Vertel mijn verhaal

Als bestuur van Stichting Bootvluchteling bezoeken we eens per jaar ons team op Lesbos. Enerzijds om onze betrokkenheid te tonen en te steunen waar mogelijk in het zware werk dat zij doen. Anderzijds om de situatie in kamp Moria zien, om de juiste keuzes te kunnen maken voor het beleid van de stichting in de komende periode.

We spreken tijdens ons bezoek met het team, de gedreven vrijwilligers en coördinatoren, maar ook met de bewoners van het kamp (ook wel: Persons of Concern). Tijdens ons laatste bezoek ontmoeten we Aaron. Het is inmiddels gaan regenen en verkleumd staan we stil, om met hem te praten. Aaron zijn vrouw en twee dochtertjes komen uit Kabul, Afghanistan en hebben een tentje buiten de kamphekken in ‘The Olive Grove’. Dat klinkt romantisch, maar de foto’s illustreren anders. Het regent al even. Hun tent loopt onder water en de bedompte dekens zijn nat. De meisjes zijn moedeloos en Aarons vrouw huilt stilletjes.

We maken bewust geen foto’s van Aaron en zijn mooie gezinnetje. Het kan hem mogelijk in gevaar brengen, nu en in de toekomst. Het beleid van ons stichting is dan ook dat we hier terughoudend in zijn. Daarnaast heeft het kampmanagement het ons verboden en hier tegenin gaan brengt ons levensreddende werk in kamp Moria in gevaar.

We vragen Aaron wat hem bewogen heeft de reis van maanden te maken en of hij wist in welke situatie hij terecht zou komen. Drie maanden geleden is hem door de Taliban gezegd dat hij moest vertrekken, omdat hij en zijn gezin vermoord zouden worden. Hij heeft zijn spullen gepakt en hoe moeilijk ook, is hij op reis gegaan. Een reis van bijna 5.000 km. Wat zou jij doen? Zijn oudere broer woonde al in Duitsland. Zijn jongere broer en vrouw zijn ze onderweg kwijtgeraakt in Iran. Sindsdien hebben niets meer van hen vernomen.

Moedeloos vraag hij ons zijn verhaal  te vertellen aan iedereen die het wil horen, in de hoop dat hij snel weg kan uit deze hel. Hij is nog maar relatief kort op Lesbos, 22 dagen. Hij is geregistreerd bij aankomst en zijn eerstvolgende gesprek is 25 oktober. De winter komt eraan, wat moet hij doen?

Tekst: René Berg

 

In de media

Er is gelukkig weer wat meer media-aandacht voor de vluchtelingen op Lesbos. Terecht, want wij luidden niet zomaar de noodklok een aantal weken geleden.

De BBC trok veel aandacht met een reportage over kamp Moria.

Over het werk van Stichting Bootvluchteling verschenen recent deze artikelen in de Nederlandse media:

 

 

 

Computerles in Moria

Het is 19.00 uur. We zitten onder de bomen van de Olive Grove naast kamp Moria. Vanwege het tijdelijk sluiten na 15.00 uur van de NGO-area waar het community center zich bevindt, geeft Stichting Bootvluchteling de lessen na 15.00 uur in de buitenlucht en in de beschikbare ruimte van het Deense Rode Kruis. De Engelse les, bibliotheek, literacy class en ook de computerlessen worden onder de schaduw van enkele bomen gegeven, net buiten het kamp.

Verschillende mensen uit het kamp zijn naar de container van het Rode Kruis gekomen. Twee mannen uit Moria helpen ons met het in elkaar zetten van de kampeertafeltjes en het halen van de plastic stoelen uit de opslag. De acht laptops die op de tafeltjes voor ons zijn opgesteld, moeten nog opstarten. Wanneer ik probeer de computers aan te zetten, realiseer ik me dat we nog geen elektriciteit hebben. Maar Rachid weet daar wel wat op: de generator die in de opslag staat. Binnen enkele minuten staat het zware gevaarte tussen de bomen en probeert Rachid met een vriend de generator te starten. Ze moeten daarvoor heel hard aan het touw van de motor trekken. De generator vliegt aan, vier mensen klappen.

