Idomeni – Ontruiming

Team Stichting Bootvluchteling vertrekt naar Malakasa.

Deze week is de ontruiming van het geïmproviseerde kamp in Idomeni begonnen. In dit kamp aan de Grieks-Macedonische grens zaten de afgelopen maanden duizenden vluchtelingen te wachten tot ze de grens konden oversteken. De vluchtelingen worden nu verplaatst naar andere locaties op het Griekse vasteland. Het team van Stichting Bootvluchteling gaat aan de slag in het vluchtelingenkamp in Malakasa.

Coördinator Jetty blikt terug op de afgelopen weken in Idomeni: “Zeven weken werkte Stichting Bootvluchteling in Idomeni samen met Save the Children. Dagelijks gingen we de tenten langs met “halip and portugali” (rijstepap en een sinaasappel) voor kinderen tot 12 jaar, zwangere of borstvoedinggevende vrouwen en hulpbehoevenden. Een mooie taak, waarbij elke vrijwilliger wel een speciaal tentje vond waar hij/zij wat langer bleef hangen.
Ook bijzonder waren de “spoonboys and -girls”. Zodra onze bussen in het vizier van de kinderen kwamen, renden ze al naar de plaats waar we de auto parkeerden, om zich aan te bieden voor de “spoons” (lepels). Wij dragen de tassen; zij de spoons. Een taak die heel serieus werd genomen door de kinderen.

Nu de ontruiming van Idomeni is begonnen, zit onze taak erop en gaan we 25 mei richting Malakasa. Dit vluchtelingenkamp is ingericht voor 1500 Afghanen. De overheid heeft ervoor gekozen om de Afghanen zoveel mogelijk bij elkaar in een kamp te zetten omdat zij door de andere bevolkingsgroepen worden gediscrimineerd. We zetten er een dagbestedingsprogramma op voor verschillende leeftijdsgroepen.”

Tekst: Jetty / Foto: Inge (vrijwilligers voor Stichting Bootvluchteling)

Jaarverslag

Begonnen aan de keukentafel, uitgegroeid tot professionele organisatie.

2015 was het jaar van duizenden bootvluchtelingen die de overtocht maakten naar Europa. Geraakt door het enorme leed van deze mensen en geschokt door het uitblijven van professionele hulp aan deze kwetsbare doelgroep, kwam een groepje verontwaardigde mensen in actie. Wat begon met het inzamelen van kleding voor bootvluchtelingen op Malta, groeide uit tot een gestroomlijnde organisatie die professionele hulp biedt aan duizenden vluchtelingen op zes verschillende locaties in Griekenland. Vandaag presenteert Stichting Bootvluchteling haar eerste jaarverslag.

7 mei 2015 – 7 mei 2016

Stichting Bootvluchteling bestaat 1 jaar!

Is dat nu iets om te vieren zul je – terecht – denken. Als hulporganisatie vieren dat je een jaar bestaat voelt wat krom. Maar tegelijk kunnen we wel de hulp vieren die we mochten geven in dit afgelopen jaar:
800 vrijwilligers die aan het werk gingen, hun hart lieten spreken en de handen uit de mouwen staken op Malta, Lesbos, Kos, Leros, Samos, en in Athene en Idomeni. Tienduizenden vluchtelingen mochten we helpen aan eerste opvang, kleding, een slaapplek, eten, drinken, ontspanning, medische zorg en persoonlijke aandacht. Een warm welkom te midden van alle wanhoop!

40 medewerkers zorgen dat alle teams in Griekenland hun werk goed kunnen doen. Dat de planningen kloppen, dat de vrijwilligers gescreend en voorbereid zijn, dat de voorraden op peil zijn, dat de boten kunnen varen en de bussen kunnen rijden, dat de verzekeringen en registraties op orde zijn, dat de teams compleet zijn, dat iedereen doet wat er van hem of haar verwacht wordt.

