Lesbos – De voorbereidingen

Nog een paar dagen en dan is het zover, samen met mijn collega’s Imke en Ans ga ik naar Lesbos. Imke en Ans zijn al vaker geweest en dat vind ik wel een prettig idee. Ik zie ernaar uit om eindelijk zelf te mogen gaan. Vorig jaar keek ik met verbazing en dikke tranen naar de tv en zag alle boten die binnenkwamen. Ik raakte betrokken bij Stichting Bootvluchteling en begon met het begeleiden van acties. Ik kon op dat moment niet zelf naar Lesbos, maar kon op deze manier mijn verontwaardiging en verdriet omzetten in een kleine bijdrage aan het enorme leed wat zich voltrok.

Inmiddels is de situatie in Griekenland erg veranderd. Het werk op de stranden heeft zich verplaatst naar de kampen. Stichting Bootvluchteling is actief in het begeleiden van de vluchtelingen. Afleiding is enorm belangrijk om rellen en onrust te voorkomen. Ook is medische zorg heel hard nodig. Kinderen moeten gevaccineerd worden en door alle spanning bij de moeders is er extra begeleiding nodig bij het geven van borstvoeding. Dingen waar je misschien niet direct aan denkt, als je de beelden van grote groepen vluchtelingen op tv ziet.

Als ik aan mensen vertel dat ik naar Lesbos ga, hoor ik vaak: “Is daar nog wel wat te doen dan?“. Veel mensen hebben de indruk dat door de deal met Turkije het “probleem” is opgelost. Dit is niet het geval. Griekenland kan als land nooit alleen opvang bieden aan de enorme groep vluchtelingen. Ik ben blij dat Stichting Bootvluchteling een van de organisaties is die hulp ter plaatse kan en wil bieden. Ik neem jullie graag mee op onze reis, door het delen van mijn verhaal.

Tekst: Judith (medewerkster Stichting Bootvluchteling)