Kos – Hand op zijn hart

Deze man, afkomstig uit Iran, heeft een speciale plek in mijn hart. Ik kwam hem voor het eerst tegen toen we bananen en water gingen uitdelen. Er stond al een rij en hij ging vooraan in de rij staan. Ik vertelde hem vriendelijk om achteraan in de rij aan te sluiten, maar hij wuifde mijn verzoek weg. Ik werd een beetje geïrriteerd, maar zijn intenties waren niet om voor te dringen. In plaats daarvan hielp hij ons de horde kinderen en vrouwen onder controle te houden en ze in één rij te zetten. Verkeerde inschatting van mijn kant.

Ik kwam hem de afgelopen dagen vaker tegen en vroeg hem waar hij vandaag kwam en waarom hij hierheen kwam. Hij sprak geen Engels, maar hij maakte duidelijk dat hij uit Iran kwam. Hij liet zijn handen zien, waar de bovenkanten van zijn duimen verdwenen waren en lelijke littekens te zien waren op zijn handen. Door wie of met welke reden dit gebeurde kwam ik niet achter, maar het was wel duidelijk dat hij gemarteld was.

Elke keer als ik hem weer tegenkwam schudde hij me altijd de hand en maakte een diepe buiging. De laatste keer dat ik hem zag kwam hij naar me toe en trok hij me aan mijn arm mee. Ik wist niet wat hij wilde, maar al snel werd duidelijk dat hij op de foto met me wilde. Hij wees op de foto die gemaakt werd en wees vervolgens naar zijn hart. Toen we afscheid namen pakte hij mijn hand vast, drukte er een kus op en bracht mijn hand naar zijn voorhoofd. Met één hand op zijn hart en één hand in de lucht wuifde hij voor de laatste keer naar mij voordat hij op de boot stapte naar Athene. In zijn ogen dankbaarheid. Deze man zal ik in alle waarschijnlijkheid nooit meer zien, maar dit moment zal ik voor altijd bij mij dragen. Hij heeft nog een lange weg te gaan, die nog vele malen zwaarder zal zijn dan hier. Ik hoop dat het hem goed af gaat en dat hij de kou en honger die hem te wachten staat aan kan.

Naast deze man heeft iedereen zijn eigen unieke verhaal. Ik ben zo blij dat ik met zoveel verschillende mensen in contact kom. Met deze man, maar ook vele anderen voel je echt een klik en het is prachtig om ze door de dagen heen tegen te komen.

Vanaf het moment dat ze aankomen met de boot op tot het moment dat ze hun reis verder voortzetten naar Athene, waar we ze kunnen uitzwaaien en voor de laatste keer veel succes en geluk kunnen wensen. Ontzettend kostbaar!

Ons team in Athene wacht ze daar weer op, en zo mogen we allemaal een schakeltje zijn op de lange reis van deze mensen.

Door Anke Vissinga