Kos – Na de geboorte begon de strijd

Daar zit je dan
veilig ben je even.
Maar dat is slechts voor nu,
meer kan ik je niet geven.

Je kleine baby slaapt
en heeft gegeten,
gelukkig zal zij later
dit alles niet meer weten.
Maar jij, haar moeder,
herinnert het je altijd:
Al snel na haar geboorte
Begon de lange strijd.

De reis, de boot, je angsten:
Waar ben je doorgegaan?
Wat is er gebeurd?
Wat moet je nog doorstaan?

Nu ben je even hier,
je kindje nog geen maand
en jij net twintig jaar.
En niemand die jouw wegen baant.

Nu zit je hier,
en dat is maar voor even.
Water, fruit en kleren,
meer kan ik je niet geven…
De veiligheid van dit moment,
de rust van deze dag.
Water, fruit en kleren…
En toch…ik zie een lach.

Want naast de andere dingen
Is dit wat ik nog vond:
Een draagzak voor je kindje!
Zo tróts als je daar stond.
Ik kon geen foto maken:
Ik keek, mijn keel kneep dicht.
Ga veilig, lieve meisjes,
Reis veilig naar het licht!

Door Marlies Heemskerk

Kos – Optimism

Unexpectedly, it was dry this morning.

12 Burmese young men arrived safely in the early morning. They said they were so scared they were going to die, but they miraculously made it through the storm!

Amongst the refugees there is a mood I can only describe as a mix between relief and exuberance. It was real tough, wet, and cold, but now it is morning, the sun’s peaking through the clouds and drying their clothes, and they made it through yet another challenge on their long journey. The air’s filled with a positive vibe, gratitude, smiling faces, and even dancing (see video).

2 More days until the rain will be gone again and there are 2.500 ponchos (thank you thank you sponsors) on the way for the next rainy episode.

Frederieke

Video:

https://www.facebook.com/hulpactiebootvluchtelingen/videos/1470045733325469/

KOS – Breaking point

The weather’s changed.

Last night it started raining, really bad. We knew this was going to happen and we’ve been trying to prepare for this, but the major won’t make space available for the refugees to hide inside (a few days ago the refugees were chased out of the shade of the park into the burning sun, so the park by the road would look nice for the election parade), and Kos is a sunny tourist island, so no rain clothes or ponchos available (or only a handful), we’ve been trying to get them over from The Netherlands, but we didn’t succeed in time (it takes a very long time to get mail delivered to Kos, so in getting the ponchos we’re depending on people coming over, who can take them). We tried, we really tried.

Last night it started raining. The rainfall was so heavy that it woke us up at night. And then the thought of what it would be like for the refugees on the streets in their single-wall tents, kept us awake. Then the thunder, which sounded like loud explosions, started. Last night, we already saw the water splashing up on shore (see picture) and the wind pulling the tents. At least the tents were moved off the beach and a few meters away from the water splashing up, but still. We helped to move tents behind a wall, out of the wind, but it all felt like too little. We would go back to our beds between walls and with a roof, they would stay out there during the night.

Even though we never would have thought anyone would dare – or be able to – cross the sea in this weather (even ‘real’ boats were destroyed by the storm; see pictures), 3 people of our team went out into the rain this morning. Just in case. Against all expectations, a boat arrived. 20 People on board. They lost 5 people along the way. One more boat arrived. We have no way of knowing how many people on how many boats made the desperate attempt last night to cross the water in the storm. The only reason we could think of that they would have taken this even bigger than normal risk is that they would have paid the human trafficker beforehand and would lose their money (and chance) if they wouldn’t go that night. After they arrived, for a few moments, the sky cleared and a rainbow seemed to come out of the sea (see picture).

This morning, when we went over with water and fruit, we found most tents destroyed by the wind, refugees crowded together in front of the police station underneath a little roof (the only place to hide for the rain), we went by every single tent to look for people, we found 10 people in a tent made for 3, men only wearing their underwear because all clothes were wet, I saw a man using a small plastic bag to scoop the water out of his tent. We were out there for only 2 hours, but even our underwear was wet (despite the garbage bags we were wearing as improvised ponchos), and we were chilled to the bone. We devoured many rolls of garbage bags, which we turned into ponchos.

