Gekleurd verhaal

Heel Nederland zag afgelopen weekend Jean schitteren op het podium van The Voice Kids. Ik zag het filmpje op Facebook voorbij komen en ik dacht direct: ‘Wat een mooi succesverhaal over vluchtelingen in Nederland.’ Nog geen drie dagen later blijkt een deel van het verhaal niet te kloppen en wordt een negatief stereotypebeeld wederom bevestigd. En dat terwijl ik vorige week zelf nog door drie vluchtelingenkampen ben gelopen en genoeg ellende zag om een boek vol te schrijven.

In Nederland werk ik voor Stichting Bootvluchteling op kantoor en verzorg ik onder andere de social media van de organisatie. Dagelijks krijg ik blogs van vrijwilligers in mijn inbox en lees ik over hun ervaringen op Lesbos en Samos. Het zijn vaak verdrietige verhalen over situaties die wij ons hier amper kunnen voorstellen. Het staat soms zo ver van je bed dat het makkelijk is om zo’n verhaal weer naast je neer te leggen.

Vorige week was ik op Lesbos en Samos om de vluchtelingenkampen en de projecten van Stichting Bootvluchteling met eigen ogen te zien. En geloof me, dat is toch anders dan zo’n blogje op kantoor lezen. Ik liep over een berg met 300.000 reddingsvesten langs de kust, van mensen die de gevaarlijke overtocht hadden gewaagd. Met een brok in mijn keel viste ik er een paar uit de berg. Sommige vesten waren met piepschuim gevuld en hadden totaal geen functie. ‘Wat ontzettend gemeen’, zei ik tegen mijn reisgenootje. ‘Mensen worden zelfs opgelicht met het kopen van reddingsvesten. Waarom bestaat dit?’ Het besef dat er afgelopen jaar meer dan 4500 mensen zijn verdronken bezorgde mij de rillingen.

In Nederland is er veel kritiek op de komst van deze mensen. Ik zag in deze kampen alleen maar droevige verhalen. Mensen die het koud hebben, pijn lijden of zichzelf iets aan doen. Mensen die hun familie zijn verloren en eenzaam zijn. Een aantal mensen die om politieke redenen gevaar lopen en niet eens een foto van zichzelf op Facebook kunnen plaatsen. Niemand komt naar Europa zonder reden. Ook Jean niet. Dat zijn verhaal deels niet klopt, is iets wat ik echt niet oké vind. Maar tegelijkertijd denk ik; er zijn zoveel vluchtelingen die al maanden in een tentje slapen, waar het koud is. In een kamp vol verschillende culturen en taalbarrières, gevuld met mensen die een hele nare reis achter de rug hebben. Mensen die ziek zijn, trauma’s hebben en waar de problemen alleen maar opstapelen. Als ik in zo’n situatie zou zitten, misschien zou ik mijn verhaal dan ook iets kleuren in de hoop op een fijne plek om te mogen wonen. Jij niet? Laten we niet te hard oordelen als we niet in zijn/haar schoenen hebben gestaan…

Voor de video zie hier: https://www.facebook.com/stichtingbootvluchteling/?fref=ts

Tekst + video: Evita Bloemheuvel

Foto: archief