Lesbos – Dramatische dag

Hoeveel tranen zullen er al in de zee liggen tussen Turkije en Griekenland? Tranen van spanning, machteloosheid, verdriet, maar ook opluchting en geluk omdat de kans om te vluchten zich voordoet. Gisteren kwam daar vooral tranen van angst en wanhoop bij. Een van de overvolle boten sloeg om. Twee opvarenden overleefden het niet. De rest kwam doornat en in shock aan wal op Lesbos. Onze vrijwilligers waren snel ter plekke. Een van hen, Annick van Kerkum, brengt verslag uit.

“Dat de zee onrustig was merkten we al tijdens de ochtendshift op de dirt road. De boten kwamen volgelopen met water aan. Rond een uur of drie kreeg de medische post een verontrustend telefoontje: er lagen mensen in het water. Snel reden we naar het hoogste uitkijkpunt van de dirt road, en inderdaad: met de verrekijker zag je de mensen in het water liggen.

De eerste twee kleinere reddingsboten zetten met vaart koers richting de haven van Molyvos: alle vrijwilligers haastten zich met (warmte)dekens en droge kleding die kant op. Het eerste slachtoffer wat ik zag was een meisje van een jaar of zeven dat flink onderkoeld was. Ze bibberde zo erg dat ze haar lichaam niet meer onder controle had. Samen met een arts maakte ik haar zo snel mogelijk droog en warm. Overal om mij heen waren de vrijwilligers druk in de weer met dekens en droge kleding. Het medisch team beoordeelde patiënten en verzorgde deze zeer adequaat.

Een reanimatie werd zo kalm en afgeschermd gedaan dat ik het bijna niet in de gaten had. Voor we het wisten stond de ambulance klaar en werd het kindje overgedragen.

Toen kwam het volgende telefoontje: een volgende reddingsboot zet koers naar de haven van Petra. Hier waren ook lijken aan boord. Omdat het nog onzeker was of er ook nog mensen in de haven van Molyvos aan zouden komen, splitsten we de teams: de helft naar Petra en de helft bleef achter in Molyvos. Samen met collega Rob was ik als eerste ter plaatse in Petra. Daar naderde een groot reddingsschip met tientallen mensen op het voordek. Wat moet dat verschrikkelijk koud zijn geweest, kletsnat in de koude wind. Na kort overleg met de bemanning gingen Rob en ik met bonzend hart de kajuit in, want daar lagen de ernstige gevallen. Wij zagen een vrouw, compleet in shock, met haar kindje van een jaar of drie dat helemaal blauw zag. Tot mijn schrik lag een stukje verder een baby van twee maanden ontkleed op een hoopje dekens. Ik pakte het kindje op en merkte dat het ijs- en ijskoud was en ook erg suf. Mijn instinct zei me dat het geen zin had om het kindje met dekens warm te houden, maar dat het lichaamswarmte nodig had. Ik trok mijn trui uit en hield het kindje heel dicht tegen mij aan, in de hoop dat ze de warmte van mijn lichaam op zou nemen. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat een baby begon te huilen. Dankzij het adequate optreden van de teams aan wal die inmiddels gearriveerd waren, konden de kindjes één voor één in de ambulance.

Ondertussen leidden de vrijwilligers aan de kant alles heel kalm in goede banen. De vele koude kindjes werden na het afdrogen en omkleden in de bussen van de stichting gezet, waar de verwarming hoog aan stond. Daarna waren de volwassenen aan de beurt: eerst omkleden en vervolgens helpen om families bij elkaar te zoeken. Ondanks de chaos bleven alle vrijwilligers kalm, en werkten de verschillende organisaties goed samen met elkaar. Het crisisplan wat na een vorige crashsituatie is opgesteld, blijkt zijn vruchten af te werpen.

Het blijft echter verschrikkelijk dat zoiets kan gebeuren. Een houten boot met negentig opvarenden die omslaat op de wilde zee. Een man van 75 jaar oud en een kindje van twee zijn helaas al op zee verdronken, maar door het fantastische werk van zowel het medisch team als het ‘gewone’ vrijwilligersteam hebben de overige mensen de overkant gehaald. Ik ben trots op iedereen die vandaag aanwezig was: wat een inzet en toewijding! Teamwork pur sang. Het werd vandaag weer pijnlijk duidelijk dat het goed is dat wij aanwezig zijn hier op Lesbos.”

Dit soort rampen kunnen we niet voorkomen, maar door het werk van onze stichting en vele anderen lukt het om de gevolgen zo klein mogelijk te houden. Wil je ons helpen helpen? Doneer dan via www.bootvluchteling.nl.