The fact that we were wearing the garbage bags as well, made it feel a little less bad that we were giving them garbage bags to wear. Many refugees offered their help (which is always the case, but even more now), or offered us a place in their tent to hide from the rain. But we were out there for only 2 hours and afterwards we would have a few moments to get dry, get warm, and put on dry clothes, before heading out again. But they can’t. Everything they own is wet. The tents are destroyed, soaking wet, or both. They are soaking wet and cold, and there is no way for them to get dry or warm. And this heavy rainfall is expected to continue for 3 days (see picture).

I’ve seen a lot here. Refugee boats arriving, babies of not even a month old being carried of these boats, life vests in the distance of which I wasn’t sure whether there was a body inside or not, talking to lovely, bright, young Syrian men in Turkey who were going to make the boat trip to Kos that night but who we’ve never seen again at this side of the water, a father who is desperately going from island to island trying to find his son because he’s sure that his son survived the sinking of his boat, a man telling the story of how ISIS beheaded his brother, and refugees leaving Kos on a ferry to Athens with so much hope in their eyes, but who still have such a troublesome journey ahead of them.

But today I cried my first tear. Because no matter how hard you try, sometimes you can’t move a mountain.

Door: Frederieke

Kos – Twee boten kussen elkaar ’s morgens

Wat zien we hier?
Die vraag stellen we onszelf meerdere keren in de vroege ochtend. Als we beginnen, is het nog aardedonker. Inmiddels kennen we de verschillende plekken waar de bootvluchtelingen aan land komen en rijden we van plek naar plek en terug, terwijl we proberen overal tegelijk te zijn. We kijken in de donkere zee met onze verrekijkers, schijnen met onze zaklampen op al afgedankte zwemvesten en voelen of die nog steeds nat zijn, en luisteren of we stemmen horen of het geluid van roeispanen in het water.

Deze ochtend was de Middellandse zee kalmer dan we haar ooit hebben gezien, waardoor we ieder stipje konden zien dat misschien wel of niet een vluchtelingenboot kon zijn die vanaf Bodrum komt. Terwijl we een stip volgen om te zien of het een vluchtelingenboot zou blijken te zijn, zodat we op het strand kunnen zijn om hen te verwelkomen met water, eten en droge kleding na hun – vaak lange, zware en angstige reis, of de Griekse kustwacht kunnen waarschuwen als een boot in de problemen is, ziet Razan een ander stipje. Wederom proberen we dit stipje in de zee op waarde te schatten. Uiteindelijk konden we door onze verrekijkers mensen zien roeien, maar ze hadden nog een lange weg te gaan. Ik bleef achter zodat we het stipje niet zouden verliezen, terwijl de anderen het andere stipje volgden.

Een grotere stip naderde het kleinere stipje. De Griekse kustwacht, dacht ik. Maar de grote stip passeerde het kleine stipje en vervolgde haar koers zuidwaarts. Toen – na wat ik zou durven zweren een half uur was, maar de tijdsindicatie van mijn opnames vertelde me dat het maar 5 minuten was – draaide de grote stip weer om. Dat het is het moment waarop deze video begint. In dit geval kan ik je zeggen waar we naar kijken: de Griekse kustwacht benadert de vluchtelingenboot, de twee boten kussen elkaar, en toen stopte ik met opnemen om de verrekijker ter hand te nemen. Ik kon elke vluchteling zien overstappen van hun kleine rubberboot op de boot van de Griekse kustwacht. Zelfs al zien we elke ochtend vluchtelingen en vluchtelingenboten arriveren, dan nog vind ik het moeilijk te geloven als ik deze dingen zie gebeuren. Dit gebeurt echt. En ik sta hier op de kust van Kos, te kijken als het gebeurt.

Toen alle vluchtelingen aan boord waren, ging de grote stip het kleine stipje trekken. Ik wachtte lang genoeg om zeker te weten dat ze teruggingen naar de haven, informeerde de anderen, en ging daar zelf ook naar toe, om daar te zijn als de mensen, die eerst kleine bewegingen op een klein stipje waren, maar die echte mensen zijn, veilig aan land zouden komen.

