Athene – Naudar Baban

Naudar kwam in de jaren ’90 als vluchteling uit Koerdistan. In Athene heeft hij als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling de vluchtelingen uit déze tijd voorzien van noodhulp. Vrijwilliger zijn voor Stichting Bootvluchteling is niet alleen boten aan land helpen, mensen van droge kleding of water voorzien, maar kan ook betekenen dat je midden in de nacht iemand die jouw pad kruist en hulp nodig heeft, naar het ziekenhuis brengt.

In eerste instantie dacht het team van Stichting Bootvluchteling van doen te hebben met een Syrische mevrouw die gevlucht was; ze bleek echter Poolse en ernstig ziek.
Ook dat is de realiteit van de hulpverlening van Stichting Bootvluchteling: mensen ontmoeten die niet een-twee-drie in een hokje passen. Mensen met hun eigen verhaal en achtergrond.
Mensen die onze hulp nodig hebben, ondanks dat ze misschien niet een klassieke ‘vluchteling’ zijn. In de smeltkroes van mensen die Athene nu is, is dat de realiteit. Doen wat nodig is, ook hier.
Deze foto is de weerslag van deze bijzondere ontmoeting tussen twee mensen, ’s nachts om 2 uur in Athene.

U bent misschien druk met de voorbereidingen voor het kerstdiner, of de laatste dingen op uw werk aan het afronden. Wilt u helpen? Daarvoor hoeft u niet naar Griekenland: een bezoek aan https://bootvluchteling.nl/doneer/ is voldoende.

Geef alstublieft, juist in deze tijd. Hoe klein uw bijdrage ook is; wij kunnen daarmee doorgaan met ons werk.

Namens alle vluchtelingen hartelijk dank!

Athene – Natte schoenen en lege magen

Victoria plein is een plek van chaos en onbegrip. Vluchtelingen komen vanuit de haven van Athene naar het plein toe zonder te weten wat ze daar te wachten staat. Ons team probeert de mensen duidelijk te maken dat er kampen zijn waar ze kunnen slapen en eten, maar een groot deel van de mensen blijft de hele dag op het plein zodat ze ’s avonds de bus naar Macedonië kunnen nemen.
Op het plein zelf is niks geregeld, omdat de gemeente er geen permanente plek van wil maken. Enerzijds is dit begrijpelijk en anderzijds lijkt het een typisch geval van je kop in het zand steken. De mensen zijn er toch wel en het zijn er veel te veel. Er zijn geen sanitaire voorzieningen, er is niks geregeld wat betreft eten of spullen en er is geen dokterspost.

Afgelopen week lijkt het plein te zijn ontploft. Athene voelt de gevolgen van de immense stroom van 50.000 mensen die vorige week zijn aangekomen op de eilanden. Zieke kinderen, natte schoenen, vermoeide gezichten en lege magen.

De situatie is onwerkelijk. Hoe kan het zo zijn dat er niks geregeld is voor deze mensen? De menselijkheid verdwijnt als je je behoefte moet doen in een perkje op het plein of als je andere mensen aan de kant moet duwen omdat je een trui nodig hebt voor je kind. Hoeveel bussen en treinen zullen ze nog van binnen zien en hoeveel kilometer moeten ze nog sjouwen met hun spullen in plastic tassen voordat ze hopelijk ergens welkom zijn?

In Athene proberen we als team over de grimmigheid van de situatie heen te stappen en er voor de mensen te zijn. Een kop thee met een gratis lach, een leuk gesprek en misschien net die nieuwe schoenen, dat pak luiers of de tent om de reis iets beter voorbereid tegemoet te gaan.

Het filmpje laat een stuk vrolijkheid op Victoria plein zien.

Door Anneloes Malgo

Athene – De allerkwetsbaarsten

“Schurken zijn het!” René zit tegenover me aan een tafeltje in Athene. “Schurken zijn het, allemaal!” Een tientje voor de weg naar een adres. Vier euro voor een flesje water. Met dertig mensen op elkaar gepakt een nachtje op de vloer? Tik gerust honderd euro af. Het zijn de algemene verhalen die we van de vluchtelingen in Athene horen. Op zich al erg genoeg. Maar wat de allerkwestbaarsten meemaken, dat raakt ons pas echt.

Hij is tien en komt uit Syrië. Nog niet zo lang geleden is hij aangekomen vanaf Lesbos. Zijn moeder zit nog in Turkije, maar om de éen of andere reden is hij vooruit gestuurd. Hij hangt rond, ergens in de buurt van een pleintje – in een hoekje, met zijn hoofd naar beneden. Laten we hem Ahmed noemen. Het ging goed met zijn reis, maar nu niet meer. Hij is alles kwijt: ze hebben zijn geld afgenomen, hem de verkeerde weggewezen en schaamteloos misbruik gemaakt van zijn jeugdige vertrouwen. En nu hangt hij hier, in de buurt van dit plein: zijn hoofd in de schoot, hongerig, berooid en te bang om iemand aan te spreken. Dan van stichting Faros kreeg viavia te horen dat hij hier zat en is op zoek gegaan, met niets meer dan een foto in zijn telefoon heeft hij hem gevonden – gelukkig. Nu slaapt Ahmed ‘s nachts in een shelter en kan hij overdag op adem komen bij Faros. Later zal ook hij wel weer verder trekken, zoals alle vluchtelingen in deze stad. Maar voor nu is het goed.

