Kos – Zullen ze ooit weer stralen?

Je kijkt me aan. Je grote, blauwe ogen dringen diep in de mijne. Ik voel het kippenvel over mijn lichaam trekken, terwijl ik je blik probeer te peilen. Ben je bang? Verdrietig? Eenzaam misschien?

Ik lach naar je. Voorzichtig krullen je mondhoeken omhoog, maar je ogen lachen niet mee. Ik vraag me af wat ze allemaal gezien hebben. Zagen ze het geweld dat jouw land kapot heeft gemaakt? De angst van je ouders toen ze op de vlucht sloegen? Het water dat de boot in stroomde op je weg naar vrijheid? Ik vraag me af hoeveel tranen ze al gehuild hebben en hoeveel er nog zullen komen.

Je kijkt me aan. Ik probeer te blijven lachen, maar de tranen prikken achter mijn ogen. Ik probeer tegen je te praten, maar het voelt alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. Ik probeer je te knuffelen, maar mijn lichaam voelt versteend.

Je kijkt me aan. Een laatste blik voordat je verder rent en mij alleen achterlaat. Ik staar naar de lege plek die overblijft, terwijl je ogen nog op mijn netvlies branden. Zullen ze ooit weer stralen?

Door Tarinda Straver