Bijna elke nacht zijn er kleine stipjes die het niet redden.

Door: Frederieke

https://www.facebook.com/hulpactiebootvluchtelingen/videos/1467466783583364/

KOS – ‘RIP, lieve, lieve kostbare vluchtelingen’

Om 5 uur ging opnieuw de wekker. Verdwaasd slaan we die uit en springen gelijk ons bed uit, bang dat we anders weer in slaap vallen. De moeheid is aan het toeslaan.

Brenda, een nieuwe vrijwilliger die gisteren hier op Kos is aangekomen, gaat mee naar het strand. Tegenwoordig gaan we naar de andere kant van Kos omdat de wind anders staat en vrij sterk is. Door de stroming komen de boten niet meer aan de west- maar aan de oostkant van Kos-Stad aan.

We rijden door Kos de stad uit en komen een groepje mannen tegen. Die moeten die ochtend zijn aangekomen, anders loop je daar niet om half 6. We komen aan bij het strand en wachten. Met onze verrekijkers speuren we het water uit om te zien of er boten op het water zijn. We zien er geen. Dan komt er een journalist en een cameraman uit Bulgarije naar ons toe. De man vertelt ons dat er inderdaad een groep Afghanen in een boot is aangekomen. Zij waren met twee boten onderweg naar Kos, één met mannen, één met gezinnen. Toen er een golf over de boot van de gezinnen sloeg maakte het water en is het omgeslagen. Door de sterke stroming konden de mannen niets meer doen en moesten zij toekijken hoe de boot langzaam verdween.

Ik voel mijn lijf verkrampen en word misselijk. Mijn keel knijpt dicht. Ik kan niets zeggen. Ik draai me om en staar over het water. Het duurt even voordat de werkelijkheid tot me doordringt. We staan hier te wachten op een boot die nooit zal aankomen. Dit is teveel, ik kan het niet bevatten.

Het word langzaam licht. We kijken nog een keer met onze verrekijkers en wachten. Ik besluit een stukje langs het water te lopen, even weg van de groep, even bidden, even alleen. Dan komen de tranen. Ik laat ze maar gaan want die brok in mijn keel moet eruit.

Na een uur besluiten we terug te gaan. Ik zit naast Brenda en kijk over het water. Plotseling zien we iets drijven. We stoppen de auto en pakken onze verrekijkers. Het is een lege opblaasboot. Opnieuw die misselijkmakende kramp die ik voel als ik zie hoe er langzaam een vissersboot naar toe gaat. Ik zie een man overstappen op de boot. Vervolgens gaat hij terug en laat de lege boot achter. We denken dat ze de boot hebben lekgestoken.

Ik kom terug in het hotel en het heeft geen zin om te proberen te slapen. Ik ben klaarwakker en voel me lamgeslagen. De dag moet eigenlijk nog beginnen…

RIP, lieve, lieve kostbare vluchtelingen.

(Door Jolanda Kromhout via https://vrijspraak.wordpress.com)

Kos – Afscheid

Vanmorgen begon onze dag met het uitdelen van water bij het politiestation. Het is zo heet hier dat we gelijk overspoeld werden door mensen die water wilden hebben. We hebben het park, dat achter het politiebureau zit, vandaag ook meegenomen. Wat een troosteloze plek. Hier ‘leven’ de mensen die geen tentje hebben maar op karton slapen, die weinig perspectief hebben en je ziet het aan de gezichten. Zonder hoop. We zagen een groepje mannen zitten die hun eigen potje kookten wat er best goed uit zag.

Een groepje mannen zit te kaarten en trekt zich niets aan van wat er in de omgeving gebeurt. Er ontstaat een relletje en iemand wordt op een meter afstand hard in het gezicht geslagen. Even is het onrustig, voordat het weer wordt gesust. Het stinkt hier, ik ruik de geur die ik normaal gesproken in de sloppenwijk ruik. Aan de zijkant van het park staat Artsen zonder Grenzen met een bus waar ze mensen medisch bijstaan. Ik zie een vrouw zitten die helemaal verkrampt als ik met een flesje water bij haar kom. Volgens mij moet ze bevallen en zijn de eerste weeën begonnen.

