Licht in het donker

Nog even en 2016 is voorbij.
We kijken terug op een veelbewogen jaar!

Terwijl overheden vergaderen en nadenken over oplossingen voor de vluchtelingencrisis wil Stichting Bootvluchteling nu al het verschil maken, omdat we ons beseffen dat deze mensen niet kunnen wachten. Omdat wachten soms het verschil kan maken tussen leven en dood of tussen hoop en wanhoop.
Samen met zo’n 2000 vrijwilligers mochten we voor duizenden mensen een lichtpuntje zijn op momenten van wanhoop en verdriet.

Dankzij uw steun hebben we duizenden mensen in de vluchtelingenkampen op Leros, Kos, Athene, Idomeni, Malakasa, Lesbos en Samos noodzakelijke medische en psychosociale hulp kunnen geven.
Samen zorgden we er ook voor dat meer dan 1.500 mensen gered werden van de verdrinkingsdood in de Middellandse Zee.

Stichting Bootvluchteling heeft een ANBI status, dat wil zeggen dat uw giften aftrekbaar zijn van de belasting. Mocht u die gift nog willen meetellen voor uw aangifte van 2016, doneer dan vandaag nog op www.bootvluchteling.nl of maak uw bijdrage over op NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling.
Uw donatie komt gegarandeerd goed terecht! Bij de mensen die dit zo ongelofelijk hard nodig hebben.

Kijk voor een overzicht van onze activiteiten op www.bootvluchteling.nl
Hartelijk dank voor uw steun in 2016. We hopen dat we ook in 2017 op u mogen rekenen!

PS: Op onderstaande foto’s laten we u momenten van hoop en liefde meebeleven. In een wereld waarin wanhoop zo vaak de boventoon voert en haat het laatste woord lijkt te hebben, willen we deze dagen bewust stilstaan bij de mooie momenten waarin we er voor de ander konden zijn. Licht in het donker!

Voorbereidingen Reddingsmissie Middellandse Zee 2017 in volle gang

Utrecht – Het bruist van de actie op ons kantoor. Aankomend voorjaar zullen we opnieuw de zee op gaan. Dit keer met meer missies achter elkaar en met een ander schip!

Na de drie succesvolle reddingsmissies van dit najaar, waarbij we meer dan 1.500 mensenlevens redden, zijn we meer dan ooit overtuigd van de noodzaak van onze aanwezigheid op de Middellandse Zee.

We hebben afscheid genomen van de Golfo Azzurro en haar crew. We onderzoeken nu diverse alternatieve schepen die beter aansluiten bij onze reddingsmissie. Genoeg te doen dus! Dat geldt ook voor onze fondsenwervers Siska en Gerard; zij steken hun handen uit de mouwen om te zorgen voor het benodigde geld voor zowel de reddingmissie als ook de missie op Lesbos en Samos. Dit is een enorme uitdaging! Mogen we rekenen op uw steun? We’ll keep you posted!

Hartelijke groet,
Rob – Projectcoördinator Reddingsmissie Middellandse Zee

Voor meer informatie verwijzen we u naar de website: https://bootvluchteling.nl/veelgestelde-vragen/

Verhaal over Libië

Ik was zes maanden in Libië, waarvan vier maanden in de gevangenis. Het was heel klein en benauwd. Al onze spullen werden afgepakt. In de eerste gevangenis sloegen en schopten de bewakers me regelmatig, soms vaker dan eens per dag, dit duurde zeker drie maanden. In de tweede gevangenis heb ik een maand doorgebracht. Toen ben ik ontsnapt. Heel, heel veel mensen die ik in de gevangenis heb gezien, werden met een wapen op hun hoofd of benen geslagen. Ik ben onder schot gehouden toen ik vroeg om eten voor het werk dat ik had gedaan. Je wordt gedwongen om lange uren te werken zonder betaling en soms geven ze je eten. Meestal niet. Ik heb gezien hoe een man met een grote buis werd geslagen en er elektriciteitsdraden (schokdraden) op hem werden gezet. Bij zijn ogen en op zijn voeten.

