De hoop van het leren

Ik ontmoet Ahmed voor het community centre in kamp Moria. Het community centre wordt gebruikt voor de school en andere lessen door Stichting Bootvluchteling. Het logo met de gekleurde handen prijkt op de deur van de isobox waar de lessen worden gegeven. Ahmed speelt voor het community center op zijn gitaar. Glimlachend zwaait hij me tegemoet en spreekt hij me zonder te twijfelen aan. “You new teacher here?” hoor ik hem vragen. Ik knik.

Ahmed is nu 21 jaar oud. Hij komt graag bij het community center, vooral voor de Engelse les. Daarnaast krijgt hij gitaarles bij een andere NGO in het kamp, Connect by Music. In zijn vaderland (Syrië) studeerde hij hard, maar door de oorlog sloten alle scholen. Nu, vier jaar later, probeert hij in kamp Moria door te blijven leren. Hij vraagt me of er binnenkort ook Franse les komt. Ik antwoord hem dat we altijd kijken naar nieuwe manieren om meer lessen aan te bieden, vooral wanneer de vraag vanuit bewoners uit het kamp zelf komt.

Drie jongens staan ondertussen om ons heen. Niet om ons gesprek, maar om Ahmed zijn gitaar aan te raken. Ahmed staat het voorzichtig toe. Hij moedigt de jongens aan om eerst in de rij te staan, en laat ze één voor één met de gitaar spelen. Ik vraag hem of hij het leuk vindt om gitaar te spelen en nieuwe talen te leren. Hij knikt en kijkt me aan. “Maybe I can be the teacher some day?”

Tekst: Roëlle de Bruin – Boonstra
Foto’s: Kathelijne Reijse – Saillet
Het betreft archieffoto’s, Ahmed staat niet op de foto op zijn verzoek.