Rachid is ondertussen gaan zitten, nu zitten er acht mensen aan de tafeltjes met laptops. Er is een les in Excel voorbereid en een type-oefening. Er wordt gestart met het uitdelen van briefjes met de instructies. Stap voor stap beschrijft de instructie de handelingen die we moeten doen in Excel. Vandaag maken we twee lijstjes met “Namen” en “Leeftijden” van de mensen die bij de computerles zijn. Deze lijstjes zetten we dan op alfabetische volgorde en we berekenen een gemiddelde leeftijd van de groep.

Sami is 58. Hij zit naast mij en kijkt me verwachtingsvol aan. Ik leg hem uit dat we twee kolommen met daarin lijstjes gaan maken. Sami knikt en lacht: het lijkt alsof hij het begrijpt. Hij begint te typen: “S-a-m-i”, “8-5”. Ik trek een verward gezicht en wijs naar het plaatje in de instructie. We moeten eerst nog naam en leeftijd als kop boven de kolommen plaatsen. Sami knikt en plaatst nu wel kopjes boven zijn eigen naam en leeftijd met “NAME”, “AGE”. Daarna passen we samen nog zijn leeftijd aan.

De computerles wordt omringd door geluiden. Op de achtergrond horen we de Griekse marskramers die hun eigen fruit proberen te slijten aan de mensen van Moria: ‘One kilo, one euro!’ De generator staat als een gek te loeien. De mensen aan de computertafels praten en lachen veel met elkaar, zeker als ze elkaars namen moeten typen en elkaars leeftijd proberen te raden. Rachid gelooft niet dat ik 24 jaar ben. Daarom typt hij achter mijn naam: “42”.

In de container van het Rode Kruis, die zich achter ons bevindt, begint ondertussen een sessie Stress Relief voor mannen. De gezelligheid van de computerles begint ook passanten aan te trekken: steeds meer mensen verzamelen zich rond onze tafeltjes, willen meekijken, meepraten en vragen welke lessen we nog meer geven. Ook komen er mensen bij die zelf opgeleid zijn in de IT, ICT of computerwetenschap. Samen helpen we elkaar om de instructies te volgen.

Het is mooi om te zien dat de computerles, die voortkwam uit een vraag van de gemeenschappen in Moria, zo aansluit op wat de mensen willen leren. Al in 2017 kwam vanuit de inwoners van Moria de behoefte om meer te leren over computers, Word, Excel, maar ook het typen en algemene handelingen zoals opslaan en verwijderen. De mensen uit Moria hebben doorgaans wel een telefoon of smartphone, maar kunnen daarmee niet typen of tekst bewerken. Het leren van deze vaardigheden bereidt ze voor op solliciteren, het opstellen van een CV en algemeen werk met de computer.

Na de donatie van laptops door Stichting Mara Delft en het vrijkomen van de ruimte om de lessen te geven, konden twee maanden geleden de lessen worden gestart. Twee IT docenten uit Moria hebben samen met een IT docent uit de Verenigde Staten en een andere vrijwilliger een lessenserie voor zes weken samengesteld. De computerlessen zijn iedere dinsdag- en donderdagavond en worden gegeven door docenten uit Moria.

Tekst en foto: Roëlle de Bruin-Boonstra
Door het fotobeleid van het kamp konden we geen foto’s maken in de Olive Grove.

Persbericht 30-08-2018

Stichting Bootvluchteling luidt de noodklok: situatie in kamp Moria op Lesbos onhoudbaar

Vluchtelingenkamp Moria op het Griekse eiland Lesbos is overvol. In het kamp dat een capaciteit heeft van ca. 2.000  mensen, worden meer dan 8.000 vluchtelingen opgevangen. Stichting Bootvluchteling verleent dagelijks hulp in het kamp en luidt de noodklok. De stichting maakt zich ernstig zorgen over het gebrek aan toegang tot medische zorg, de leefomstandigheden in het kamp en de gestagneerde doorstroom van vluchtelingen naar het vasteland.

Voor de NGO’s die actief zijn in en rondom het kamp worden de werkomstandigheden steeds nijpender en de mogelijkheden om goede hulp te kunnen verlenen verder beperkt. Constructieve oplossingen voor de problemen blijven uit. Waar de toegezegde financiële hulp vanuit Europa aan wordt besteed, is voor velen de vraag.

