De zwaarste dag

Gisteren was ik maar kort in het kamp. Ik ging samen met een patiënt uit het kamp naar een oogarts in de stad. We gingen met z’n vieren: de patiënt, een vertaler, een medevrijwilliger en ik.

De patiënt was een man van eind veertig met diabetes type 1. Hij had slecht zicht en de doktoren wilden dat een specialist hier naar zou kijken. Diabetes type 1 kan namelijk ook het zicht aantasten. We liepen door het kamp naar beneden om uiteindelijk in de stad uit te komen. De man had moeite met lopen en het duurde even voor we aankwamen.

Eenmaal aangekomen was de dokter nog met een patiënt bezig. Wij konden plaats nemen in de wachtkamer. Toen we binnen waren deed de oogarts wat metingen en testjes, maar zag al snel dat dit niet goed was. Hij wilde graag in de achterkant van het oog kijken (retina) en moest met druppels de pupil verwijden. Ondertussen vertelde de arts dat diabetes zo agressief kan zijn dat mensen hun zicht en zelfs hun oog kunnen verliezen. Onze vertaler vertaalde dit en de man werd heel stil. We moesten wachten in de wachtkamer tot de druppels hun werk hadden gedaan. De man begon te huilen. Om zijn verleden, om de angst dat hij zijn zicht volledig zou kunnen kwijtraken, om alles wat er op dit moment in zijn leven gebeurde.

Het verhaal achter de verdrietige man
Hij was nu zeven maanden in Griekenland. Gevlucht uit Syrië nadat hij zonder enige reden van straat was geplukt en in de gevangenis was gegooid. Hij vertrok ’s ochtends van huis om brood te halen voor zijn gezin en belandde vervolgens zes maanden in de gevangenis. In die maanden heeft hij veel mensen zien sterven in de gevangenis. Zelf kreeg hij al die tijd dat hij vastzat geen insuline, wat ook zijn dood had kunnen betekenen. Na zes maanden werd hij zo onverwachts als hij werd opgepakt ook weer op straat gezet en besloot hij te vluchten.

Athene
We probeerden hem te troosten, daar in die wachtkamer. We probeerden duidelijk te maken dat we er alles aan probeerden te doen om hem te helpen. Proberen, want meer dan proberen kunnen we niet. Na een tijdje was hij een beetje getroost en konden we voor het tweede onderzoek naar binnen. Daar werden de angsten die hij had bevestigd. Zijn linkeroog was er heel slecht aan toe, daar had hij bijna geen zicht meer mee. Zijn rechteroog functioneerde nog goed, maar begon ook al aangetast te raken door de diabetes. De arts vertelde dat in een normale situatie deze patiënten onder strenge controle stonden en dat operaties noodzakelijk waren. Zijn advies was om hem te laten behandelen in Athene, omdat deze behandelingen niet in Samos gedaan werden.

De man, heel nederig en stil, zei niets meer. Misschien was er nu een kans dat hij naar Athene zou gaan. We spraken met de man af om de volgende dag terug te komen naar de medische cabine om te bespreken wat de volgende stap zou zijn. Zo ontzettend veel ellende achter de rug en dan krijg je nog een trap na ook. Ik vond het een zware dag, misschien wel een van de zwaarste tot nu toe.

Tekst: Harma Oosting
Foto: Bas Bakkenes
*De man op de foto is niet de persoon uit dit verhaal