, laat ik me vertellen door een vrouw die dicht bij het vuur zit. Ik ben blij voor ze. Ze vertrekken naar het nieuwe kamp om geregistreerd te worden en zullen daar de aankomende 12-18 maanden verblijven.

Ik kom een jongetje tegen die mij een goocheltruc laat zien. We lachen samen. Hij neemt me mee naar zijn ouders. Zijn vader spreekt goed Engels (studeerde voor leraar Engels op de universiteit in Aleppo) en hij vertelt het (vlucht)verhaal van zijn gezin. Ondertussen laat hij me vol trots de foto’s van zijn thuis zien en van de dingen die hij samen met zijn familie deed. Foto’s van een mooie plek, een fantastisch huis, een gelukkig gezin en een gelukkige familie. Nu uiteen gescheurd door de oorlog (en de dood). Het leven van dit gezin (vader, moeder, zoon, dochter en over zes maanden hopen ze hun derde kindje te verwelkomen) staat stil. Er is geen toekomst en hij heeft het gevoel voor altijd in de haven van Athene te moeten verblijven. Dankbaar voor de hulp die wordt aangeboden (dat laat hij duidelijk merken), vindt hij het toch een moeilijke, zware en uitzichtloze situatie. Soms, zo geeft hij aan, zou hij de zee in willen zwemmen om daarna nooit meer terug te komen.”

Om het werk in Athene te kunnen blijven doen is financiële steun onmisbaar. Helpt u ons? Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of via www.bootvluchteling.nl

Foto: Daisy Scholten

Athene – verblijf vluchtelingen

Vrijwilliger Iris deelt haar ervaringen vanuit Athene:

“1700 mensen in één hal, altijd lawaai, geen privacy en maar zes douches voor al deze mensen. De stank waarin deze mensen en kinderen verblijven is niet te beschrijven. Kinderen die dagelijks in een tentje moeten slapen in de meest schrijnende omstandigheden. Het doet mij pijn om te zien dat de kinderen hier moeten verblijven. Zonder school, zonder schone kleren. Slapend op een klein dekentje op de vloer. Het is er vies, heel vies.

Dagelijks rond een uurtje of elf komen de kinderen onze kant opgestormd. Eindelijk even lekker naar buiten, frisse lucht, even ontspannen. Wij kleuren, spelen, zingen en dansen met de meiden, terwijl voetbal favoriet blijft onder de jongens. Het is belangrijk dat wij tijdens deze uren structuur aanbrengen. Allemaal dezelfde regels. Eerst zitten, dan een papiertje. Je mag één stift tegelijk pakken en je moet deze altijd met de dop erop terug leggen. Tevens vinden wij het heel belangrijk dat zij met elkaar leren spelen en met elkaar willen delen.

Nadat wij op de luchthaven klaar zijn, vertrekken wij naar de haven. De kinderen komen ons elke dag enthousiast tegemoet. Ook hier zijn wij heerlijk met de kinderen bezig. Voetbal, liedjes, touwtje springen en stoepkrijten. Het zien van het lachen van de kinderen is ontzettend waardevol. Moeilijk is om de situatie te zien.”

Vluchtelingenakkoord

Stichting Bootvluchteling krijgt veel vragen over het vluchtelingenakkoord dat de Europese Unie met Turkije heeft gesloten. Turkije heeft toegezegd om vanaf vandaag vluchtelingen terug te nemen die de oversteek naar Griekenland maken.

Annerieke Berg- de Boer, directeur Stichting Bootvluchteling reageert: “Hoe ‘de deal’ van invloed gaat zijn op het werk van Stichting Bootvluchteling in Griekenland zullen we moeten afwachten. Turkije staat tot nu toe niet bekend om zijn betrouwbaarheid in gemaakte afspraken. De ervaring zal leren of en waar er nog vluchtelingen aankomen op de eilanden. Verder houden we in de gaten of en hoe de vluchtroutes zich zullen gaan verleggen en indien nodig daarop inspelen. We zijn een flexibele stichting en zullen meebewegen met de stroom vluchtelingen.”

