Kos – Marios

Naast het vrijwilligerswerk hier op Kos, hebben we soms ook even tijd voor onszelf. Het is leuk om de lokale bevolking te leren kennen. Het was denk ik 3 oktober, zo’n drieënhalve week geleden. Ik stond in de voortuin van ons stichtingsappartement. Bij de buren was een oude man aan het stukadoren. Hij was zo ongeveer helemaal wit, zijn handen leken wel op handen in gips gegoten, maar dan flink beschadigd.

Hij had blijkbaar in de afgelopen periode al veel activiteit gezien bij onze thuisbasis en wist heel goed wat er te koop was en dus welke spullen wij allemaal op voorraad hadden. Hij was in zijn eentje een heel appartementencomplex aan het opknappen. Werk en leven is op Kos niet hetzelfde als in Nederland. Sociale zekerheid is hier helemaal niet zo zeker. Geen werk, geen geld. Ziek, geen geld. Ik keek hem aan, hij mij, eventjes is er dan zo een moment dat je weet dat klikt of dat je echt even contact hebt. Hij gebaarde mij om dichterbij te komen en probeerde mij van alles duidelijk te maken. Ik snapte er eerlijk gezegd geen jota van, omdat hij enkel en alleen Grieks praatte. Met de vertaalapp op mij iPhone begonnen we te communiceren. Uiteindelijk stond er op mijn scherm dat hij graag “sneakers met veters” wilde hebben. Nog niet helemaal zeker van mijn rol in het team, heb ik een paar schoenen gepakt voor hem, een paar sokken erin en dit aan hem gegeven. Het zal toch niet zo erg zijn om iemand te helpen, ook al is het geen vluchteling. De reactie was overweldigend. Tranen in zijn ogen en een kus op mijn hand. Hoewel het zo vreemd en onnatuurlijk is als iemand dit doet, ontroerde dit mij enorm.

Ik hem heb in de dagen erna stiekem nog wat extra’s toegestopt en keer op keer veranderde zijn gezicht van een, het lijkt wel blijvende, verdrietige uitdrukking naar een brede glimlach, waarbij 1 tand duidelijk boven zijn onderlip zichtbaar werd.

Akis, de knappe jongen van Italiamo’s vroeg mij een dag of wat later of ik Marios, want zo heet hij, spullen had gegeven. Ze vonden het fijn dat wij zo met de mensen hier omgaan. De mensen die we hier hebben leren kennen zeggen erg blij te zijn met ons als vrijwilligers, ze geven tegelijkertijd ook aan zelf niet echt te kunnen helpen vanwege de problemen in Griekenland, het slechte afgelopen jaar en het dag en nacht moeten werken, om de winter goed door te kunnen komen.

De klik met Marios, de klik met de mensen van Italiamo’s, zijn niet zomaar op mijn pad gekomen, maar goed, dat is mijn persoonlijke overtuiging.
In de dagen die volgen spreken we veel met elkaar, Marios komt elke dag ff een bakkie doen, betalen hoeft hij niet, hier zorgen ze goed voor elkaar en gaat het leven niet om geld, maar om echte vriendschappen. Tussen neus en lippen krijg ik van Marios te horen dat zijn zoon is overleden op zijn 19e. Jakkes, wat een triest gegeven, de reden erachter is mij tot op dat moment nog onbekend. Het is nu 27 oktober, vele dagen later, veel vrienden rijker, zit ik vanmorgen op mijn vaste kruk bij de buren (Italiamo). We maken lol en lachen wat. Het lachen vergaat ons snel, als Marios ons vertelt over wat er precies is voorgevallen.

De oom van Marios rijdt op een grote cementwagen, zo’n betonmixer. Hij is op weg naar een bouwplaats waar ze een appartementencomplex bouwen. Ergens hier een 20 minuten rijden vandaan.
Marios en zijn vrouw hebben 1 zoon, Stathis. Hij is 19 jaar oud en doet zijn studie in Athene. Hij rijdt zoals vele Grieken op een motor hier op het eiland Kos. Ook op die ene tragische dag rijdt
Stathis op zijn motor een flink eind hier vandaan. Bij een kruising krijgt hij een vreselijk ongeluk als de cementwagen plotseling voor zijn wielen komt en hij met grote snelheid in de lucht wordt geworpen en zo een 50 meter verderop letterlijk te pletter valt. In de cementwagen zit de oom.

De oom gaat naar de jongen toe en tilt hem op in zijn armen, zijn lichaam is totaal verminkt en vreselijk om aan te zien. De oom gilt het uit: “Stathis!”. De oom valt samen met de verongelukte jongen achteruit op de grond en raakt in een coma. Een half jaar later overlijdt hij in het ziekenhuis.
Het verliezen van zijn zoon heeft een verwoestende uitwerking op Marios. Zijn vrouw komt het niet te boven en huilt elke dag met de foto van zijn zoon in haar handen. Hij kan niet langer bij haar blijven en verlaat zijn vrouw, psychisch in de war wordt hij voor een halfjaar opgenomen op het eiland Leros in een psychiatrische instelling, waarna hij langzaam opkrabbelt om zijn leven verder op te pakken op Kos, zonder gezin, zonder geld. Nu heeft hij weer even werk, hij mag de hekwerken bij Italiamo’s schilderen, het is een vakman.

Wat een verhaal, achter een paar sneakers met veters.

Door Steph van Namen