Op weg naar het politiestation zagen we Rashid (ik denk dat hij zo heet). Rashid is een Syrische vluchteling die ons de afgelopen dagen hielp met het uitdelen van water. Omdat hij vloeiend Engels en Arabisch spreekt wordt met hem samen alles in goede banen geleid. Daarnaast is hij altijd vrolijk en heeft hij moed. Tegelijkertijd is hij realistisch. Vandaag kwam hij ons bedanken voor onze hulp en vertellen dat hij zijn papieren heeft gekregen en dat hij vanavond met de ferry naar Athene vertrekt. Geraakt sla ik hem op de schouder en druk hem de hand. Ik feliciteer hem en ben zo verschrikkelijk blij voor hem. Als ik het íemand gun, dan is het hem! Tegelijkertijd voel ik me ook verdrietig. Hoe zal het verder met hem gaan? Waar komt hij terecht, zal het goed met hem gaan? Ik hoop het voor hem.

We nemen ook afscheid van Angela en Sam, twee Engelse toeristen die ons dag in, dag uit hebben geholpen. We hebben zoveel samen meegemaakt, ook dit afscheid viel niet mee.

De sfeer is vandaag ontspannen, hoewel er hier en daar opstootjes zijn die snel worden gesust. Het valt niet mee om, in de hitte, met zoveel culturen, in zulke moeilijke omstandigheden te leven.

Vanmiddag hebben we vooral praktische dingen gedaan, kleren uitzoeken, de tassen klaarmaken voor de opvang van mensen die met een bootje ‘s morgens aankomen en alle voorraden kleding naar een centrale locatie brengen. Daarna zijn Nelleke en ik gaan shoppen om mueslirepen te kopen, wortelen, pakjes sap voor de kinderen, scheermesjes en andere eerste levensbehoeften. We hadden een tekort aan vrouwenbroeken dat we nu uiteindelijk hebben kunnen aanvullen.

De hele dag vond ik het jammer dat ik geen foto van Rashid had genomen. Uiteindelijk besloot ik om naar de ferry te gaan voordat hij zou vertrekken om hem te zoeken. Ik wist niet wat ik zag. Honderden vluchtelingen stonden te wachten om de oversteek naar Athene te maken. Wat een lange rij mensen. Ik vond Rashid al snel en we zijn samen op de foto gegaan. Na nog een paar minuten praten ben ik langs de rijen gelopen om te zien of er nog meer mensen stonden die ik kende. Verschillende mensen zwaaiden, ze kennen ons hier allemaal. Ik voel me een beetje triest, je gaat een beetje van deze mensen houden en wilt zo graag dat het goed met ze zal gaan. Maar dat hebben we niet in de hand, ik hoop en bid het beste voor ze.

Ik wacht tot bijna alle vluchtelingen door de ‘douane’ zijn gelopen… op weg naar een nieuwe toekomst, waar dat dan ook zal zijn.

(Door Jolanda Kromhout via https://vrijspraak.wordpress.com)

Kos – Veerkracht van de kinderen

Vandaag was voor ons een spannende en druk geplande dag. RTL-4 was hier vandaag met een presentator en een cameraploeg (dit wordt heel indrukwekkend, kijk naar RTL Late Night, maandagavond!) en hij zou vandaag met ons meelopen om te zien hoe de situatie rond de vluchtelingen is. We hadden een volle dag gepland zodat hij bij verschillende van onze acties aanwezig zou zijn.

De wekker liep af om 05.00 uur vanmorgen af. Hoewel de Turkse kust officieel ‘dicht’ is willen we gaan kijken of er vluchtelingen aankomen. Kwart over 5 komt Joke naar onze kamer. We hebben telefoon gehad dat er een groep Afghanen is aangekomen in de haven per boot. Of we onmiddellijk willen komen. We racen naar beneden en in de auto om te kijken hoe we kunnen helpen.