Manon Terpstra, teammanager op Lesbos, zegt: “Afgelopen nacht kwamen er nog drie boten aan in Mitilini. Boten blijven tot nu toe komen. Onze aanwezigheid blijft dus nodig. De huidige situatie is onzeker en de informatie vanuit de overheid beperkt. Zowel naar vluchtelingen als naar NGO’s toe. We zijn in overleg met de UNHCR en andere collega-organisaties over hoe we verder gaan.”

Stichting Bootvluchteling blijft de actualiteit volgen, en staat in nauw contact met de coördinatoren ter plaatse. Blijf onze pagina volgen voor de laatste updates.

Foto: Marjan van der Meer.

Athene – Elke dag straatspeeldag

Het is een stukje straat van ongeveer vijftig meter midden in Athene. Meerdere auto’s staan er geparkeerd en er staat een afvalcontainer. “Maar voor ons is het onze speelplaats,” vertelt onze vrijwilligster Lieke Bartelsman. “Meer dan honderd kinderen per dag mogen hier een paar uur lekker spelen. We proberen ze te laten lachen. In alle Griekse chaos hebben we dat bereikt: een structurele speelplaats voor de vluchtelingenkinderen.”

“We doen met de grotere kinderen een warming-up, iedereen mag een pasje bedenken. Vervolgens gaan we estafetterennen. En dan weten de jongens hoe laat het is: ‘football, football, football’! Ze worden competitief, willen allemaal spelen. Maar we zijn streng, ze moeten luisteren, wie zich niet gedraagt, mag niet meedoen. En dat is belangrijk, want structuur is zo nodig in hun chaotische leven.

Aan de andere kant wordt er gespeeld met de kleine kinderen. Zelfs het Nederlandse Olleke Bolleke wordt in een kring nagezongen. Als je even niet op zou letten, waan je je op een Nederlands schoolplein.”

“Maar dan moeten we ze weer naar boven brengen. Naar de ellendig grote plek waar tentzeil de enige afscheiding vormt tussen de vele families waar deze kinderen bij horen. De rest van de dag moeten ze het zonder ons doen in alle ellende. Inmiddels weten ze gelukkig: morgen mogen we weer spelen!”

Help jij ons mee om deze belangrijke lichtpuntjes te verspreiden in deze kinderlevens? Doneer!

Op de skippybal

 

Athene – Ontspanning bieden in de drukte

Vrijwilliger Dinne van der Vlis is sinds zaterdag aan het werk in Athene. Zo zag haar dag er gisteren uit.

“In totaal arriveren vandaag, maandag 7 maart, 1500 nieuwe vluchtelingen in de haven van Piraeus. Op de Griekse vrijwilligerssites wordt dringend gevraagd om hulp, vooral voor de nacht.
Het Victoriaplein is zondagochtend vroeg ontruimd, de mensen naar verschillende kampen rond Athene gebracht. In zijstraatjes van het plein groepen mensen, van 150 tot 300. Tegen de avond zijn er nog 150 mensen, vrijwel geen families meer. De mannen verspreiden zich aan het einde van de avond over de omliggende parken. Een handjevol blijft op de stoep van een zijstraat slapen. Er is veel politie om vluchtelingen van het plein te houden. De laatste twee dagen zijn hier in Athene geen Syriërs meer, zij reizen meteen door. Het team van Stichting Bootvluchteling dat hier actief is deelt drinken uit en maakt aan het einde van de avond af en toe een ‘tandpasta rondje’. Er zijn vluchtelingen bij die om eten vragen. Griekse particulieren delen nog steeds uit.
De dagploeg van Stichting Bootvluchteling bracht zondag 600 sandwiches, melk en pakjes drinken naar de kampen Helliniko en Kipseli aan de rand van de stad, maar kwam niet verder dan de afgiftehallen en zag niet hoe de vluchtelingen zijn gehuisvest.

De afgelopen dagen is een klein team (2-3 personen) van Stichting Bootvluchteling in de ochtend actief in de haven. Deze week zijn er tijdelijk 11 Nederlandse studenten aan het werk- allen zijn vanmorgen vroeg naar de haven om te helpen. Nog een team van 4 mensen doet er overdag dienst.

