Lesbos medisch – Het houdt niet op

We zijn allemaal weer een beetje boven man. Hebben bijgeslapen, uitgehuild. De vreselijke situatie van woensdagavond is wat ingedaald. De dag begint met pleisters en verbanden.

Maar in de middag keert het tij. We krijgen oude omaatjes die bijna van hun stokje gaan, kletsnat, duizelig. Familie moet hen dragen. Ik zit steeds aan de telefoon met het IRC om speciaal vervoer te regelen. Maar iedereen is overbelast, er zijn geen rolstoelen meer, geen speciale bussen.

Dan worden we naar buiten geroepen, een vrijwillige kinderpsychiater (uit Palestina?) brengt in zijn Jeep een drenkeling naar onze tent. Met moeite tillen we hem van zijn achterbank naar binnen in onze tent. Systematisch gaan we te werk om de man te drogen en te verwarmen. De zuurstofsaturatie in zijn bloed is bedreigend laag. De syrische arts regelt zuurstof. Na veel pogingen hebben we een infuus. De man verbeterd matig. Hij heeft mogelijk pre-existent al een handicap. De ambulance wil niet komen, het is te ver. Ze adviseren ons de man zelf te vervoeren. We overleggen dat het inderdaad de snelste optie is. Nadat een busje geregeld is dragen we hem samen in de geïmproviseerde ambulance.

Het loopt al tegen vieren, en ik dring er bij de anderen op aan om te gaan lunchen, want dat was er nog niet van gekomen. Maar seconden later word ik weggeroepen voor een reanimatie. Het is ergens op de ‘dirtroad’. Een van de vrijwilligers rijdt ons, maar halverwege treffen we de kinderpsychiater weer. Hij is begonnen met de reanimatie, maar is gestopt, het is zinloos, de man is dood.
Als we terug rijden vinden we een nieuwe drenkeling in de tent. Hij is koud, en ademt slecht. Het is een jonge jongen, rond de 20 schat ik. Hij is in paniek, zijn ogen zijn groot, hij is erg onrustig.
De zuurstoffles is leeg. Het enige wat we nog kunnen doen is hem verwarmen en rustig maken tot de volgende ambulance komt.

In de avond horen we dat er zeker 18 lichamen zijn aangespoeld op het noordelijke strand. Ik snap er niks meer van. Waarom varen die boten nog steeds? Weten ze aan de andere kant dan niet hoeveel mensen er sterven?

Help ons helpen!: Doneer!

Door Lette de Moor
Arts Stichting Bootvluchteling

Foto: Anja van de Ridder