Toen ik uit de gevangenis ontsnapte, hielp een man me. Ik betaalde hem en hij zorgde ervoor dat ik mee kon op de boot. Eenmaal in het water dacht ik dat ik dood zou gaan. Het was zo donker. Geen licht. Mensen vochten om in het midden van de boot te zitten en niet aan de randen.

De reden dat ik uit Afrika ben gevlucht, is dat het een moeilijke plaats is om te leven. Het is niet makkelijk om daar te slagen en er is geen werk en daardoor armoede. Er zijn meerdere redenen waarom ik naar Italië wil. Maar als ik er eenmaal ben, wil ik mijn familie uit Gambia over laten komen. Mijn ouders verdienen een beter leven. Ik ben verdrietig. Ik heb ze al maanden niet gesproken… Ik mis ze… Maar de reis was het risico waard.

Libië is geen goed land. Iedereen minacht zwarte mannen en vrouwen. Ze behandelen je als oud vuil. Je bent niets waard voor ze en daarom heb ik mijn leven geriskeerd om vandaag hier te zijn. Ik zag geen andere uitweg. Jean / 20 / Gambia

Photo and story: Kenny Karpov

Verhaal van Ibrahim

Mijn naam is Ibrahim en ik ben 24 jaar oud. Ik ben opgegroeid in Ivoorkust en reis samen met mijn zus. We zijn samen vertrokken met de hoop op een betere toekomst. We brachten 3,5 maand door in Libië en konden geen werk vinden. De reden dat we naar Libië gingen, was om in de boot te komen. Ik verbleef met 15-20 man in een kamer. Het waren afschuwelijke omstandigheden. Tegen het einde van elke maand kwamen de Libiërs geld ophalen, of we werden geslagen. Ze bedreigden ons en onze families. Ze zeggen dingen als ‘We weten waar je familie woont, we vermoorden ze, tenzij je betaalt.’ Mensen werden daar erg bang van. Een keer werd ik geslagen met een metalen staaf, toen ik om eten vroeg. Voor alles waarom ik vroeg werd ik geslagen. Mijn zus en ik hebben echt geleden daar.

We vertrokken rond middernacht. Een man met een lichte huid toonde ons waar de boot was en wees iedereen dat ze die kant op moesten. We zouden in een paar uur land zien. Ik wist dat dat niet waar was, maar wat moest ik doen? Mijn zus en ik gingen in de boot en we duwden hem af van de wal. Het was stikdonker. Veel mensen schreeuwden omdat ze nog nooit de zee hadden gezien. Ik ook niet. Toen we jullie licht zagen, kon ik mijn ogen niet geloven; we waren veilig. Ik voelde op dat moment vrijheid. Ik heb 1,1 miljoen CFA frank betaald, ongeveer 1600 euro.

Foto& tekst: Kenny Karpov (Documentary Photographer for Stichting Bootvluchteling)

Verhaal van Abu Bakar (14 jaar)

Ik ben Abu Bakar en ben 14 jaar oud. Ik ben een maand geleden uit Mali weggegaan. Mijn vader wilde dat ik op het land ging werken en mijn moeder wilde dat ik een opleiding ging volgen, maar later besloot ze dat ik deze reis moest gaan maken. Ik weet niet hoe mijn moeder de reis heeft geregeld of hoe ze heeft betaald. Ik ben blij dat ik hier ben. Ik reis samen met mijn oudere broer, ik weet niet waar hij op de boot is, maar hij is hier ook. We hebben een week in Libië doorgebracht, waar we in een propvolle flat zaten met honderden mensen. We zijn middenin de nacht uit Libië vertrokken, de mannen vertelden ons dat we in een paar uur in Italië zouden aankomen. Toen we in de boot zaten, dacht ik alleen maar aan Italië bereiken. Maar toen het water de boot in gutste, was ik heel bang. Ik kan niet zwemmen. Ik heb nog nooit eerder de zee gezien. Ik bleef maar aan mijn moeder denken. Het is moeilijk voor me om te blijven staan, een paar vrouwen hielpen me af en toe… Maar ik bleef maar heen en weer geduwd worden en mensen trapten op me, mijn handen en voeten deden heel veel pijn. Anderen vochten en schreeuwden. De bodem van de boot liet los, iedereen was in paniek. Het was zo donker. Toen zagen we een licht. Ik was zo blij om gered te worden. Ik wil in Italië blijven en mijn school voortzetten. Ooit wil ik ingenieur worden.

