Lesbos – Dankbaarheid

“De oudere Afghaanse vrouw gaf me zojuist een dikke knuffel. Haar armen om me heen, een lieve zachte kus op mijn wang. Ze sprak in haar eigen taal. Ik verstond haar niet. Maar ik begreep haar prima. Haar dankbaarheid raakte me diep.

Ze was dankbaar omdat ik haar vanavond met onze auto uit Moria heb opgehaald. Samen met haar drie zonen. En haar naar een kamp heb gebracht waar het veel beter is. Zonder hek er om heen. Zonder dikke muur. Zonder prikkeldraad. Zonder politie, Frontex en militairen. Zonder ME bus voor de deur. Maar met vrijwilligers die om mensen geven…. vrijwilligers die hen weer behandelen als mens.

Op verzoek van UNHCR vervoert stichting Bootvluchteling kwetsbare groepen vluchtelingen uit kamp Moria naar kamp Kara Tepe. Het gaat o.a. om gezinnen, ouderen, zwangere vrouwen, mensen met gezondheidsklachten.

Daar stond ik dus vanmiddag. Met m’n autootje. Voor de poorten van Moria. Met m’n hesje aan, en m’n pasje om m’n nek. En m’n liefste glimlach op m’n gezicht. Want ik was gewaarschuwd dat binnenkomen zo makkelijk nog niet was. Dat bleek mee te vallen. Na een korte discussie ging het hek open.

Vervolgens probeerden ze zeven volwassenen met bagage in mijn Corsaatje te proppen. Euh…. Dat lijkt me een uitdaging… Uiteindelijk met twee Syrische moeders en een lading kleine kinderen vertrokken. Ze spraken geen Engels. Maar mijn ‘Bye bye Moria!’ bij het wegrijden begrepen ze prima en riepen ze uit volle borst mee.
Nog een keer terug naar Moria. Weer wachten. En nee, er passen nog steeds geen zeven volwassenen in mijn auto. Om vervolgens met de Afghaanse moeder en haar zonen weer terug naar Kara Tepe te rijden.
Om daar haar knuffel in ontvangst te mogen nemen.

Dankuwel lieve mevrouw. Het spijt me dat ik niet meer voor u heb kunnen doen. Take care. Be safe.”