Stichting Bootvluchteling levert medische en psychosociale hulp in het kamp. De stichting ziet de lichamelijke en mentale gezondheid van de vluchtelingen dagelijks verslechteren. Veel mensen zijn getraumatiseerd en ernstig depressief. Paniekaanvallen en zelfbeschadiging komen veel voor. Niet alleen volwassenen kampen met deze ernstige mentale problemen, ook kinderen vertonen tekenen van depressie of geven aan niet meer te willen leven.

Er is veel te weinig capaciteit om alle mensen van medische zorg te voorzien. Daarnaast zijn er geen mogelijkheden voor ernstig zieke mensen die een specialistische behandeling nodig hebben voor bijvoorbeeld de behandeling van kanker of een nierdialyse. Een transfer naar het vasteland waar deze zorg wel geboden kan worden, krijgen deze mensen echter ook niet.

Naar verwachting zullen er de komende maanden weer veel vluchtelingen aankomen. De gestagneerde doorstoom naar het vasteland leidt ertoe dat het aantal mensen in het kamp dagelijks toeneemt. Wachttijden voor een eerste interview in de asielprocedure zijn opgelopen tot meer dan een jaar voor vluchtelingen met een kwetsbaarheidsstatus.

 

Stichting Bootvluchteling maakt zich ernstig zorgen over de lichamelijke en mentale gezondheid van mensen in het overvolle kamp Moria op Lesbos. (Foto: Tessa Kraan)

In Kamp Moria op Lesbos is ruimte voor ca. 2.000 mensen. Momenteel verblijven er meer dan 8.000 vluchtelingen. (Foto: Kenny Karpov)

 

noot voor redactie, niet voor publicatie:

Meer informatie over dit bericht kunt u opvragen bij Margriet van der Woerd, persvoorlichter Stichting Bootvluchteling: pers@bootvluchteling.nl, 06-48038570.

We luiden de noodklok: situatie in kamp Moria onhoudbaar

STICHTING BOOTVLUCHTELING LUIDT DE NOODKLOK

Situatie in kamp Moria onhoudbaar

BBC en NOS hebben gisteren verontrustende artikelen geplaatst over de schrijnende situatie van vluchtelingen in kamp Moria op Lesbos. Artsen zonder Grenzen vertelt over suïcidepogingen in het kamp en dat er zelfs kinderen zijn die de wil om te leven zijn verloren.

Wij kunnen dit beeld bevestigen. Ook bij ons in de kliniek komen ouders die vertellen dat het slecht gaat met hun kinderen, ze zijn onhandelbaar en zeggen dat ze dood willen. Schrijnend zijn ook de mensen die specialistische hulp nodig hebben in een ziekenhuis, zoals mensen met kanker of nierproblemen, maar die niet krijgen.

Stichting Bootvluchteling is al 3,5 jaar actief op Lesbos en zo’n 2,5 jaar in kamp Moria. Al eerder luidden wij de noodklok. En opnieuw vragen we de Europese regering dringend om een constructieve oplossing voor de uiterste benarde situatie waarin duizenden mensen zich bevinden. We zien de situatie met de dag verslechteren en maken ons ernstig zorgen om het gebrek aan een waardige asielprocedure en toegang tot medische zorg. Deze situatie is onhoudbaar en mensonwaardig.

Ondertussen blijven wij doen wat we kunnen binnen onze cirkel van invloed. Er is veel overleg met andere medische actoren op het eiland. En we blijven, tegen de klippen op, de mensen in Moria helpen met medische en psychosociale hulp. Het is gelukkig nooit hopeloos om een mens te helpen. Per dag kunnen wij voor honderden mensen het verschil maken!

Misschien raken de berichten je en voel je je machteloos bij zoveel nood. Er is een manier om te kunnen helpen. Wil je betrokken zijn bij onze organisatie, dan kun je je aanmelden als vrijwilliger of ons werk financieel ondersteunen. En je kunt ons helpen met het verspreiden van deze berichten, om de ogen van de wereld te openen voor de onmenselijke situatie aan de rand van Europa.

