Kos – Ma’am, save my baby…!!

We staan op het strand. Donker, winderig en ik kan alleen maar denken: hoe erg is je land als je met je kinderen, die net als jij niet kunnen zwemmen, in een bootje gaat op de donkere winderige zee! De wanhoop geeft me kippenvel.

We rijden een uur van het ene strand naar het andere en dan ineens zie ik het: een grote boot met ook kinderen. We rijden naar de vermoedelijke plek, pakken uit en zwaaien. We gaan het water in. Mannen en vrouwen geven hun kinderen aan: ‘Ma’am save my baby!’ En daar sta je, een wildvreemd huilend kind in je armen, je kunt niet knuffelen door het zwemvest maar je probeert het te laten voelen dat je haar vasthoudt, troostend streelt en dat het veilig is. 45 mensen in een bootje, 13 kinderen, allemaal onder de 6 jaar. De kleinste is 8 weken. “Can I breastfeed my baby? The boattrip took that long, she’s hungry now…” Kleine Elena huilt…

Ik zet haar bij de auto, niet erin, teveel ramen. Zitplaats, achterportier open, mooie hoek en ze voedt haar kindje. Heerlijk weer voor haar dat intieme moment, aarden in het nieuwe land. Ik help haar door haar andere dochtertje uit te kleden, af te drogen en weer aan te kleden. Ze vinden het prima en tussendoor kietel en knuffel ik haar…
Even verder zien we het andere meisje dat we aanpakten: direct uit de boot voelde het al niet goed met haar. Bleek, trillerig en ook nu weer ligt ze te rillen op een dekentje. Ik heb er geen goed gevoel bij. Oudere vrouwen klampen zich huilend aan me vast, ik kan niet anders dan ze vasthouden. Je hebt het gered tot hier!
Later rijden we heen en weer voor meer spullen, we zien meer groepen net aangekomen vluchtelingen en voorzien hen ook van wat nodig is.
In de samenwerking met andere organisaties hadden die hun eerste opvang gedaan, ook wij konden maar op 1 plek zijn. Het beste was wij op de plek met de meeste kinderen want wij hadden het meeste bij ons.

Ontroerd, moe en dankbaar komen we terug bij het appartement. Hoe goed dat we er waren!
In de middag zie ik het gezin met het kleine zwakke meisje opnieuw. Als ik haar handje pak zie ik dat het echt niet goed is. We gaan even bellen blazen, het leidt ons allen af. Ik laat ze weer alleen, er wacht 80 kilo appels op me om uitgedeeld te worden.

Rond het avondeten komen ze naar me toe. Ze hebben me na een uur zoeken gevonden: het meisje is ziek en ze zoeken mij: ‘zij is te vertrouwen na deze ochtend’. Geraakt zoek ik met hen naar de EHBO van het ziekenhuis. Onderweg laat het meisje haar vaders hand los en pakt de mijne. Ontroerd houd ik haar vast…
Haar Arabische naam betekent ‘beauty’ and she definetely is!

Door Marlies Heemskerk