Expositie ‘Op zoek naar een veilige plek voor mijn kinderen’

In het centrum van Almere is op levensgrote borden de expositie: ‘Op zoek naar een veilige plek voor mijn kinderen’ te zien. Fotojournalist en Pulitzerprijswinnaar Javier Baulux reisde met vluchtelingen mee van Griekenland naar Duitsland. Zijn foto’s geven een indringend beeld van de dagelijkse realiteit van vluchtelingen.

Bij de opening heeft Jodi Liefhebber mogen vertellen over haar ervaringen als vrijwilligster bij Stichting Bootvluchteling, deze zomer in het vluchtelingenkamp in Malakasa in Griekenland. We zijn er trots op dat zij hiervoor gevraagd werd!

De tentoonstelling is t/m 28 oktober te zien.

Met dank aan AlmerePhoto.

Photo de Stichting Bootvluchteling.
Photo de Stichting Bootvluchteling.
Photo de Stichting Bootvluchteling.
Photo de Stichting Bootvluchteling.

‘Het lijkt allemaal zo gewoon, maar…’

Mijn aankomst bij kamp Malakasa was niet helemaal zoals ik had verwacht dat het zou zijn. We sloegen een kleine weg in, net iets verder dan de grootste snelweg naar Athene, en arriveerden bij de ingang van een voormalig militaire basis van enorme omvang. Er was een groot, stoffig voetbalveld dat er verlaten uit zag, en een aantal gigantische legertrucks, slordig geverfd in camouflage print. Enkele politieagenten en bewakers hingen rond, dronken iced coffee, terwijl ze beschutting zochten tegen de brandende Griekse zon. Door de beveiliging komen was eenvoudig; we lieten onze legitimatie zien en mochten door.

Eenmaal binnen in het kamp volgden we een paadje langs een grote tent en enkele douche- en toiletblokken, voordat we onze bestemming bereikten. Ons team ging snel aan de slag en we plaatsten onze kleurrijke foammatten in de schaduw van een grote boom, klaar om activiteiten te doen met de kinderen. Twee jongetjes kwamen meteen naar ons toe, spelend met de waterballonnen die nog over waren van het watergevecht van de vorige dag. Ze lachten, waren ontspannen en stonden klaar om ons kletsnat te gooien.

Het was pas in de avond, toen ik naar mijn appartement terug ging, dat ik me realiseerde dat zij de eerste twee vluchtelingen waren die ik ooit had gezien. Ze leken zo normaal, zo blij en zo onbezorgd. De jongens werden gevolgd door een aantal schattige zusjes die heel erg aanhankelijk waren. Vervolgens werden we benaderd door een prachtig meisje in een smerige roze jurk en leggings. Ondanks uitgebreide aanmoedigingen van ons, kwam ze er niet helemaal uit hoe ze nou rondjes kon draaien om haar jurk te laten uitwaaieren als een prinses. Alles was kalm, alles leek normaal, het voelde niet eens als een vluchtelingenkamp. De mensen vertrouwden de organisaties in het kamp en de mensen leken hoop te hebben.

Malakasa is thuisbasis voor ongeveer 1.200 vooral Afghaanse vluchtelingen. Deze mensen hebben een land verlaten dat al ruim 30 jaar wordt verwoest door oorlog en geweld en elke dag gevaarlijker wordt. Op de dag dat ik het kamp verliet was er een dodelijke terroristische aanslag in Kabul die het leven eiste van meer dan 80 mensen en zorgde voor zeker 230 gewonden. De vluchtelingen die hun huizen ontvluchten vroegen niet om toestemming om naar Europa te komen. Als jij in hun schoenen zou staan weet ik zeker dat je hetzelfde zou doen, je zou weggaan.