Vervolgens worden we door de filmploeg gebeld, de presentator zegt dat hij daar al staat maar niet weet wat hij moet doen. De boot was lek gegaan waardoor iedereen nat was en er zelfs een kind door de kustwacht bij Kos uit het water was gehaald. Alles was gelukkig goed afgelopen, we vertelden hem dat we er aan kwamen en dat hij ze gerust moest stellen.

Als we aankomen gaat het snel. Een groep van 20 Afghanen, mannen, vrouwen en kinderen (zelfs babies!) staat trillend van de kou op de kade. We pakken onze kleding en richten ons eerst op de kinderen. Snel de natte kleren uit, nieuwe kleren aan, soms lachwekkende combinaties maar niemand die daar wakker van ligt. We proberen de juiste maat ‘flipflops’ (teenslippers) te vinden wat niet altijd lukt (zie foto jongetje). Daarna de vrouwen en de mannen. Ondertussen delen we water uit, geven iedereen iets te eten en draaien de camera’s. Het verhaal wordt voor de camera verteld en vertaald door één van onze teamgenoten, Maryam. Wijnand wordt ook geïnterviewd. Wij doen ondertussen gewoon waarom we daar zijn.

Na een half uur zie je de mensen zich ontspannen en maakten we een praatje met ze. Ze hadden 4 x geprobeerd de oversteek te maken, maar pas vandaag was het gelukt. Ze hadden 7 uur (!) geroeid om op Kos te komen. Ze zijn erg moe, maar blij. De kinderen beginnen rond te rennen en te lachen om hun outfits. Het gaat goed met ze, we staan keer op keer verbaasd over de veerkracht van de kinderen. Zodra ze droge kleren aanhebben, iets gegeten en gedronken hebben voelen ze zich veilig en goed en bewonderen ze de boten in de haven.

Als de cameraploeg klaar is vertrekken ze richting Bodrum, Turkije, om daar ook iets van de andere kant van de reis mee te maken. Uiteindelijk komen ze niet meer op Kos terug. Ze hebben de dag ervoor al veel opgenomen en hebben meer dan genoeg om de uitzending mee te vullen.

Wij gaan terug naar huis, komen even bij en zijn dankbaar dat het dit keer is goed gegaan, én dat we hebben kunnen helpen. We rusten wat uit en maken ons klaar voor onze wateruitdeelactie van die ochtend. Die doen we elke dag bij het politiebureau om half 12. Zo’n 1500 flesjes worden er in anderhalf uur tijd ongeveer uitgedeeld. De mensen kennen ons daar en vragen onze hulp bij de politie,ze vragen een ticket naar Athene, medische zorg, eten, shampoo, enz. Tegelijkertijd komt een echtpaar uit Amsterdam aangelopen. Ze waren zo geschrokken toen ze naar Kos op vakantie kwamen dat ze in hun vriendenkring een actie hadden gehouden. We kregen zomaar een gift van 600 euro! Ik was ontroerd en wist niet hoe ik ze moest bedanken. Ze hadden ook voedzame repen bij zich, zakjes met rijst en kleding. Wat een gouden hart!

Na het water uitdelen bij de politie zijn we een stuk verderop naar het Afghaanse kamp gegaan. Daar zijn we de rest van de dag geweest met het uitdelen van water, appels en sinaasappels, slippers en kinderschoenen enz. Toen we daar aankwamen kwam er een groep Afghanen aanlopen die ook diezelfde ochtend aan de andere kant van Kos-Stad waren aangekomen. Een oude man stort ineens in elkaar. Snel komt er hulp vanuit het kamp en Nelleke (mijn zus, die verpleegkundige is), is er snel bij. De man is hartpatiënt, maar blijkt ook diabetes te hebben. Van de hitte en een veel te hoge bloedsuiker moest hij bijkomen. Hij en zijn vrouw werden liefdevol opgevangen door de mensen die daar waren. Ook dat was hartverwarmend. Gelukkig ging het na het innemen van medicijnen een stuk beter met hem. We eindigden daar met speciale tasjes met extra fruit en groente voor zwangere vrouwen. We moesten vreselijk lachen toen een heleboel vrouwen opeens twee maanden zwanger ‘bleken’ te zijn. De mannen maakten een dolletje toen we hen feliciteerden en begrepen wel dat we dáár niet intrapten.

