Lesbos – Levens gered

Vandaag waait het flink. Een zeer rustige start van de dag. Geen boten arriveren. Dus uitgebreid ontbijten, koffie, genieten van de even aanwezige wifi en met elkaar weer helder krijgen waar we mee bezig zijn. Na conference call met de stichting werden we weer heel wat wijzer en weten we dat er op hoger niveau met man en macht veel werk wordt verricht door de stichting!

We vernemen dat er een stuk verderop twee boten in nood zijn. Mensen zijn uit het water opgepikt, helikopter vliegt rond.

Ondertussen komen er toch boten aan. De gestrande mensen worden ook door toeristen naar het busstation gereden. Zo fijn om dit met elkaar te kunnen doen!

In mijn auto laat een moeder foto’s zien van haar man en drie mooie kinderen van 4-11 jaar oud. Zij vlucht alleen. Toch onvoorstelbaar?!

Op een gegeven moment kwam de eerste hulpvraag al.

Nou, het leek wel een SEH wachtkamer! Terrein stroomt weer vol. One by one…. In a line please!

Wat was ik blij met de hulp van een man die alles vertaalde!

Links een koffer met materialen, voor me een uitgevouwen kartonnen doos, rechts een slaapmatje waar familie op kan zitten.

Van alles kwam er langs; geschaafde knie, gekneusde enkel, gebroken (?) arm, voorwendsel pijnlijke knie om niet de 75 km te hoeven lopen(?), diabeet zonder insulinenaaldjes, kind met (6e?) ziekte, enorme muggenbulten, hoofdpijn, etc

En toen ineens ‘Liesbeth, nu komen er gaat er volgens mij één overlijden’.

Triage …. dus de rij gelaten voor wat het was.Een jongen, jaar of 18/19, hij sprak niet meer, gedragen door zijn vrienden was hij aangekomen. Huid zag grauw, ingevallen gelaat. Wat blijkt, hij heeft geen nierfunctie meer en is totaal afhankelijk van dialyse!

Ik wist dat ik hier enorm lang mee bezig zou zijn. Vluchtelingen bellen 112 met ‘klachten’ om zo snel mogelijk naar de hoofdstad te kunnen richting de eindbestemming Athene. Dus alles wordt grondig uitgezocht voordat er een ambulance gestuurd wordt. Een andere vrijwilliger nam gelukkig de taak op zich om een ambulance te regelen zodat ik verder kon met de rij waar geen eind aan schijnt te komen.

Dit alles is gelukt, hij ligt in het ziekenhuis!

Weer verder met de rij wachtenden. Zittend of staand. Ongeduldig of gelaten. Pratend met elkaar.

Dan besef je ineens, een baby naakt, liggend op stukje karton op een parkeerplaats.

Een vrouw met kapotte tenen. Wat hebben deze mensen al vele kilometers gelopen!

Verder kinderen met koorts, diarree. ORS en paracetamol berekend en uitgedeeld.

Wat fijn dat er ineens een Deense verpleegkundige kwam, als toerist aantal dagen op vakantie. Zij kwam ook met haar eigen materialen en ging de volwassenen helpen.

En jawel…groot kind werd binnen gedragen. Aantal littekens op zijn hoofd, buik. Spalk om zijn rechterbeen, rechterarm verlamd. Dwalende oogbewegingen. Misselijk, suf en twee dagen weinig gedronken.

In zo’n omgeving een bloeddruk, pols, saturatie meten en een pupillampje gebruiken is interessant voor anderen.

Door de aanwezige kennis was het snel duidelijk dat deze jongen bekend is met een waterhoofd, hiervoor een drain heeft. Tevens bekend met epilepsie waarvoor hij medicatie slikt.

Suf door vochttekort, teveel medicatie of drainprobleem? In half uur tijd hele beker ORS gedronken gevolgd door stukje banaan. Hij ontwaakte hier door. Zo gaaf om te ervaren hoe blij ouders zijn met de weinige hulp die je biedt maar in hun ogen veel betekend!

En jawel… Tussendoor zelf echt flesjes water gedronken, een banaan verorberd en koek weggewerkt.

Iedereen die arriveert krijgt een gekleurd kaartje. Deze kleur wordt omhooggehouden als er een bus arriveert voor deze ‘groepskleur’.

Vanmiddag kwamen er drie bussen. Veel mensen liggen te slapen, vooral op het terrein achterin. Dus de kleuren in hun taal geroepen. Mensen springen op en zijn direct vol in actie bang de bus te missen.

De mensen hier uit de omgeving waarderen de vrijwillige hulp door de stichting enorm! De hoeveelheid aan journalisten wordt als niet fijn ervaren. Maar de meeste Grieken willen zo min mogelijk met de vluchtelingen te maken hebben.

Het is erg fijn om met elkaar samen te werken als team, we zijn ondertussen prima op elkaar ingespeeld. Morgen arriveren er twee nieuwe mensen en vanavond komen René en Alfard. Fijn!