Zo dragen we allemaal bij aan de goed geoliede machine die Stichting Bootvluchteling inmiddels is geworden. Van een klein clubje vrijwilligers naar een professionele organisatie die staat als een huis. En daar zijn we super trots op!
Ons jaarverslag over 2015 is bijna klaar. Het was een flinke klus, zo voor de eerste keer. We hopen hem volgende week online te zetten.

Bedankt voor uw steun het afgelopen jaar!

Blijft u ons volgen? Ook nu we in 2016 weer alle zeilen bijzetten om de vluchtelingen de helpende hand te bieden?

Dodenherdenking – Wanneer vrijheid je leven kost

Vanavond herdenken we de slachtoffers van oorlog. Voor de medewerkers en vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling die afgelopen jaar in Griekenland actief zijn/waren zal deze herdenking een extra lading hebben. De oorlog kwam dichtbij. De gevolgen van wereldwijde conflicten, met name in het Midden-Oosten en Afghanistan, zijn dagelijks zichtbaar in ons werk. We herdenken ook de vele bootvluchtelingen die afgelopen jaar het leven lieten op zee, of onderweg naar Europa.

Dit filmpje kregen we toegestuurd van Arianne Kattenberg. In april was ze op medische missie via Dokters van de Wereld, een van de samenwerkingspartners van Stichting Bootvluchteling. Samen met deze organisatie werken we in kamp Moria. Arianne Kattenberg: “Dit filmpje gaat over de dromen van vluchtelingen en hun recht van spreken. Nu beslist Europa over hun lot. Helaas worden daarmee ook ontzettend veel mensenrechten geschonden en is de situatie, ook op Lesbos, erg slecht. Ik wil die boodschap de wereld in sturen dus hoe meer dit verspreid wordt hoe beter. Samen moeten we ons hier sterk voor maken.”

 

Idomeni – Jezelf elke dag weer bij elkaar rapen…

Inge ging op reis als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling naar Idomeni en vertelt haar verhaal.
Een verhaal van honderden families, mensen zoals jij en ik. Op de vlucht voor oorlog, gestrand voor de Macedonische grens. Hopend op een welkom in Europa. Wachtend op een leven in vrede en veiligheid.

Twee weken mocht ik deel uitmaken van hun leven. Waarbij ik een klein beetje medeleven mocht brengen. Maar waarin ik nog niet bij benadering kon beseffen hoe deze situatie voor deze mensen was. Ik kon altijd weg. Ik kon mij ’s avonds in mijn hotel douchen. Ik hoefde niet bang te zijn voor de toekomst van mijn kinderen.

Idomeni is een plek, ik kan het amper beschrijven. Ik heb er zoveel vriendelijkheid, gastvrijheid en liefde ontmoet. Zoveel plezier ook. Maar ook blikken van wanhoop. Van onbegrip en frustratie. Tranen van verdriet en boosheid. Onzekerheid over de keuzes die gemaakt moesten worden.

Mensen vertrouwen bijna niemand meer. Daar hebben ze helaas ook alle reden toe. Wie garandeert hen dat de overheid dit keer wél goed voor ze zal zorgen? Kun je beter het heft in eigen hand houden en wachten in dit kamp, totdat de grens misschien tóch open gaat? Totdat je kunt ontsnappen via een route door de bergen? Of moet je toch de asielprocedure in?

In dit alles gaat gek genoeg het leven van alledag ook door. Vrouwen doen hun handwasjes. Mannen spelen een spelletje kaart. Mensen staan lang in de rij voor hun eten. Kinderen spelen, ruziën, zijn creatief: ze maken vliegers van kapotte tentdoeken. Mensen eten samen, maken vuurtjes om warm te blijven en te koken. Ondernemende types beginnen handeltjes.

Toen ik eerst in Idomeni kwam herkende ik de beelden van de tv. Hoe langer ik er was, hoe meer ik me realiseerde dat dit veel ingrijpender was dan ik me ooit kon voorstellen. Onder alle omstandigheden moeten mensen zichzelf weer bij elkaar rapen. Ik heb bloedhete dagen meegemaakt. Keiharde wind: hoeveel tenten zijn er niet gesneuveld. Enorme hoosbuien, waarbij het veld één modderpoel werd. Hagel en onweer. En telkens weer krabbelen mensen op.

