Computerles in Moria

Het is 19.00 uur. We zitten onder de bomen van de Olive Grove naast kamp Moria. Vanwege het tijdelijk sluiten na 15.00 uur van de NGO-area waar het community center zich bevindt, geeft Stichting Bootvluchteling de lessen na 15.00 uur in de buitenlucht en in de beschikbare ruimte van het Deense Rode Kruis. De Engelse les, bibliotheek, literacy class en ook de computerlessen worden onder de schaduw van enkele bomen gegeven, net buiten het kamp.

Verschillende mensen uit het kamp zijn naar de container van het Rode Kruis gekomen. Twee mannen uit Moria helpen ons met het in elkaar zetten van de kampeertafeltjes en het halen van de plastic stoelen uit de opslag. De acht laptops die op de tafeltjes voor ons zijn opgesteld, moeten nog opstarten. Wanneer ik probeer de computers aan te zetten, realiseer ik me dat we nog geen elektriciteit hebben. Maar Rachid weet daar wel wat op: de generator die in de opslag staat. Binnen enkele minuten staat het zware gevaarte tussen de bomen en probeert Rachid met een vriend de generator te starten. Ze moeten daarvoor heel hard aan het touw van de motor trekken. De generator vliegt aan, vier mensen klappen.

Rachid is ondertussen gaan zitten, nu zitten er acht mensen aan de tafeltjes met laptops. Er is een les in Excel voorbereid en een type-oefening. Er wordt gestart met het uitdelen van briefjes met de instructies. Stap voor stap beschrijft de instructie de handelingen die we moeten doen in Excel. Vandaag maken we twee lijstjes met “Namen” en “Leeftijden” van de mensen die bij de computerles zijn. Deze lijstjes zetten we dan op alfabetische volgorde en we berekenen een gemiddelde leeftijd van de groep.

Sami is 58. Hij zit naast mij en kijkt me verwachtingsvol aan. Ik leg hem uit dat we twee kolommen met daarin lijstjes gaan maken. Sami knikt en lacht: het lijkt alsof hij het begrijpt. Hij begint te typen: “S-a-m-i”, “8-5”. Ik trek een verward gezicht en wijs naar het plaatje in de instructie. We moeten eerst nog naam en leeftijd als kop boven de kolommen plaatsen. Sami knikt en plaatst nu wel kopjes boven zijn eigen naam en leeftijd met “NAME”, “AGE”. Daarna passen we samen nog zijn leeftijd aan.

De computerles wordt omringd door geluiden. Op de achtergrond horen we de Griekse marskramers die hun eigen fruit proberen te slijten aan de mensen van Moria: ‘One kilo, one euro!’ De generator staat als een gek te loeien. De mensen aan de computertafels praten en lachen veel met elkaar, zeker als ze elkaars namen moeten typen en elkaars leeftijd proberen te raden. Rachid gelooft niet dat ik 24 jaar ben. Daarom typt hij achter mijn naam: “42”.

In de container van het Rode Kruis, die zich achter ons bevindt, begint ondertussen een sessie Stress Relief voor mannen. De gezelligheid van de computerles begint ook passanten aan te trekken: steeds meer mensen verzamelen zich rond onze tafeltjes, willen meekijken, meepraten en vragen welke lessen we nog meer geven. Ook komen er mensen bij die zelf opgeleid zijn in de IT, ICT of computerwetenschap. Samen helpen we elkaar om de instructies te volgen.

Het is mooi om te zien dat de computerles, die voortkwam uit een vraag van de gemeenschappen in Moria, zo aansluit op wat de mensen willen leren. Al in 2017 kwam vanuit de inwoners van Moria de behoefte om meer te leren over computers, Word, Excel, maar ook het typen en algemene handelingen zoals opslaan en verwijderen. De mensen uit Moria hebben doorgaans wel een telefoon of smartphone, maar kunnen daarmee niet typen of tekst bewerken. Het leren van deze vaardigheden bereidt ze voor op solliciteren, het opstellen van een CV en algemeen werk met de computer.

Na de donatie van laptops door Stichting Mara Delft en het vrijkomen van de ruimte om de lessen te geven, konden twee maanden geleden de lessen worden gestart. Twee IT docenten uit Moria hebben samen met een IT docent uit de Verenigde Staten en een andere vrijwilliger een lessenserie voor zes weken samengesteld. De computerlessen zijn iedere dinsdag- en donderdagavond en worden gegeven door docenten uit Moria.

Tekst en foto: Roëlle de Bruin-Boonstra
Door het fotobeleid van het kamp konden we geen foto’s maken in de Olive Grove.