De afgelopen dagen verbeterde de chaos in de haven licht omdat er weinig nieuwe vluchtelingen bijkwamen. Dat zal vandaag waarschijnlijk heel anders zijn. De mensen slapen op de betonnen vloer van bootterminals en delen een minimum aan sanitair met heel velen.

De vroege dienst helpt met schoonmaken van het terrein en met het vullen van plastic tasjes met een appel, een sinaasappel, een banaan, en sandwich en een voorverpakte croissant. Er zijn helpende handen voor de harde kern van ‘vaste’ Griekse vrijwilligers die coördineren zo goed ze kunnen, particulieren en bedrijven voeren hulpgoederen aan.
Nadat het ontbijt is uitgegeven, spreiden we buiten in de zon een zeil uit en leggen viltstiften en kleurplaten neer. Kinderen gaan zitten en beginnen te kleuren. Een mooi veertje met een plakbandje op de tekeningen, stralende koppies- eventjes weg van de wereld. Een oudere Griekse man komt met een tas vol gezonde powerrepen en legt ze op het zeil. Volleyballen en voetballen op de parkeerplaats. Ouders kijken toe, terwijl hun kinderen spelen. Eventjes ontspanning.

In mijn zak heb ik vingerpoppetjes en daarmee kan ik een lach toveren op een paar gezichtjes. Dat maakt mij ook blij. Eventjes.”

Athene – Inspelen op de actualiteiten

“mensen durven niet naar de opvangkampen omdat ze bang zijn niet weg te kunnen als de grenzen opengaan…”
De situatie in Athene is na de laatste update van zondag onveranderd. De boten met mensen blijven komen.

Deze mensen op de boten gaan soms gelijk door met bussen naar opvangkampen in Athene maar soms niet. Een lastige situatie om op in te spelen als Stichting.
Op het Victoria plein zitten dagelijks ongeveer 500 mensen. Er is een stroom van mensen die in de ochtend aankomen vanuit de kampen, en mensen die in de avond vertrekken. Veel mensen willen echter ook niet naar de kampen, ze zijn bang dat op het moment de grenzen opengaan ze niet weg kunnen. Hierdoor komt het regelmatig voor dat families met kleine kinderen op het plein blijven slapen. Doordat alle opvang locaties vol zitten, kunnen we hier niks aan veranderen.

Veel betrokken Grieken komen helpen en eten uitdelen op het plein. Doordat de vluchtelingen vaak te weinig eten hebben en vaak zelfstandig het eten uitdelen, is er niet genoeg voor iedereen en kan er chaos ontstaan omdat iedereen graag het voedsel wil hebben.

Stichting Bootvluchteling heeft daarom besloten alle voedsel te verzamelen bij het Leger des Heils. Als we genoeg hebben delen we dit vanuit Stichting Bootvluchteling of delen ze vanuit het Leger des Heils uit. Door het te bundelen kunnen we georganiseerd uitdelen en blijft het rustig op het plein.

Stichting Bootvluchteling heeft een aantal jerrycans gekocht om water uit te delen op het plein. Dit is een groot succes, vooral op deze warme dagen.
De lokale bevolking en studenten van de universiteit helpen actief mee. Dit is geweldig om te zien. handen maken licht werk, dat geldt zeker in dit geval.

We zijn blij dat we als Stichting Bootvluchteling ter plaatse zijn om te helpen. Wilt u ons steunen zodat we ons werk kunnen blijven doen? Dit kan via de doneer button op deze website. Hartelijk dank!

Athene – Wanhoop

De toestand voor de duizenden vluchtelingen in Griekenland wordt met de dag nijpender. Sinds Macedonie ongeveer een week geleden besloot dat het geen Afghanen meer zal doorlaten bij de grens, is de weg van Athene naar Idomeni bij de grensovergang volgelopen met bussen vol vluchtelingen van alle nationaliteiten. Want niet alleen worden Afghanen niet meer doorgelaten, voor vluchtelingen uit Syrie en Irak gelden striktere regels wat betreft de documenten die nodig zijn om de grens te passeren. Het weer is de laatste dagen zeer slecht, zware regenval en er is geen opvangcapaciteit.

