Lesbos – Mona & Mona

*Oma Mona*
Haar vier zoons stierven op gruwelijke wijze in het Syrische oorlogsgeweld. Haar enig overgebleven zoon en zijn vrouw houden zich schuil in de bossen van Turkije. Wachtend op de mogelijkheid om de oversteek te wagen. Het is haar al wel gelukt: samen met haar zesjarige kleindochter bereikte ze het strand van Lesbos.
“Ik wilde vertrekken om kleine Mona. Zij heeft van de wereld alleen nog maar leed gezien. Ik wil haar een beter leven geven en ben van plan om met haar naar Duitsland te gaan”.

*Kleine Mona*
Oorlog is haar wereldje. Waar leeftijdsgenootjes zich bezighouden met het nieuwste speelgoed, weet zij alles van oorlogswapens en de soorten bommen die om haar heen gebruikt werden. Spelen deed ze niet in Syrië. Ze zat urenlang stil in een hoekje, at nauwelijks… een klein meisje, getekend door het geweld dat haar dagelijks omringde.
Hier op Lesbos speelt ze. Rent ze rond met leeftijdsgenootjes. Ze zit geen tel stil terwijl oma Mona vertelt over kleine Mona’s eerste jaren. Jaren die ze niet hoeft te vergeten, het hoort bij haar leven. Maar wat gunt oma Mona haar naamgenootje een zorgeloze kindertijd. Waarvan nu al iets te zien is, hier op Lesbos in Kamp Pikpa…

*Lieve Mona’s…*
De twee vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling, Pepijn en Liza die spraken met oma Mona zijn enorm geraakt. “Oma Mona liet ons foto’s zien van haar dode zoons op haar telefoon, en zelfs een filmpje van hoe haar zoon door z’n hoofd geschoten werd. Met trillende handen en door haar tranen heen deed ze haar verhaal… Hartverscheurend… Dit vergeten we nooit meer. We kunnen alleen maar hopen dat haar dromen voor kleine Mona mogen uitkomen..!”

*Dag Mona!*
Pepijn en Liza zijn erg ontroerd maar we willen niet in deze stemming afscheid van Mona nemen. “Om een glimlach te ontlokken vroegen we haar wat haar specialiteit in de keuken is. Dat lukte, ze begon een beetje te stralen bij het idee van ‘malooba’. Een rijstgerecht met aubergine, vlees en boter geserveerd met noten en rozijnen. Enthousiast begon iedereen door elkaar te praten over eten.” Wat kunnen emoties toch door elkaar heen buitelen hier.