Lesbos – Hendrik

Zonder enige twijfel zijn alle vrijwilligers van de Stichting Bootvluchteling hier op Lesbos betrokken en gemotiveerd. Toch zijn er ook onder hen mensen die er soms nét even uitspringen. Soms juist doordat ze wat meer op de achtergrond opereren, zoals bijvoorbeeld deze jongen.

We treffen elkaar in de lobby van het hotel en omdat het rustig is maken we een praatje.
Het is een grote groep vrijwilligers hier voor Stichting Bootvluchteling en zolang je nog niet iedereen bij naam kent ga je mensen maar benoemen naar uiterlijke kenmerken. Voor mij was hij vooralsnog ‘vriendelijke jongen’. Pas later verneem ik dat hij Hendrik heet. Die naam past goed bij hem.

Hendrik is nu voor de tweede keer op Lesbos om te helpen. Hij is een ‘wetsuit’-persoon. Iemand die in de keten van hulpverleners het water ingaat om boten aan land te helpen.
Daarna helpt hij de mensen zo droog mogelijk uitstappen – babies en kleine kinderen eerst. Ik krijg een spoedcursus ‘bootjes aanlanden’ en ‘vluchtelingen opwarmen’ van hem.
We raken aan de praat over zijn motivatie. Hendrik is pas 21 jaar en je zou hem eerder placeren in een disco in Salou of ergens op een sportveld in Nederland.

Vorig jaar is zijn vader overleden, vertelt hij me. ‘Zelfmoord’, voegt hij daar aan toe met een ondoorgrondelijke blik. Zelfs nu met zijn bekende vriendelijke glimlach, maar als je goed kijkt lachen zijn ogen niet mee. ‘Dat was een heftige tijd,’ vertelt hij. ‘Ik was net klaar met mijn studie, een vooropleiding voor een jaar verkorting op de politieacademie en heb tijdelijk een baantje aangenomen als beveiliger. Dan heb je eigenlijk heel veel vrije tijd en toen ben ik me gaan verdiepen in de vluchtelingen-situatie. Al gauw zat ik 8 uur achter elkaar alle berichten over vluchtelingen te lezen en te bekijken.’

Er komt een berichtje binnen op onze ‘bootvluchteling-app’. We schieten allebei overeind. Actie? Maar nee, het is een vraag van één van de vrijwilligers wie de super-verrekijker meeneemt naar het uitkijkpunt. Het is erg rustig met aankomende bootjes vandaag.

Hendrik vervolgt: ‘Hoe meer ik er over las, hoe meer ik het idee kreeg dat ik moest gaan helpen. Ik heb me aangemeld bij de vrijwilligersorganisatie ‘Live for lifes’.
Hij is twee weken op Lesbos geweest en heeft een heftige tijd meegemaakt. Mooie momenten met veel blije mensen, maar hij heeft ook een levenloos meisje van 12 jaar in zijn armen gehad. Omdat er zo veel drenkelingen waren, waren alle koelcellen overvol. Ook was er geen ruimte op de begraafplaats op Lesbos. Hij heeft toen met het meisje rondgereden om ergens een plekje voor haar te vinden om haar koel te houden. Het lijkt me niet niets als je 21 bent en je eigen vader is net overleden. “Ik kan daar goed mee omgaan”, verklaart Hendrik. Dat moet ook wel.

Na die twee weken is hij terug naar Nederland gegaan. Daar had hij het gevoel dat hij compleet nutteloos was. Hij wilde terug naar Lesbos en weer mensen helpen. Deze keer meldde hij zich aan bij Stichting Bootvluchteling, waar ze blij waren met een ervaren vrijwilliger en zo zitten we nu samen te wachten op wat actie. We willen allebei graag wat doen voor anderen.

Ik vertel dat ik zelf veel doe voor vluchtelingen in Nederland, in Heumensoord. Het lijkt me een goed idee als hij een keer meegaat, zodat hij kan zien wat er van enkele mensen – alle mensen daar van de groep waar wij buddy van zijn zijn op Lesbos aangeland – die hij heeft geholpen geworden is. Daar heeft hij meteen oren naar. Dat komt wel goed, denk ik.

Drie dagen later staan we samen een bootje binnen te halen in Mytilini. Zijn vliegtuig vertrekt over een uurtje, maar hij kan het niet laten nog snel even te helpen. Hendrik – in zijn wetsuit – is de rust zelve. Ik weet niet hoe hij het doet, maar ieder kindje dat even in zijn armen belandt krijgt hij aan het lachen. Hij weet precies wat hij doet, hij heeft een kalmerende invloed op mensen Deze jongen is hier op zijn plek. Het zou me niets verbazen als hij hier over een tijdje weer opduikt bij Stichting Bootvluchteling.

Als iedereen veilig aan land is neemt Hendrik snel afscheid van me. Zijn vliegtuig vertrekt bijna.

Ik weet zeker dat hij vanuit het vliegtuig nog heeft zitten kijken of er nog bootjes aankwamen (dan had hij ons een appje gestuurd) en ik weet zeker dat hij nog heel veel goeds gaat brengen voor Stichting Bootvluchteling en voor hulpbehoevende mensen in het algemeen.

Door Bionda Heeringa – de Kreij