Tekst: Anna Trebaczyk (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)

De veerkracht van de kinderen bezorgt mij een glimlach

Ik ben net begonnen aan drie weken vrijwilligerswerk in vluchtelingenkamp Malakasa en wil jullie graag vertellen over hoe ik dit ervaar. De eerste dagen meng ik me met liefde en plezier tussen de kinderen. Mijn uitgangspunt is: als ik een glimlach kan toveren op hun gezichten, dan is mijn missie al geslaagd. Ik vroeg me van te voren af of ik wel contact zou kunnen leggen. Nou, daar hoef ik mij geen zorgen over te maken. Contact maken in dit kamp gaat direct goed en is hartverwarmend.

Enkele jonge meisjes en jongens kunnen al heel goed een Engelse conversatie beginnen. Ik voel regelmatig een handje mijn hand pakken of krijg een stralende blik. Wanneer ik ga volleyballen met een aantal kinderen en fanatiek word, vergeet ik Engels te praten en roep in het Nederlands: “Goed zo! Goed zo!” En binnen een mum van een tijd hoor ik vervolgens om me heen “Goed zo, goed zo!” 😉

Aan alle activiteiten zoals liedjes, spelletjes en sport, wordt vrolijk meegedaan. Af en toe zie ik dezelfde vechtersbaasjes die we in onze eigen Nederlandse klassen ook kennen of kinderen die cru het werkje of tekening van een ander kind kapotscheuren… Maar ook jongens en meisjes die hun kleinere broertjes en zusjes liefdevol helpen of netjes vragen: “What is your name? Thank you.” En, de meest gestelde vraag: “How many sisters and brothers do you have? Gelukkig heb ik een aantal broers en een zus en wordt er waarderend geknikt.

Ik verbaas me over de toegankelijkheid van de kinderen en hun enorme veerkracht. Hoe blij ze zijn met aandacht en hoe graag ze tegen je aankruipen. Dat is het eerste wat mij een glimlach bezorgt, de veerkracht van de kinderen! Eens kijken hoe ik er over een week in sta…

Tekst en foto: Jodi Liefhebber (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)

Wil jij ook graag als vrijwilliger op missie gaan? Bekijk dan de vacaturepagina. Kun je niet gaan, maar wil je wel iets doneren? Graag! Je kunt geld overmaken naar NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling of doneren via onze website.

Waarom ben ik vrijwilliger?

Het afgelopen jaar waren de bootvluchtelingen in Zuid-Europa constant in het nieuws. Maar ik merkte aan mezelf dat ik het wel wist en zag en las, maar dat het leed van deze mensen van me afgleed als een regenbuitje. Alles went helaas…
Totdat er een oproep op Facebook voorbij kwam waarin pedagogisch geschoolden werd gevraagd om zich enkele weken als vrijwilliger te verbinden aan een stichting die opkomt voor al deze anonieme vluchtelingen. En op één of andere manier raakte deze oproep me wèl. Want ik ben een pedagoog en ik heb zes weken vrij in de zomer. Meer ingrediënten waren er eigenlijk niet nodig. Ik meldde mij aan en toen ging het snel. En wat voelde het goed. Ja, ik geef vrije tijd en energie en geld om dit te kunnen doen. Maar ik heb nog nooit zoveel terug gekregen. Van iedereen in Nederland die me steunt, op welke manier dan ook. En van de mensen in Malakasa.

Één ding zal ik altijd bij me dragen: Vluchtelingen zijn normale mensen in een afschuwelijke situatie. Ze zijn vriendelijk, hebben humor, willen zich ontwikkelen en proberen van hun tragische omstandigheid het allerbeste te maken.
De jonge mannelijke vluchteling Ilham zei tegen me afgelopen week: ‘Every single day these people wake up, realize where they are, and they die inside a little bit more…’ En toch.. is er ook elke dag weer levenskracht en drive in het kamp om door te gaan. Om op te staan en te hopen op een betere toekomst. Malakasa people, you will be in my heart forever! ❤️

Tekst: Kiki Pouwer. ( Hier een link naar Kiki’s blog)

Wil jij ook graag als vrijwilliger op missie gaan? Bekijk dan de vacaturepagina: Kun je niet gaan maar wil je wel iets doneren? Graag! Je kunt geld overmaken naar NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling of doneren via de website.

Shafiq: bedankt!

