Kos – Twee boten kussen elkaar ’s morgens

Wat zien we hier?
Die vraag stellen we onszelf meerdere keren in de vroege ochtend. Als we beginnen, is het nog aardedonker. Inmiddels kennen we de verschillende plekken waar de bootvluchtelingen aan land komen en rijden we van plek naar plek en terug, terwijl we proberen overal tegelijk te zijn. We kijken in de donkere zee met onze verrekijkers, schijnen met onze zaklampen op al afgedankte zwemvesten en voelen of die nog steeds nat zijn, en luisteren of we stemmen horen of het geluid van roeispanen in het water.

Deze ochtend was de Middellandse zee kalmer dan we haar ooit hebben gezien, waardoor we ieder stipje konden zien dat misschien wel of niet een vluchtelingenboot kon zijn die vanaf Bodrum komt. Terwijl we een stip volgen om te zien of het een vluchtelingenboot zou blijken te zijn, zodat we op het strand kunnen zijn om hen te verwelkomen met water, eten en droge kleding na hun – vaak lange, zware en angstige reis, of de Griekse kustwacht kunnen waarschuwen als een boot in de problemen is, ziet Razan een ander stipje. Wederom proberen we dit stipje in de zee op waarde te schatten. Uiteindelijk konden we door onze verrekijkers mensen zien roeien, maar ze hadden nog een lange weg te gaan. Ik bleef achter zodat we het stipje niet zouden verliezen, terwijl de anderen het andere stipje volgden.

Een grotere stip naderde het kleinere stipje. De Griekse kustwacht, dacht ik. Maar de grote stip passeerde het kleine stipje en vervolgde haar koers zuidwaarts. Toen – na wat ik zou durven zweren een half uur was, maar de tijdsindicatie van mijn opnames vertelde me dat het maar 5 minuten was – draaide de grote stip weer om. Dat het is het moment waarop deze video begint. In dit geval kan ik je zeggen waar we naar kijken: de Griekse kustwacht benadert de vluchtelingenboot, de twee boten kussen elkaar, en toen stopte ik met opnemen om de verrekijker ter hand te nemen. Ik kon elke vluchteling zien overstappen van hun kleine rubberboot op de boot van de Griekse kustwacht. Zelfs al zien we elke ochtend vluchtelingen en vluchtelingenboten arriveren, dan nog vind ik het moeilijk te geloven als ik deze dingen zie gebeuren. Dit gebeurt echt. En ik sta hier op de kust van Kos, te kijken als het gebeurt.

Toen alle vluchtelingen aan boord waren, ging de grote stip het kleine stipje trekken. Ik wachtte lang genoeg om zeker te weten dat ze teruggingen naar de haven, informeerde de anderen, en ging daar zelf ook naar toe, om daar te zijn als de mensen, die eerst kleine bewegingen op een klein stipje waren, maar die echte mensen zijn, veilig aan land zouden komen.

Bijna elke nacht zijn er kleine stipjes die het niet redden.

Door: Frederieke

https://www.facebook.com/hulpactiebootvluchtelingen/videos/1467466783583364/