Text & photo: Kenny Karpov (Documentary Photographer for Stichting Bootvluchteling)

Antwoord op uw vragen

Waar vaart de boot nu? Hoeveel mensen hebben jullie afgelopen week gered?

Vragen van betrokken vrijwilligers en Nederlanders die van de reddingsmissie op Middellandse Zee gehoord hebben. Het is bijzonder om te zien hoe betrokken mensen zijn bij het werk dat onze vrijwilligers en vaste medewerkers doen. Met ons schip de Golfo Azzurro hebben we in zeven weken drie reddingmissies uitgevoerd, waarmee we in totaal meer dan 1.500 mensenlevens hebben kunnen redden. Dat waren zeer intensieve operaties waarbij wij als kleine hulporganisatie alles uit de kast hebben moeten halen. Zo’n 50 fantastische vrijwilligers hebben zich ingezet in het medische, reddings- of boordteam en onze mensen op kantoor in Utrecht en vrijwilligers daarbuiten hebben het klokje rond gewerkt om de missie mogelijk te maken. Hulde!

Het lijkt wellicht raar, maar op dit moment ligt ons schip afgemeerd in de haven van Valletta – Malta en zijn we niet aanwezig in de Search & Rescue zone. Gelukkig zijn enkele andere grote organisaties en de Italiaanse kustwacht dat wel en is het de inschatting dat zij in staat zijn de huidige stroom mensen hulp te bieden. Dat wij nu een pauze inlassen heeft twee redenen: ten eerste is het de verwachting dat de stroom de komende weken afneemt omdat het ook het Middellandse Zee-gebied winter wordt en de zee te ruig wordt om te bevaren. Die garantie kan echter niemand ons geven. De tweede reden is dat we voor deze missie nieuwe donaties nodig hebben en fondsen moeten werven.

Een missie kost niet alleen energie, maar ook veel geld; zo’n €2.500,- per dag. Je moet daarbij denken aan de kosten voor huur van het schip, onderhoud en reparaties door gebruik, diesel, medicijnen, eten en drinken voor vluchtelingen aan boord, verzekeringen en het salaris van de vaste crew. Ook de verbouwing van het schip van een visserschip naar een reddingsschip met ziekenboeg is een ingrijpende en kostbare zaak gebleken. Gelukkig betreft deze laatste natuurlijk eenmalige kosten.

Tenzij er een einde komt aan de stroom van wanhopige mensen die vanuit Libië de oversteek maken, zijn wij in het voorjaar weer nodig. Om dat mogelijk te maken is veel geld nodig. Daarom zijn we druk met het werven van fondsen. Daarnaast nemen we de tijd om goed te evalueren. Wat ging er goed en wat gaan we anders doen? We zijn succesvol geweest, maar de weken op zee hebben ons ook veel geleerd. Hoeveel mensen neem je aan boord? Hoe voed je honderden mensen als je ze 36 uur te gast hebt aan boord? Dat zijn maar twee van de tientallen thema’s die aandacht behoeven willen wij in 2017 een nog professionelere missie gaan draaien. Dus voor nu geen reddingen, maar vol aan de bak in Nederland.

Je zult begrijpen dat we vol zitten met verhalen van alles wat we de afgelopen tijd hebben meegemaakt en de inspirerende verhalen die we gehoord hebben. We willen deze de komende weken met je delen. Wil je op de hoogte blijven van ons werk, check dan onze FB-pagina. Welkom!

Foto: Kenny Karpov

Breaking news

Minstens 30 mensen verdronken tijdens redding…

Afgelopen nacht om 2.30 uur wordt een grote houten boot met honderden mensen en een rubberboot gezien. De eerste prioriteit is het uitdelen van reddingsvesten. Bij de houten boot lijkt iedereen in orde. Bij zonsopgang brengen we de mensen aan boord.

