Lesbos – Eerste dag

2.45u: ik word gewekt door een vriendelijke stem: goodmorning madame, this is your wake up call. Goedenacht zal je bedoelen!

De heenreis: We vliegen uit vrije wil naar een ons totaal onbekende situatie. Tussenstop in Izmir. Blije vakantiegangers gaan terug naar huis en wij gaan naar de volgende halte in Mytilíni, onze eindbestemming.
Het is spannend, maar ik ben blij dat ik dit heb doorgezet, en heel dankbaar om de mensen die mij hebben gesteund en hebben aangemoedigd ermee door te gaan.

Op het vliegveld wacht Pieter ons op… en 2 mensen met een kartonnetje met mijn naam: 2 autoverhuurbedrijven, ook het bedrijf waar ik heb geannuleerd omdat ze ineens een waarborg van 2000 euro wilden.
Blijkbaar wilden ze het toch even proberen, want die borg vragen was een slechte zet, hun verhuur loopt terug.
Snel dropen ze af.

Ik krijg een aftands Suzuki jeepje, totaal verouderd en onpraktisch wegens geen kofferruimte om spullen in te vervoeren, en door de 3 deuren al helemaal niet om nog mensen in mee te nemen.
Na een spannende rit van 70 km naar Molyvos deze auto bij het lokale verhuurbedrijf ingeruild voor een Opel Corsa, nieuw model, met airco. Snel opgelost.
Pieter neemt ons eerst mee voor een lunch in het haventje van Mytilíni.
Het lijkt net vakantie, maar hij waarschuwt ons meteen: geniet ervan want het wordt snel anders.
En hoe anders zien we als we naar de andere kant van de haven rijden, de parkeerplaats op van de veerdienst.
Massaal veel mensen, op een stuk karton, kleren hangen te drogen over een hek (worden snel weggehaald als er ineens een regenwolk overdrijft). Ze wachten om in te mogen schepen met bestemming Athene. Verhalen over gezinnen die elkaar hier al kwijt raken zijn geen uitzondering.

Om ons nog meer met de andere realiteit kennis te laten maken rijden we naar kamp Kara Tepe net buiten het stadje. Hier is het registratiekantoor, en hier zijn eindelijk ook NGO’s neergestreken, UNHCR, Save the Children, Dokters van de wereld. Helaas nog geen allesoverkoepelende organisatie, maar in elk geval medische zorg, tenten, wc’s, douchegelegenheden.

We zien gezinnen, een jongen die vriend/broer aan het scheren is, moeders met slapende kinderen, spelende kindjes en huilende baby’s, een jongetje dat zijn vader nat sproeit met een tuinslang.En Grieken die mogelijkheden zien:
foodtrucks, laadbakken met paraplu’s, dekens en slaapzakken en groente- en fruitkramen. Het toeristische seizoen is voorbij; misschien zijn die vluchtelingen zo slecht nog niet.

Daarna door naar Molyvos, even naar mijn studio, het uitzicht is super, maar zal er weinig van kunnen genieten.
Dan rijden we verder naar waar het allemaal gebeurt: Eftalou…

Introductie door Anne-Febe, kennismaking met enkele andere vrijwilligers, een blik op de resten van het einde van een dag. Het is een vreemd, maar fijn gevoel: deze groep die zich steeds opnieuw samenstelt, en samenwerkt, met maar één reden en één doel: de zwaksten helpen. Ze denken dat dit het begin van iets beters is, maar er staat hun nog een lijdensweg te wachten.

We weten nog steeds niet echt wat ons te wachten staat morgen, maar aan de auto’s van de andere vrijwilligers te zien, wordt het een heen en weer rijden van natte, vermoeide, bange en toch hoopvolle mensen. Vanaf hun aankomst brengen we ze naar een de hulppost van onze stichting aan het einde van de weg: daar krijgen ze bananen, water, brood, en kleren en/of schoenen als het nodig is.

Ik zie opdringerige Griekse en Italiaanse paparazzi, die hulpverleners opzij duwen om een foto te maken van bange mensen in de boot, maar ook mooie, hardwerkende mensen die
alles doen om te helpen!

Ik ben er klaar voor!

Door Monique Brouwer