De laatste dagen betekent dit dat van de tienduizenden die bij de grens en onderweg daar naar toe zijn, slechts een paar honderd de grens hebben kunnen oversteken.
Op dit moment vertrekken er op gezag van de Griekse overheid geen ferryboten van de eilanden meer naar Piraeus (Athene). Duizenden nieuw aangekomen vluchtelingen op de eilanden zitten nu op de ferryboten die niet uitvaren. De opvangkampen op de eilanden zijn vol.
De laatste ferry is vanochtend aangekomen. Nog eens 600 vluchtelingen stranden in Piraeus (haven Athene) waar al ruim 1700 mensen in de aankomsthallen vast zitten. Er is een groot gebrek aan voedsel en drinken en medicijnen en alles wat daar tussen ligt.

In Athene wordt de toestand steeds hopelozer. Het Victoria Plein is meer dan vol. Veel families met kleine kinderen zijn gedwongen op het plein te blijven wachten, want vanuit Athene gaan er geen bussen meer naar de grens.

Twee dagen geleden zijn 2 Pakistaanse jongeren op het overvolle plein er in geslaagd twee stroppen in een boom te hangen en zichzelf op te hangen. Ze zijn op tijd gered, maar waren wel bewusteloos. Ook onze mensen waren op dat moment op het plein om noodhulp te verlenen. Wat een heftige ervaring! Na onderzocht te zijn in het ziekenhuis zijn de 2 jongens weer teruggebracht naar het plein, zonder enige psychologische hulp moeten zij letterlijk zien te overleven in deze puinhoop…
In de ochtend en avond zijn er de afgelopen dagen bussen bij het plein gekomen onder politiebegeleiding die de mensen dwingen om in te stappen. Daarbij wordt er nauwelijks op gelet of een familie of een groep uit een bepaald dorp of stad (die vaak uit 20-30 mensen bestaat) bij elkaar blijven. De bussen rijden vervolgens naar verschillende locaties ver buiten Athene. Gezinnen en families raken elkaar zo kwijt. Gevolg: wanhopige families.

Zelf heb ik begin deze week diverse vluchtelingen uit Syrie kunnen verenigen met hun familie. Drie hiervan waren nierpatienten en zijn na aankomst ’s avonds laat in Piraeus direct naar het ziekenhuis gebracht voor dialyse. We zijn dankbaar dat die mogelijkheid er is. Toen zij in de ochtend terugkwamen was de hele aankomsthal leeg. Alle mensen waren diezelfde nacht met bussen ergens in Athene gebracht. Deze 3 vluchtelingen wisten niet waarheen en hun familie had geen telefoon, dus geen communicatie. Gelukkig voor hen gebeurde dit begin deze week, toen de toestand nog niet zo nijpend was. Na lang rondbellen is de familie gevonden en kon ik ze met hun familie herenigen. Als dit niet op tijd was gebeurd was de kans groot geweest dat de familie gedwongen het kamp had moeten verlaten en dat ze elkaar niet meer hadden kunnen vinden (een van hen was moeder van 2 jonge kinderen).

Gistermiddag is een vertegenwoordiger van de gemeente komen vertellen aan alle hulporganisaties die aktief zijn op Viktoria plein dat er vanaf vandaag niets meer mag worden uitgedeeld op het plein: geen eten en drinken, geen dekens, geen babyvoeding of luiers of wat dan ook. Er is een kordon van politie om het plein gelegd. Na veel onderhandelen mogen we nu toch onder strikte voorwaarden noodhulp geven.

Vanmiddag nog een shift op Victoria Square en dan met de onuitwisbare ervaringen en diepe indrukken van de voorbije maand weer naar huis…
Door Herma van den Brink

Help ons helpen! Doneer op www.bootvluchteling.nl

Wachten op het plein

Athene – Dankbare taak

“Vandaag was ik op het juiste moment op de juiste plek”
Jojanneke is 1 van de bestuursleden van Stichting Bootvluchteling. Kort geleden ging zij naar Athene en Lesbos.

