Lesbos – Moria

Fatima blijft maar door mijn hoofd spoken. Vorige week waren mijn man en ik in kamp Moria op Lesbos om namens stichting Bootvluchteling tenten en slaapzakken uit te delen aan vluchtelingen die wachten tot ze zich kunnen registreren. Het was druk in het kamp, het regende pijpenstelen en langzaam veranderde Moria in een grote modderpoel. Binnen no time waren de tenten uitgedeeld, iedereen zocht bescherming tegen regen en kou. Toen ik even later wat door het kamp liep, kwam er een klein meisje op me af. Ze was een jaar of tien, haar haren in de klit en ze bibberde als een rietje. Het enige wat ze aanhad was een legging met een rokje en een t-shirt. Het meisje trok mijn aandacht en zei wat in het Arabisch. Wilde ze een jas? Een paraplu? Vast wel, besloot ik, en met haar hand in de mijne liepen we richting de kledingtent.

Gelukkig gaf ik het kind toen geen kleding. Onderweg naar de lange rij voor de kledinguitgave stuitten we op een vriendelijke Arabische vrijwilliger die het meisje wel kon verstaan. Er was iets met de tent waar ze in verbleef, zo begrepen we. En ja, inderdaad, toen een paar minuten later het kleine eenpersoonstentje van het meisje open ging, zaten daar twee vrouwen en nog drie kinderen in, halfnaakt en verkleumd tot op het bot. Een gat in de tent maakte hun koude slaapplek onbewoonbaar.

Door zijn portofoon regelde de Arabische vrijwilliger snel een slaapplek in een kamer en met de hele kinderkaravaan achter ons aan verhuisden we de moeder, Fatima, haar zus en Fatima’s vier kinderen naar een betere plek. ‘Waar wil je heen?’ vroeg ik Fatima met handen en voeten. ‘Naar Duitsland,’ glimlachte ze.

De laatste dagen zie ik Fatima en haar vier kinderen steeds door Europa lopen. Halfnaakt door de kou, met overal gevaren en nieuwe regenbuien. Bij de verhalen van kinderontvoeringen en verkrachtingen van vrouwelijke vluchtelingen zie ik die mooie glimlach van dat lieve kleine meisje van tien. Duitsland is vol, zeggen velen. Misschien. Maar voor Fatima en haar kinderen vinden we vast nog wel een plekje.

Door Jilke Tanis
http://www.jilketanis.nl/overwinteren-op-lesbos/

Om mensen als Fatima en haar kinderen te kunnen blijven helpen zijn wij afhankelijk van uw donaties. Wilt u ons werk steunen? NL97 RBRB 0918 9326 37 t.a.v. Stichting Bootvluchteling of via de doneerbutton op www.bootvluchteling.nl

Hartelijk dank!