Dokter Anik vertelt hoe jouw leven radicaal verandert als je met vluchtelingen werkt

Kun je kort iets over jezelf vertellen?
Mijn naam is Anik en ik ben geboren en getogen in Missouri, een staat in het midwesten van de Verenigde Staten. Ik ben opgeleid als kinderarts in Kansas City, in het Children’s Mercy Ziekenhuis. Afgelopen zomer ben ik via een vriend in contact gekomen met SBV en ben toen in juli en augustus naar Lesbos geweest om als arts aan de slag te gaan.

In hoeverre klopten de verwachtingen die jij vooraf had?
Mijn ervaringen waren soms wel heftiger dan ik verwacht had. De eerste paar dagen in Moria waren er rellen tussen vluchtelingen en de politie en later tussen etnische groepen in het kamp. De spanningen liepen soms hoog op vanwege de registratie die heel langzaam verliep of hoe ze soms behandeld worden door de Griekse politie. Als arts zaten we regelmatig in het midden van een stressvolle situatie. Plotse noodgevallen die acute zorg vereisten, flauwgevallen kinderen en volwassenen, trauma-aanvallen, zelfmoordpogingen, mensen die zichzelf snijden, etc. We moesten roeien met de riemen die we hebben en dat was soms wel uitdagend.

Heb je het gevoel dat jij een verschil hebt kunnen maken voor de vluchtelingen in het kamp?
Als arts heb ik wel het gevoel dat ik een verschil heb kunnen maken. Veel mensen hebben psychologische en fysieke trauma’s. Vaak hebben ze gewoon iemand nodig die hen aanhoort over het trauma wat ze hebben opgelopen. Andere keren komen vluchtelingen langs die gewond zijn. Als arts heb ik bijvoorbeeld veel mensen behandeld die zichzelf sneden, heb ik bewusteloze patiënten gediagnosticeerd, algemene verwondingen behandeld en zwangere vrouwen gemonitord. Als kinderarts zette ik mijn kennis en kunde in wanneer kinderen langs de medische cabine kwamen. En als vrijwilliger in het algemeen deed ik wat ik kon om mensen zo goed mogelijk te helpen. Er was bijvoorbeeld een Syrisch jongentje die een nieuwe bril nodig had, maar er is geen opticien in het kamp. Gelukkig vonden we een extra bril in ons vrijwilligershuis en had die de juiste sterkte. Dat was een kleine daad waarvan ik hoop dat het verschil heeft gemaakt.

Mooi! En zou je zeggen dat Stichting Bootvluchteling ook verschil maakt in het kamp?
De stichting maakt zeker verschil! Soms is SBV de enige organisatie die op dat moment medische zorg biedt aan een kamp met 3400 mensen. In totaal zijn er vaak maar twee of drie zorgaanbieders in het hele kamp vol met kwetsbare patiënten die vaak hoge nood hebben. Toen SBV vanwege de rellen tijdelijk het kamp moesten verlaten merkten de vluchtelingen dat wij er niet meer waren. De stichting heeft veel vertrouwen opgebouwd met de vluchtelingen en heeft daardoor een goede reputatie.

Heeft de tijd die je hier op Lesbos hebt doorgebracht jou veranderd?
Het is nu een paar dagen nadat ik Moria en Lesbos vaarwel heb gezegd en ik denk nog steeds regelmatig terug aan de mensen die ik ontmoet heb en achter heb moeten laten. Ik schaam mij er voor dat een groot gedeelte van de wereld de hele situatie in Moria gewoonweg negeert, er niet naar omkijkt of er gewoon niet bewust van is. Ik ben veel dankbaarder geworden voor alles wat ik zelf heb en toegang tot heb. Ik word nederig van de generositeit die soms tentoongesteld wordt door de vluchtelingen en ik sta verbaast van de veerkracht, moed en kracht van de mensen in het kamp. Daarnaast ben ik er als arts bewust van geworden dat ik flexibel kan zijn en over aanpassend vermogen beschik. Dat ik kan vertrouwen op mijn eigen intuïtie en opleiding om voor patiënten te zorgen. Ik ben ook trots op het werk dat andere vrijwilligers en medewerkers van Stichting Bootvluchteling hebben gedaan en in de toekomst zullen blijven doen. Ik ben geïnspireerd om dit soort werk als arts te blijven doen in de toekomst!

Wat moeten nieuwe vrijwilligers weten voordat ze naar Griekenland gaan?
Ik zou tegen nieuwe vrijwilligers zeggen dat ze voorbereid moeten zijn om hard te werken. Je maakt vaak lange uren en die kunnen best vermoeiend zijn. De verhalen die je gaat horen kunnen heftig zijn. Wees er voorbereid om flexibel te zijn en je aan te passen aan situaties waar je je nog nooit in hebt bevonden. Wees open-minded als het gaat om cultuurverschillen, andere religies en talen. Wees er klaar voor om te roeien met de riemen die je hebt, maar wees bovenal dankbaar dat je het voorrecht hebt om het leed van deze mensen zoveel mogelijk te verzachten.