“Ik ben een paar dagen bij ons team in Athene. Mijn eerste taak? Hygiënepakketjes uitdelen in de bus naar Macedonië. Vluchtelingen komen vanaf de Griekse eilanden met ferry’s naar Athene en reizen van daaruit zo snel ze kunnen door. Meestal met de bus via Macedonië verder Europa in. Als we de bus in mogen krijgt elke passagier van ons een klein pakketje. Tandenborstel en tandpasta, een zeepje, schone sokken, een snack en wat te drinken; dat werk. De kinderen krijgen een tasje waar ook wat speelgoed in zit. Voor baby’s zijn er luiertasjes. De vrouwen schuiven we discreet een klein zakje toe met daarin een schone onderbroek. Daarin zit nog discreter wat maandverband gevouwen.

Het is een dankbare taak. Iedereen is blij met de tasjes. We maken oogcontact, glimlachen naar elkaar, wensen elkaar het beste. Halverwege de bus vouw ik een vrouw haar zakje in de hand. Ze kijkt vermoeid, ogen op haar knieën gericht. Het lijkt me ineens ongemakkelijk, als een wildvreemde in een blauwe bedrijfspolo je van een schone onderbroek moet voorzien. Haar man zit naast haar. Zijn ogen vertellen me dat hij goed begrepen heeft wat er in het zakje zit. En dat het nodig was. We kijken elkaar aan en voeren zonder woorden een gesprek. Ik loop door, maak een grappig gezicht voor een huilende peuter, denk aan de enorme la met onderbroeken in mijn slaapkamer thuis en pink ongezien een klein traantje weg. Vandaag was ik op het juiste moment op de juiste plek. En dat mag best goed voelen.

Afgelopen week was ik op werkbezoek op Lesbos en in Athene. Vind jij het ook zo belangrijk dat we vluchtelingen in Griekenland helpen met basisbehoeften? Je kunt het werk van Stichting Bootvluchteling op allerlei manieren steunen. Check www.bootvluchteling.nl!”

Wil je financieel steunen? Klik dan hier!

Athene – Wij geven Europa een gezicht

Het is kwart over vijf in de morgen. Met slaperige ogen en een stationcar vol waterflesjes, luiers en toiletspullen wacht onze crew op de aankomst van de eerste boot van de dag.

Herkomst: Lesbos. Aantal passagiers: een stuk of 1.500.

Een droog getal, nu nog wel. Over een half uur zal dat anders zijn. Krijgt het aantal een gezicht. Krijgen gezichten een stem. Worden het mensen zoals wij, die op zoek zijn. Naar iets dat hun dorst kan lessen, naar een warm bed na een lange reis. Naar antwoorden op vragen. Naar een plek onder de zon.

We zijn niet de enigen die de boot opwachten. We worden vergezeld door een Zwitsers team dat soep uitdeelt. Maar ook door hosselaars danwel aasgieren van busmaatschappijen die naar de Macedonische grens rijden: de volgende stap in de vluchtelingenroute naar het Westen. Als een soort Japanse gidsen steken ze bordjes in de lucht om zich straks in de menigte zichtbaar te kunnen maken. 

Verder is er in de haven niemand te bekennen. Geen Griekse overheid of instantie, geen Rode Kruis, UNHCR of andere hulporganisatie. De mensen die hier straks in het voor hen vreemde land arriveren, hebben geen flauw benul waar ze heen moeten. Er is chaos en geen enkele vorm van informatie. Dat maakt hen tot een makkelijke prooi voor mensenhandelaren. En het maakt ons kleine provisorische team tot de enige verstrekkers van betrouwbare informatie.

5.40: de boot komt aan. Het is de eerste van de vijf schepen die vandaag zullen arriveren. Langzaam gaat de laadklep open. Met een plof valt het neer op de kade. Het laadruim staat zwart van de mensen. Slechts een dik touw scheidt hen nog van het vaste land van Europa.