Soms zie je echter de impact die alles heeft:
Het jongetje dat uitgleed in de modder en zijn arm brak.
De moeder die 9 maanden zwanger was en niet eens wist wat ze moest doen als ze ging bevallen.
De vrouw die haar vinger brandde aan het vuur, na een nacht van storm: dat was de druppel die haar van frustratie in huilen deed uitbarsten.
De baby met een schisis, die niet geopereerd kon worden.

Het is maar een greep uit alles wat ik heb gezien. De beelden laten de rest zien. Ik ben dankbaar dat ik door het uitdelen van voedzame maaltijden aan kinderen, zwangeren en ouderen, iets heb kunnen laten zien van medeleven. Deze mooie mensen hebben mij heel veel gegeven: bewondering, relativering, diepe dankbaarheid voor de vrijheid die ik heb.

Laten we ze niet vergeten…

Foto’s en verhaal: Inge Salomons

Blijft u ons steunen? Uw hulp is hard nodig!
IBAN-rekeningnummer: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.
Of doneer via de doneerbutton bovenaan de pagina.

Idomeni – De mensen bij Idomeni: deel 3

“Ali heeft een vervormde rechterhand, zonneallergie en eczeem aan zijn voeten. Hij is zes maanden oud. Als ik hem een sinaasappel geef om mee te spelen, verschijnt er een glimlach op zijn gezicht en straalt Fatma, zijn moeder, alsof haar zoon zojuist het wiel heeft uitgevonden. Hussain, zijn vader, probeert te vertellen over hun leven in Aleppo. Veel verder dan de beschrijving van een bombardement komt hij niet door de tranen in zijn ogen. Ali, Fatma en Hussain wonen in Camp M. In de eerste varkensstal aan de linkerhand hebben ze hun tentje opgezet en delen ze een hok met een ander gezin. Vandaag is hun 47ste dag bij de Grieks-Macedonische grens.”

Stichting Bootvluchteling zet zich vanaf 1 april actief in bij dit grensgebied (te zien op de foto). De situatie is schrijnend en uw steun onmisbaar. Helpt u mee? Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of naar: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Dit was het laatste deel in de drieluik van vrijwilliger Dylan, die door middel van deze persoonlijke ontmoetingen vertelt over zijn ervaringen in Idomeni.

Idomeni – De mensen bij Idomeni: deel 2

“Masoon draagt een klein rood brilletje. Hij doet me denken aan een jonge, Syrische Harry Potter. Ineens was hij er. Liep hij mee, bood hij aan om te helpen uitdelen, vertaalde hij voor hoeveel kinderen er moest worden verstrekt. Toen Masoon stiekem een sinaasappel wilde pikken, gaf vrijwilliger Pien hem een standje. Toen het brilletje erg vies was, maakte Sjef de glazen schoon. Toen hij er vandaag de hele dag niet was, miste ik hem. Ik weet niet waar Masoon woont. Niet eens of hij wel ouders heeft. Misschien is hij wel verplaatst naar een officieel kamp.”

Masoon is een van jonge vluchtelingen die gestrand is bij de Grieks-Macedonische grens. Vrijwilliger Dylan schreef een aantal korte verhalen die we graag als drieluik met jullie delen.

Stichting Bootvluchteling zet zich vanaf 1 april actief in aan de Grieks-Macedonische grens. De situatie is schrijnend. Uw steun is onmisbaar. Helpt u mee? Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of naar: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Idomeni – De mensen bij Idomeni: deel 1

“Mahram heeft twee kleine tangetjes. De ene gebruikt hij om het prikkeldraad te snijden, de andere gebruikt hij om het te verbuigen. De scherpe punten knipt hij er als eerste uit, vervolgens maakt hij rechte stukken van gelijke lengte. Dan begint het echte werk: buigen, passen, meten, herstellen. Hij is trots op zijn collectie van voertuigen. Raceauto’s, vliegtuigen, helicopters. Mahram woont met zijn vrouw en kinderen in een omgebouwd decathlontentje, in de struiken achter het stationsgebouw, naast het spoor.”