Bij de rubberboot horen we dat er een verschrikkelijke situatie is ontstaan waarbij tijdens de redding de rubberboot in internationaal water werd aangevallen door een schip van de Libische kustwacht. Een van de rubberen pijlers is daarbij geklapt en de boot is gezonken. De laatste update is dat minimaal 30 mensen zijn verdronken.

We zijn verbijsterd…

Inmiddels is het 8:00 uur en er blijven boten aan de horizon verschijnen.
Het belooft een lange en heftige dag te worden.

Tekst: Daniëlle van Winden (arts aan boord van de Golfo Azzurro)
Foto: Karpov Karpov

Sabine is bang; ze kan niet zwemmen

Sabine, 30 jaar oud, uit Ivoorkust. 2 jaar geleden onder valse voorwendselen naar Libië gelokt. Er zou genoeg werk zijn voor gediplomeerde vrouwen, in tegenstelling tot in Ivoorkust. Niets blijkt minder waar. Ze doet klusjes in de huishouding en woont in een onafgebouwd huis, waar ze zich nooit voor haar plezier buiten waagt. Libië is gevaarlijk voor vrouwen, dat heeft ze van dichtbij meegemaakt. Samen met 3 vriendinnen besluit ze de oversteek naar Europa te wagen. Iedere maand sparen ze een deel van hun inkomsten voor een plekje op een rubberboot. 1.000.000 fcfa (€1500) per persoon werd ongeveer een half jaar geleden per telefoon overgemaakt.

Gisteren werden ze gebeld, vannacht zou het zover zijn. Een taxi bracht hen naar een haventje waar een rubberboot lag te wachten. Geen instructies, geen reddingsvesten. 130 mensen gaan aan boord, een paar mannen weten hoe een motorboot werkt en zetten koers naar open zee. Sabine denkt dat de overtocht ongeveer 8 uur gaat duren. Maar er lekt water in de boot en mensen raken in paniek. Sabine kan niet zwemmen, ze is nog nooit zo bang geweest…

Vandaag verdronken er 2 mensen, maar gelukkig vonden we haar boot op tijd. Op dit moment is ze vooral blij dat ze nog leeft. Voorzichtig hoopt ze op een toekomst in Italië, waar ze haar studie af wil maken en werk wil zoeken.

News Update

Vanochtend in alle vroegte werden 2 boten gespot. Veel drenkelingen lagen al in het water. Het team van Stichting Bootvluchteling kon iedereen redden en heeft nu 260 gasten aan boord van de Golfo Azzurro. Ze zullen straks overdragen worden aan de Italiaanse kustwacht.

We zijn supertrots op het team. Wat mogen zij het verschil maken. Zou u hen willen steunen zodat zij hun werk kunnen blijven doen?

Verslag van Danielle

Het is een mistige zonsopgang. Overal om de reddingsboot Golfo Azzuro is water. We zijn op zoek naar een houten boot met 14 mensen, waaronder twee zwangere vrouwen. De hele dag zoeken we het gebied af. We varen fullspeed (13 knopen), leggen ruim 200km af, we zoeken met radar en verrekijkers de zee af. Op een gegeven moment neemt mijn fantasie het over en gaan golfen eruit zien als boten. Wishful thinking.

Tijdens mijn nacht-watch zit ik op de boeg van de boot. De golven zijn zo hoog dat mijn maag bij elk keerpunt een sprong maakt. 14 mensen, ergens in dit water. We hebben ze niet kunnen vinden. Ik denk aan de woorden van mijn collega Femke, vlak voordat ik vertrok: “Mensen die sterven wegen op je hart als bakstenen, mensen die je redt als ballonnen. Focus je niet op de stenen.”

De dag erna redden we 119 mensen van een rubberboot met een kapotte motor. Ik focus me op de ballonnen.

Blog: Danielle van Winden
Foto: Kenny Karpov