Lesbos – Een zwangere vrouw met pijnklachten

In alle hectiek van vandaag met alle nieuwe bootvluchtelingen die zojuist gearriveerd zijn, komt de vraag tussendoor: ‘Liesbeth, nog iets, er is een zwangere vrouw met pijnklachten, wil jij daar ook even je aandacht aan schenken?’

Op het busstation zijn zo’n 300 mensen, zittend in de schaduw van bomen of onder een aantal zojuist gekochte parasols. Kinderen rennen rond, mannen slapen liggend op uitgevouwen kartonnen dozen.

De zwangere moeder zit met haar rode lange jas, lange mouwen half in de zon met haar twee jarige zoontje op schoot. Haar man spreekt gelukkig goed Engels.

Ze is 28 weken zwanger, voelt al 3 dagen geen leven meer. Met de meegenomen bloeddrukmeter controleer ik haar. Ze is misselijk, weinig tot niets gegeten, en toch elke keer kramp. Ik laat haar plaats nemen op de bijrijdersstoel van onze geparkeerde auto. Hier vragen we door mbt privacygevoelige vragen als bloedverlies, om de hoeveel tijd kramp, etc. Tja, met de stethoscoop een poging gedaan om iets te horen. Maar die expertise ontbreekt toch echt!

Is hier sprake van stresssituatie in combinatie met weinig tot geen nachtrust, te weinig vocht en te warme omgeving? Of een beginnende geboorte?

We hebben telefonisch contact met één van de drie aanwezige artsen van ‘Artsen zonder Grenzen’.

Controle in het ziekenhuis kan alleen als ze via de havenpolitie geregistreerd zijn om naar het kamp Kara Tepe en later naar Athene te kunnen. En…controle in het ziekenhuis mét iemand van de vrijwilligers én iemand die kan vertalen het liefst voor 17.00 uur. Jan Willem en Liesbeth besluiten samen te gaan maar we kunnen niet gelijk weg.

Tijd om poosje met dit gezin te praten. Vader, 32 jaar, vertelt dat hij neuroloog is. Uit Syrië gevlucht wegens vreselijke omstandigheden, vervolging en oorlog. In buurland Jemen gewoond en gewerkt als arts. Door oorlogsproblematiek daar, naar Saoudi Arabië verhuisd waar hij geen werk had. Gezien de toekomst voor zijn vrouw en kind én zijn vervolgstudie wil hij graag in Duitsland gaan wonen. Een aantal maanden woonden ze inTurkije maar daar voelden ze zich niet thuis en er was door de vele vluchtelingen geen veilige situatie voor zijn gezin.

Zijn droom is om zich te specialiseren als neuroloog met aandachtsgebied MS. Natuurlijk werd de wedervraag gesteld mbt mijn werkzaamheden en de klik was er snel. Want zomaar ineens iemand tegenover je met kinderneurologische ervaring geeft totaal andere gesprekspunten!

Ondertussen observeer ik moeder en zie dat ze tijdens ons gesprek twee maal een kramp heeft.

In de auto valt moeder in slaap. Ondertussen is het jengelende mannetje van twee jaar overgenomen door Liesbeth en zit hij voorin op schoot, met gordel om. Direct is hij stil en speelt met de klepjes van het ventilatiesysteem en een zonnebril. Een echte boy!

Het is 1,5 uur rijden naar de haven van Mytilini. Daar aangekomen zien we een enorme rij wachtende mensen staan. Hoe komen we hier doorheen en krijgen we voorrang??

‘ I try something’ zeg ik met een lach naar vader en hang mijn stethoscoop om mijn nek. We wringen ons langs de rij wachtenden. En jawel.. In het kader van ‘I have a pregnant woman with problems’ krijg ik direct formulieren overhandigd om te registreren. Na 10 minuten voor elkaar gekregen waar mensen in de rij 3-4 uur op moeten wachten??

Ondertussen opnieuw gesproken met de arts. De situatie lijkt mij niet acuut gezien ook de stressvolle omstandigheden en het niet doorzetten van de krampen. We bieden ouders de keuze om óf naar het kamp te gaan en morgen een arts te spreken van AzG. Óf nu naar het ziekenhuis voor echo, etc maar dat zal een lange avond worden.

Ouders kiezen voor het eerste.

Aangekomen bij het kamp weten we niet wat ons overkomt. Zo’n 300 mensen staan zeer dicht tegen elkaar aan, luisterend naar iemand die het één en ander schreeuwt naar de aanwezigen. Er worden namen afgeroepen van mensen die morgen met de boot naar Athene mogen.

Eerst eten we met zijn vijven op de stoep een ‘broodje friet/tomaat’ wat vader absoluut zelf wilde betalen.

Daarna lopen we het kamp op, 3000 aanwezigen op een grote parkeerplaats. De eerste aanblik van dit kamp. Afschuwelijk! Wat denken deze ouders nu terwijl ze hier dit kamp binnen lopen? Is dit Europa?? Ik moet even niet te diep nadenken en voelen nu, maar wijzen waar ze evt een matje, slaapzak en/of tent kunnen kopen. Er is verder niets dan grint, grond, bomen. Er is eten voor ongeveer 300 kinderen/ vrouwen. De Lidl op 500 meter afstand doet goede zaken.

We nemen afscheid van dit mooie gezin en wensen ze alle goeds toe in Europa! Maar met de verhalen die we horen uit Athene en Macedonië weten we dat de reis nog lang en zwaar zal zijn..