Het touw gaat aan de kant, de massa stroomt het schip uit. Ertussen loopt af en toe een verdwaalde backpacker of Griekse reiziger: officieel is dit gewoon een ‘normale’ ferry. We lopen op de menigte in en proberen zoveel mogelijk mensen te voorzien, vrouwen en kinderen eerst. We hebben niet genoeg voor iedereen, maar doen wat we kunnen. Dat levert dankbare gezichten op.

Toch voelt het soms zo zinloos, zo banaal. Wat is een flesje water of een luier nou waard? Ben ik daarvoor naar Griekenland gekomen? Het voelt klein en zo weinig betekenend, druppels op de gloeiende plaat. Nog los van de vraag of Europa al deze mensen uiteindelijk wel kan helpen en of hun reis wel zin heeft gehad. 

Het is zo complex. Maar hoe het ook zij: deze mensen zijn nu hier. En ze zijn moe, ver van huis en dorstig. Reiken wij hen de hand uit, of laten we ze in de kou staan?

Op deze vroege morgen geven wij Europa een gezicht. Zijn we de hoogstpersoonlijke vertegenwoordigers van de vriendelijkheid.

Want hoe kouder de nacht, hoe meer een glimlach kan verwarmen.

Door Rebecca van de Kar

Athene: Entreehal of afgetrapte deurmat?

Welkom op Victoria Square, in hartje Athene. Het plein waar mijn leven zich deze dagen voornamelijk op en rond afspeelt. De entreehal van Griekenland zou je het kunnen noemen, of misschien beter de afgetrapte deurmat.

Vluchtelingen uit alle windstreken die hier (met duizenden per dag) per boot aankomen en niet genoeg geld hebben om door te reizen of voor wie de grenzen niet opengaan, stranden hier. Tientallen mannen, vrouwen en kinderen brengen hier dag, en soms ook nacht door. Overal zitten families en individuen met spullen om zich heen op de grond, vaak alles wat nog over is van wat ooit hun leven was. Wachtend staren ze voor zich uit, ademen ze de lucht van hun eigen urine in. Want ook een wc behoort tot de luxere levensbehoeften voor de bewoners van Victoria Square.

Het is het plein van hoop en wanhoop. Van verwachtingen, verlangens, heimwee, angst voor de toekomst en bittere teleurstelling. De meeste mensen komen er hier achter dat hun reis naar hier hoogstwaarschijnlijk voor niets is geweest. Dat de weg naar Europa niet open ligt voor hen. Dat ze maar terug moeten naar de ellende waar ze vandaan gekomen zijn, of moeten blijven in straatarm Griekenland.

Natuurlijk wordt er alsnog van alles ondernomen om verder te komen. Er wordt actief gehandeld in valse papieren, er worden kilometerlange vluchtroutes door de bossen en bergen uitgeprobeerd, vaak al voor de zoveelste keer na een aantal mislukte pogingen. Er worden duizenden euro’s betaald aan mensenhandelaars, die loze beloftes doen om ze naar het beloofde land te brengen. Ik hoor de verhalen first hand van Farsi sprekende mensen. Die vallen rauw op m’n dak.

Gelukszoekers noemen we deze mensen dan. Ik vraag me af hoe, waar en wanneer ze het zo hard gezochte geluk zullen vinden.

Ons team van Stichting Bootvluchteling probeert het maar uit te delen in de vorm van een glimlach, een grapje, een kopje warme thee. Een spelletje met een kind. Ik zou ze de hemel willen geven. Zou een planeet willen oprichten waar ik iedereen kon laten wonen. Maar mijn hemelse planeet blijft beperkt tot een droom.
Welkom op Victoria Square. Waar happy Europa voor zoveel mensen een grote illusie bleek te zijn. Maar waar een kop thee en een voetbal gelukkig aardig wat ellende kunnen fixen. Al is het maar voor even.
Helpt u mee? U steun is hard nodig! https://bootvluchteling.nl

Bekijk hier het filmpje

Door Rebecca van de Kar