Vanmiddag zijn we naar onze favoriete plek gegaan bij het ziekenhuis. Daar zit een kleine groep Syriers die we inmiddels kennen. Als ze ons zien dan weten ze, het wordt feest. Vandaag krijgen ze water, fruit en een zakje met tandenborstels, tandpasta, zeep en shampoo, voor de mannen ook een scheermesje. Zo gaaf om de blijdschap van de mensen te zien! We blijven daar altijd even hangen om met de kinderen te kletsen, te spelen en met ze te dansen. Het meisje op de foto met haar vader danste vrolijk mee op ons geklap. Van een kleine jongen kreeg ik een enorme omhelzing. Hij mocht even kind zijn.

En zo eindigde onze dag. We zijn dankbaar dat we vandaag veel hebben kunnen doen voor de vluchtelingen. Tegelijkertijd moet er nog veel gebeuren. We hoorden vanavond dat de dekens voorlopig nog niet gaan komen. Het Rode Kruis heeft daar een aanvraag voor gedaan, maar uit ervaring weet ik dat dat nog wel even duurt voordat ze de financiële toezegging krijgen. We hebben nu besloten dit zelf te gaan regelen en op zoek te gaan naar fleecedekens. De mensen klagen elke dag dat de nachten koud zijn. Het is ook zo, ‘s morgens is het een stuk frisser aan het worden, je kunt merken dat de herfst er aankomt.

We eindigen de dag met om 20.00 uur een minuut stilte voor de vluchtelingen die het niet gered hebben, in solidariteit met degenen in Nederland die aan deze actie gehoor hebben gegeven.

Morgen slapen we wat langer, we zijn allemaal moe. Tenzij de telefoon gaat om 5.00 uur. Dan pakken we onze spullen, en gaan….

(Door Jolanda Kromhout via https://vrijspraak.wordpress.com)

Kos – Verandering op komst

Vanmorgen splitste het team in 2 groepen. 3 personen gingen naar het strand om te kijken of er bootjes aangekomen waren, de andere 3 bleven slapen. Zo sparen we onze krachten een beetje. Op het strand kwam niemand aan vanmorgen, maar een stuk verderop was laat in de avond een groep Pakistani’s aangekomen die op het strand hadden overnacht en ‘s morgens vroeg waren gaan lopen in de richting van het politiebureau. Uiteindelijk hebben we hen water en wat te eten gegeven om hen vervolgens door te laten lopen.

Nadat we opnieuw 1500 flessen water hadden ingeladen gingen we op weg richting het politiebureau. We wisten niet wat we zagen. Ik ga elke dag naar de binnenplaats van het politiebureau waar het normaal een chaos is van wachtende mensen. Nu was er een team van de UN die daar rondliep en mondjesmaat mensen binnen liet en de rest buiten liet wachten. Het was nu veel beter gestructureerd. Het papierwerk ging zo vele malen sneller, wat broodnodig was. Buiten wisten we helemaal niet wat we zagen toen er toiletten en zelfs douches werden geplaatst. We hoorden dat ook bij het Syrische kamp 10 wc’s en douches kwamen. Zodra het water is aangesloten kunnen ze in gebruik worden genomen.

De sfeer van vandaag was vanmorgen totaal ontspannen, de vluchtelingen zagen de veranderingen en kregen duidelijk hoop. De politie was ontspannen en voor het eerst kon ik ze zelfs complimenteren, bedanken en een geintje met ze maken. In alle rust konden we water uitdelen en met de mensen praten. Ik zag de man die gisteren de ruzie had gemaakt en we hebben een tijd met elkaar gepraat. Op zijn initiatief wilde hij zelfs met me op de foto (zie blog van gisteren om hier de humor van in te zien).