Meer informatie over vrijwilligerswerk: https://bootvluchteling.nl/aanmelden-vrijwilligers/
Doneren: https://bootvluchteling.nl/doneer/
Lees hier het artikel van de NOS (in Nederlands): https://bit.ly/2LDpH5k
Lees hier het artikel van BBC (in Engels): https://bbc.in/2LDMHky

Foto’s: Tessa Kraan

Samenwerken

Samenwerken in een team met vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling en mensen uit Moria

Het psychosociaal support team van Stichting Bootvluchteling heeft iedere week een teamvergadering. Tijdens deze vergaderingen worden de ervaringen van de vrijwilligers besproken en nieuwe ideeën en vragen van de mensen uit Moria overwogen. Deze keer werd iedere vrijwilliger gevraagd om een kaartje met daarop een afbeelding te kiezen uit de stapel kaartjes die op de tafel lag. Het kaartje stond symbool voor de ervaringen en het gevoel van de vrijwilliger over de afgelopen week. Het gaf inzicht in wat de vrijwilliger nodig had van het team voor de komende week. Op deze manier konden alle vrijwilligers hun zorgen maar ook hun positieve ervaringen delen en elkaar ondersteunen.

Eén van de teamleden koos voor een kaart met lichtstralen in verschillende kleuren, die in het midden mengden met elkaar tot een kleurrijk kunstwerk. De vrijwilliger legde haar keuze uit: “Deze kaart sprak me aan omdat het een mix van allerlei kleuren toont. Dit is net ons team: wij als vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling en de vrijwilligers uit Moria zelf. Iedereen in dit team is gepassioneerd en werkt samen om het beste resultaat te behalen. Zonder deze samenwerking zouden we dit kleurrijke kunstwerk op de kaart niet kunnen maken. Wij hebben elkaar hard nodig om ons werk te doen”.

Deze quote illustreert de visie van de psychosociale support missie. De missie is ontstaan vanuit de behoeftes van de mensen uit Moria.  Het is belangrijk om samen met de gemeenschappen in het kamp het werk te bedenken en uit te voeren. Dat is de reden waarom de lessen die in het kamp worden aangeboden worden uitgevoerd door vrijwillige leerkrachten en vertalers uit Moria, ondersteund door vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling. Alleen samen kunnen we elke dag mooie dingen creëren.

Tekst en foto’s: Roëlle de Bruin-Boonstra (met uitzondering van de foto van het kaartje)

Wil je ook aan de slag als vrijwilliger in kamp Moria? Klik hier voor meer informatie.

De hoop van het leren

Ik ontmoet Ahmed voor het community centre in kamp Moria. Het community centre wordt gebruikt voor de school en andere lessen door Stichting Bootvluchteling. Het logo met de gekleurde handen prijkt op de deur van de isobox waar de lessen worden gegeven. Ahmed speelt voor het community center op zijn gitaar. Glimlachend zwaait hij me tegemoet en spreekt hij me zonder te twijfelen aan. “You new teacher here?” hoor ik hem vragen. Ik knik.

Ahmed is nu 21 jaar oud. Hij komt graag bij het community center, vooral voor de Engelse les. Daarnaast krijgt hij gitaarles bij een andere NGO in het kamp, Connect by Music. In zijn vaderland (Syrië) studeerde hij hard, maar door de oorlog sloten alle scholen. Nu, vier jaar later, probeert hij in kamp Moria door te blijven leren. Hij vraagt me of er binnenkort ook Franse les komt. Ik antwoord hem dat we altijd kijken naar nieuwe manieren om meer lessen aan te bieden, vooral wanneer de vraag vanuit bewoners uit het kamp zelf komt.

Drie jongens staan ondertussen om ons heen. Niet om ons gesprek, maar om Ahmed zijn gitaar aan te raken. Ahmed staat het voorzichtig toe. Hij moedigt de jongens aan om eerst in de rij te staan, en laat ze één voor één met de gitaar spelen. Ik vraag hem of hij het leuk vindt om gitaar te spelen en nieuwe talen te leren. Hij knikt en kijkt me aan. “Maybe I can be the teacher some day?”

Tekst: Roëlle de Bruin – Boonstra
Foto’s: Kathelijne Reijse – Saillet
Het betreft archieffoto’s, Ahmed staat niet op de foto op zijn verzoek.

Projecten op een rij

In deze infographic staan onze huidige projecten op een rij (juli 2018).