De eerste keer dat ik voetbalde met de jongens in het vluchtelingenkamp in Malakasa wist ik niet goed hoe ik het aan moest pakken. Het ging goed, maar ik had een scheidsrechter nodig, en iemand die de jongens kon begrijpen als er iets was. Shafiq kwam naar me toe, pakte het fluitje, en was de beste scheidsrechter die ik ooit had gezien. Shafiq is al vanaf het begin in het kamp. Hij helpt ons elke dag met de activiteiten voor kinderen en volwassenen. Hoewel hij nauwelijks Engels spreekt, is hij de beste hulp die we ons kunnen wensen. Wanneer we maar hulp nodig, of als er chaos is, komt Shafiq opdagen en redt hij ons. Hij is grappig, vriendelijk, betrouwbaar en iedereen in het kamp mag hem.
Namens stichting Bootvluchteling wil ik Shafiq bedanken voor alles wat hij voor ons heeft gedaan, en zal doen in de toekomst. Shafiq, zonder jou kunnen we dit werk niet op deze manier doen en we zijn zo blij dat je deel uitmaakt van ons team!

Afleiding in een schijnbaar uitzichtloze situatie

Door de veranderingen in de situatie in Griekenland is de focus van onze hulp veranderd van acute opvang van bootvluchtelingen aan de kusten in Griekenland, naar meer structurele en langdurige hulp in de (volle) opvangkampen. We zijn actief op Lesbos, Samos en in Malakasa en hopen binnenkort aan de slag te gaan op de Middellandse Zee.

Wat doen we in de kampen? In Malakasa, zo’n 45 km ten noord-oosten van Athene, verblijven 1.200 Afghanen in tenten. Elke dag zijn we hier aanwezig en doen o.a. activiteiten met de kinderen. Zingen, kleuren, knutselen en sporten en af en toe een watergevecht. In een klein schooltje geven we Engelse les en bereiden we de kinderen voor op het dagelijks onderwijs. Zo geven we hen een beetje afleiding in een schijnbaar uitzichtloze situatie en hopen met hen op een betere toekomst. Want ieder kind heeft toch hoop nodig?
Wilt u ons helpen om vluchtelingen hulp te bieden? Kijk voor meer informatie op deze website en doneer! Of maak uw donatie over via NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.

Malakasa – Change! Change!

“Bij aankomst vanochtend rond 10.15 uur zat iedereen er rustig bij. Vanwege de warmte hadden veel mensen de schaduw onder de boompjes opgezocht. We hadden wat spelletjes, materiaal voor armbandjes, ballen en puzzels mee. Talloze kinderen kwamen aangerend om mee te doen. Een paar peuters bestormden me als een soort klimmuur. Een jongetje van twee wilde steeds mijn bril op. Erg grappig en leuk om met die jochies te dollen. Onder overweldigende belangstelling organiseerden we een voetbaltoernooitje. We maakten twee teams van 6 jongens met verschillende kleuren hesjes. Na 15 minuten wisselden de spelers met de jongens die nog even moesten wachten. Change! Change! Veel spelers wilden niet wisselen en dat leidde tot gedoe met de wisselspelers. Daar lag mijn toegevoegde waarde om dat wat te begeleiden.

’s Middags is het te heet voor sport en spel. We richtten samen met een paar Afghaanse jongens het schoolgebouwtje in: vier plastic tafels en zo’n twintig plastic stoelen. We zochten nog een vertaler Engels – Farsi om onze aankondiging, dat de school morgen begint, te vertalen. Die was snel gevonden en hij vulde de poster verder aan. Het zal morgen nog niet druk zijn, maar de mond tot mond reclame zal zijn werk doen. Het is terug naar de basis. Wat is er ook alweer nodig voor een school in zijn meest elementaire vorm? Een aantal mensen die wat willen leren, een onderwijzer(es), een ruimte met tafels en stoelen, pen, papier en een lesplan met wat inhoud en een werkvorm. Dat gaan we morgen in zijn essentie doen.”

Tekst en foto: Marco (vrijwilliger Stichting Bootvluchteling)