Inmiddels is er door een groep hooggeplaatste Grieken contact met ons opgenomen en heb ik vanmiddag een aantal gesprekken met hen gevoerd. Als organisatie zijn we maar klein en je zou dan verwachten dat ze zouden praten met Rode Kruis of UN of Artsen zonder Grenzen. Maar nee, ze kozen ons uit omdat wij aandacht en zorg voor de mensen hadden en tijd namen om met hen te praten. Ze hadden gezien hoe we werkten en wilden daarom van ons weten wat er nodig is/was. Ik vond dit een heel groot compliment. Deze mensen zijn betrokken bij hun eiland en bij wat er gebeurt en inmiddels hebben we al veel ideeën uitgewisseld. Het bezoek van Frans Timmermans heeft dus veel in gang gezet, en wij zijn daar ontzettend blij mee, we zagen dat de sfeer onder de vluchtelingen vandaag totaal anders was.

Tot vanmiddag. We hadden besloten om slippers uit te delen die we gekregen hadden, samen met sinaasappels en wortelen (dat doen we regelmatig voor de vitaminen en dat wordt erg gewaardeerd). We waren met een flinke groep aan de slag en probeerden wat orde in de chaos te scheppen. Het lukte ons zelfs om rijen te vormen om e.e.a. iets beter te laten verlopen (normaal gesproken worden we belaagd als we iets uitdelen). Het duurde even en we begonnen uit te delen. Op een gegeven moment scandeerde één Syriër van alles naar een groep Pakistanen die er ook waren waardoor de sfeer in een keer omsloeg en er over en weer irritaties ontstonden. We probeerden de boel te sussen maar deze persoon wílde dat het uit de hand liep. Hij liep even weg en kwam terug met een groep met tentstokken en boomtakken. Dit was het moment dat we besloten daar zo snel mogelijk te vertrekken. We kunnen alleen vanuit een veilige situatie werken en dit was niet oké. We hadden dit niet eerder meegemaakt en konden niets anders doen dan stoppen.

Uiteindelijk zijn een aantal van ons naar een kleinere locatie gegaan waar we in alle rust hebben kunnen uitdelen en de mensen daar erg blij waren met de schoenen/slippers aan hun voeten en de sinaasappels.

Vanavond gaan we de dag van morgen bespreken. Dat wordt een belangrijke dag waar ik nog niet veel over kan zeggen, morgenavond dus meer!

(Door Jolanda Kromhout, via https://vrijspraak.wordpress.com)

Kos – Toilettasjes uitdelen

Na het uitdelen van 1500 flesjes water vormde zich een kring van tientallen donkere mannen om haar heen. Als vanzelf geleid voelde ik dat hier iets gebeurde en ging erbij staan. Het begon met het aanleren van enkele Engelse woordjes bijgestaan door een goede tolk uit de kring. Wonderlijk dat deze mannen hun droom willen laten uitkomen in landen waarvan ze de taal totaal niet spreken. Het ging verder met culturele gebruiken, bijvoorbeeld dat je in onze cultuur nooit aan een vrouw vraagt hoe oud ze. Aandachtig werd er geluisterd naar de vertaling door de tolk, die met overtuiging er voor zorgde dat de kring steeds groter werd. Als een dominee sprak hij ons gehoor toe, vele malen uitgebreider dan wat wij vertelden. Hier rook ik kansen en de bijeenkomst mondde uit in een prachtig stukje educatie zowel qua culturele gebruiken als qua gezondheid en persoonlijke hygiëne. Zo kwamen de volgende onderwerpen langs: Zeg altijd “please”, wees beleefd. Dus niet :”give me water ” maar: ” give me water, please! ”

Gooi niet achteloos je afval op de grond maar doe het in de container, die vlakbij je staat. Ruim de troep op. Hou je terrein schoon. Dat is beter voor je gezondheid. Hou ook je nagels kort. Ga bij het uitdelen niet staan graaien, maar stel je in rijen op en wacht rustig op je beurt. Tot slot beloofden we ze vanmiddag een pakketje met zeep, ťandenborstel, tandpasta en scheermesje aan te bieden, mits ze zich aan de afspraken zouden houden.