Mahram is een van vluchtelingen die gestrand is bij de Grieks-Macedonische grens. Vrijwilliger Dylan schreef een aantal korte verhalen die we graag als drieluik met jullie delen.

Stichting Bootvluchteling zet zich vanaf 1 april actief in aan de Grieks-Macedonische grens. De situatie is schrijnend. Uw steun is onmisbaar. Helpt u mee? Doneren kan via de doneerbutton bovenaan de pagina of naar: NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Idomeni – Eerste ervaringen

Coordinator Jetty over haar ervaringen in Idomeni:

“Afgelopen dagen hebben we twee kampen bezocht: EKO gas station en het veel grotere Idomeni. Van een grimmige sfeer was weinig (meer) te merken. Het zonnetje schijnt en de meeste modder is inmiddels verdwenen. Als ik nu om me heen kijk zie ik overal spelende kinderen en vrouwen die een wasje doen.

Maar de omstandigheden zijn nog altijd heftig. Tentjes staan dicht op elkaar en mensen leven in kluitjes op elkaar. Ook zijn er nog altijd onvoldoende sanitaire voorzieningen en staan er lange rijen voor eten. Met het hete weer (vandaag 36 graden) ontstaan er nieuwe problemen. Tenten staan in de volle zon, er zijn nauwelijks koele schaduwplekjes, overal ligt afval en waterpunten zijn schaars. Komende dagen zal duidelijk moeten gaan worden op welke gebieden we onze hulp het beste kunnen gaan inzetten. Maar één ding is zeker: er is een hoop te doen en we popelen om aan de slag te gaan!

De kampen bij EKO gas station en Idomeni zijn geen officiële kampen en de Grieken zijn druk met het bouwen van kampen in de omgeving waar de vluchtelingen naar toe zullen moeten. We weten nog niet precies waar deze kampen zullen komen, maar zullen ook hier aan de slag gaan als dat mogelijk is.”

Foto’s: Lex van Iterson

Helpt u ons helpen? Alleen met uw financiële steun kunnen we hier het verschil gaan maken!
Doneer hierboven via de doneer-knop.
U kunt ook uw donatie overmaken op:
IBAN-rekeningnummer: NL97 RBRB 0918 9326 37
t.a.v. Stichting Bootvluchteling

Vluchtelingenakkoord

Stichting Bootvluchteling krijgt veel vragen over het vluchtelingenakkoord dat de Europese Unie met Turkije heeft gesloten. Turkije heeft toegezegd om vanaf vandaag vluchtelingen terug te nemen die de oversteek naar Griekenland maken.

Annerieke Berg- de Boer, directeur Stichting Bootvluchteling reageert: “Hoe ‘de deal’ van invloed gaat zijn op het werk van Stichting Bootvluchteling in Griekenland zullen we moeten afwachten. Turkije staat tot nu toe niet bekend om zijn betrouwbaarheid in gemaakte afspraken. De ervaring zal leren of en waar er nog vluchtelingen aankomen op de eilanden. Verder houden we in de gaten of en hoe de vluchtroutes zich zullen gaan verleggen en indien nodig daarop inspelen. We zijn een flexibele stichting en zullen meebewegen met de stroom vluchtelingen.”

Manon Terpstra, teammanager op Lesbos, zegt: “Afgelopen nacht kwamen er nog drie boten aan in Mitilini. Boten blijven tot nu toe komen. Onze aanwezigheid blijft dus nodig. De huidige situatie is onzeker en de informatie vanuit de overheid beperkt. Zowel naar vluchtelingen als naar NGO’s toe. We zijn in overleg met de UNHCR en andere collega-organisaties over hoe we verder gaan.”

Stichting Bootvluchteling blijft de actualiteit volgen, en staat in nauw contact met de coördinatoren ter plaatse. Blijf onze pagina volgen voor de laatste updates.

Foto: Marjan van der Meer.