Maria en Polis zitten uit te rusten op een terrasje. Samen met de vrijwilligers van het Leger des Heils zijn ze voor de zoveelste dag op rij voor dag en dauw opgestaan. Op Vicoria-square delen ze broodjes uit aan de vluchtelingen die net zijn aangekomen. Die taak zit er nu op, maar ze hebben nog een lange dag voor de boeg. Tijd dus voor een café freddo en een ogenblikje rust. Dan zien ze haar lopen. Een klein Syrisch meisje, niet ouder dan een jaar of acht. De tranen stromen over haar wangen. Met handen en voeten ontdekken ze wat er aan de hand is. Ze moet naar de WC, al heel erg lang. En ze heeft bij elk restaurant gevraagd of het mocht, maar ze mag nergens naar binnen. Maria neemt haar op sleeptouw. Zodra het meisje weer buitenkomt grijnst ze van oor tot oor. Zo simpel kan het dus soms zijn.

Op de kade staat een jonge Afghaanse vrouw met op haar arm een piepklein baby’tje. Het kind huilt onophoudelijk. De vader staat er een beetje hulpeloos naast. Ze zijn net aangekomen met de ferry. Een vrijwilliger raakt zo goed en zo kwaad als het gaat met hen aan de praat. Eigenlijk gaf de moeder borstvoeding, maar na hun vertrek uit Turkije is ze daarmee gestopt: het ging niet meer. Want hoe moet dat in een open tent in een ongeorganiseerd kamp op Lesbos? Of op een ferry waar iedereen kan zien hoe je je borst ontbloot? Noodgedwongen zijn ze overgestapt op melkpoeder. Na twintig dagen wachten, hebben ze spijt: hun kindje heeft honger, maar zij maakt geen melk meer en er is niets dat ze hem kunnen geven. Ze hebben zelfs geen luiers, want waar haal je die vandaan met het minimale budget dat de meeste Afghanen hebben?

René en ik gingen naar Athene om te ontdekken hoe het hier is, of we hier iets kunnen betekenen en hoe. Na twee dagen is het ons wel duidelijk: de situatie in Athene is anders dan op de eilanden: mensen zijn soms al binnen een paar uur de stad weer uit, op naar de Macedonische grens. Maar ondertussen zijn ze flink opgelicht, en hebben zeker de allerkwetsbaarsten het een heel stuk moeilijker gekregen. Verder dan Athene zullen we als stichting Europa niet ingaan, maar samen met Maria en Polis van het Leger des Heils gaan we wel een plan maken om ook in deze stad iets te kunnen betekenen. En daar zullen zeker vrijwilligers bij nodig zijn!

(door Alfard Menninga)

Athene – Bekende gezichten

Verslag uit park Alexander, Athene.

Dit is Kareem- ik liet hem eerder zien. Ik kwam hem tegen op Lesbos- eerst toen hij van een volle boot afkwam, kletsnat, daarna in kamp Moria. Dolblij met z’n bellenblaas. Zondagavond zat ik met hem op de ferry naar Athene. Maandagmiddag kwam ik hem weer tegen- in park Alexander in Athene. Hij speelde met een autootje en kwam met een grote glimlach op me afrennen toen hij me weer zag.

Sinds drie weken wonen vluchtelingen uit Afghanistan in dit park. Ze komen vanuit Lesbos, Chios, Kos en andere eilanden. Weinig voorzieningen: 1 douche, zes wc’s op minimaal 700 mensen.

Maar dat is het ergste niet. Naast het park bevindt zich het park van tientallen drugsverslaafden. Ze slapen daar, ze wonen daar, ze dealen daar. Onder hen Afghaanse vluchtelingen, die eerder naar Europa kwamen. Er zit geen hek tussen de parken, het loopt zo in elkaar over. Een naald is snel opgepakt.

Het andere aangrenzende park, weer geen hek, staat bekend als plek waar mannen seksuele handelingen verrichten met andere mannen. Of jongens. Mohammad Mirzay (Afghan Community Greece) vertelde mij dat vluchtelingenjongens momenteel populair zijn. Goedkoop, maagd, onschuldig, jong. Ze krijgen dan tussen de 30 en 50 euro- geld dat zij hard nodig hebben- verantwoordelijk als ze zich al veel te jong voelen. De afgelopen weken zijn er dagelijks meldingen gedaan van seksueel misbruik, staan deze jongens bloot aan HIV en lopen ernstige trauma’s op.

Je vlucht uit onveiligheid. Je gezin ondergaat een levensgevaarlijke bootreis. Je enige doel: je kinderen in veiligheid brengen en hen een toekomst geven.

En dan in Athene in dit park belanden, met de meest traumatische ervaringen en gevaren om de hoek van je onbeveiligde tent.

It made me sick. En ik krijg Kareem niet uit m’n hoofd. Op Lesbos hield ik vast aan de gedachte dat vluchtelingen het gevaarlijkste deel van de reis achter de rug hadden. Maar de sfeer die op deze plek in Athene hing was onheilspellend, misselijkmakend, donker. We kunnen niet accepteren dat vluchtelingen, gezinnen, mensen en kinderen in deze hel eindigen.

Er moet echt echt écht veilige opvang geregeld worden voor vluchtelingen. Zodat jongens als Kareem naar school kunnen, na afloop een potje voetbal spelen en naar een veilig huis terugkeren aan het einde van de dag. Geef hen een veilige toekomst.