Vervolgens hebben we snel 500 tubes tandpasta, evenveel zeep, tandenborstels, scheermesjes ingekocht. Hiervan konden we in de eetzaal van het hotel met behulp van zipperzakjes keurige toilettasjes maken.

Om half zes stonden er tot onze aangename verrassing 3 lange rijen keurig opgesteld om een pakketje in ontvangst te nemen. Wederom een goede tolk aanwezig. Blij gingen ze in goede orde met het pakketje alle kanten weer op.

Tot slot hebben we het terrein samen met een aantal bereidwillige mannen zo ver als dat mogelijk was samen schoon gemaakt. Tientallen vuilniszakken werden hierbij gevuld. Ik hoop dat er iets van blijft hangen.

Kos – Mooie mensen

Vannacht zijn we naar de kust gereden om te kijken of er bootjes aan kwamen. Er gebeurde echter niets. We zagen wel de kustwacht patrouilleren. Turkije ligt bizar dichtbij. Een zee aan lichtjes van Bodrum. Er was te veel wind en dus golfslag. Vanmorgen legde de grote ferry weer aan en vertrok vrij snel met een paar duizend vluchtelingen aan boord.

Toch zijn er nog erg veel aanwezig. Het is een bizarre mix van 2 werelden. Een gekrioel hier van 2 soorten ‘toeristen’ door elkaar in het toeristische centrum van Kos-stad. Aan de ene kant de ‘normale’ (ramp)toeristen en aan de andere kant de vluchtelingen die weer bestaan uit Syriërs, vaak gezinnen. We zagen een baby van 12 dagen nog geboren in Kobani. Verder de Pakistanen, Afghanen, Bengalen (veelal alleen gaande jongemannen met één droom:allemaal willen ze naar Germany). Ook zijn er Saoediërs , sjeikachtige figuren en Afrikanen.

Vanmorgen hebben we zoals elke dag de wachtenden in de hitte bij het politiebureau van water voorzien. Vanavond hebben we een hygiëne actie uitgevoerd onder de Pakistanen die bepaald niet fris ruiken. Tandpasta, tandenborstels, doucheschuim, shampoo en dat soort dingen. Tussendoor nog een brandwond behandeld en een kapotte teen.

Vanmiddag een onderhoud gehad met Artsen zonder Grenzen. Zij willen heel graag dat Pieter als arts met hen mee gaat werken en Hillien als lactatiedeskundige.

Tot slot: wat zijn er een mooie mensen.

2 voorbeelden :

1. elke dag hebben een moeder met haar 2 dochters op vakantie en een ander Nederlands meisje meegeholpen met uitdelen. Ze gaan morgen met fantastische vakantieherinneringen naar huis. Voor de komende dagen hebben zich al weer anderen aangemeld, een Nederlandse vrouw en een Iers echtpaar, gegrepen door wat ze ons zien doen. Andere vakantiegangers bieden spontaan aan een extra koffer met hulpgoederen mee te nemen.

2. We gingen bij een Armeense Griek eten. Vraagje: wat betalen jullie voor het water? Nou, €5 per 24 flesjes. Veel te duur zei hij verontwaardigd. Ik wil ze leveren voor €3.50, inkoopprijs. Scheelt aardig op 1000 flesjes per keer. “It is a Present from me for the refugees” . Worden we heel blij van. Wat zijn Grieken mooie mensen!

We spreken veel Grieken met hun visie op het vluchtelingenprobleem en op de politiek. Dit laat de andere kant zien. Heel begrijpelijk. Het is echt heel moeilijk te verteren voor ze. Het is op bepaalde plekken echt een enorme troep. Overal staan tentjes. Mensen liggen te slapen op de stoep op karton. Het is soms niet te harden van de urinelucht, vrouwen moeten in restaurants naar het toilet. Ondernemers lijden inkomensderving etc.

Dit probleem is te groot voor de Grieken. Europa moet echt zijn verantwoordelijkheid gaan nemen. Vluchtelingen blijven ondanks alles mensen, die humane hulp nodig hebben.

We zijn dankbaar dat we hier mogen zijn en iets kunnen betekenen.

Update :vanmorgen kregen we het water aangeboden voor maar liefst €1,27!