Lesbos – Social Kitchen

Terwijl ik me had voorbereid op een wekker die om 05:30 uur af zou gaan schrik ik om 01:30 uur wakker van een deur die openvliegt. Een opgewonden stem roept: ‘Er is een boot aangekomen, ze hebben onze hulp nodig!’ Ik twijfel geen moment; spring uit bed, schiet een aantal lagen kleding aan (’s nachts is het hier nu 5 graden, moet je nagaan hoe koud je wordt als je nat aankomt..) en grijp de autosleutels. Met onze auto’s en bussen rijden we naar Efthalou, de plek waar de boot is aangekomen. Geen rubberen bootje, maar een grote boot met 170 mensen aan boord. Per auto wordt een gezin toegewezen om te vervoeren naar de tijdelijke opvang in Oxy. Vaak zijn er meerdere auto’s nodig om een gezin te vervoeren, we blijven dan dicht bij elkaar zodat de gezinnen niet uit elkaar worden gehaald. Verdwaasde mensen kijken om zich heen, zich afvragend waar deze nieuwe gezichten hen heen zullen brengen. Bij mij in de auto zit een man met twee dochters uit Irak. Zijn vrouw en 3 andere gezinsleden zitten in de auto voor ons. Met behulp van gebrekkig Arabisch/Engels en een hoop gebarentaal communiceren we met elkaar. Daarna gaan onze wegen bij Oxy weer uit elkaar, ik wens ze al het beste en ze verdwijnen in de donkerte. Om 03:30 uur komen we terug in ons appartementencomplex; snel nog even 2 uurtjes slaap pakken voordat onze ‘echte’ dienst begint: van 06:00 tot 13:00 uur op de Dirt Road. Deze ochtend zijn 3 rubberen boten aangekomen; een werd door de kustwacht opgevangen en we werden bij alle drie ingezet voor vervoer naar Oxy.

Om 11:00 uur hebben we afgesproken met Dimitri van Social Kitchen (een groep mensen die maaltijden koken en uitdelen aan de vluchtelingen in Mitilini) om 10 gesponsorde multifunctionele bio-cookers aan hem te overhandigen.

Terwijl we naar Mitilini rijden zien we een rubberen boot die bijna aankomt. Snel parkeren we de auto, vissen de benodigde materialen eruit en rennen naar de oever. Kinderen worden aangegeven en mensen tuimelen over elkaar heen om hun voeten op vaste grond te kunnen zetten. IJskoude kinderen worden in onze handen geduwd. Een nat, bibberend handje grijpt ons vast. We proberen de natte kleding zo goed als dat gaat te vervangen door droge en een isolatiedeken om te slaan. Een jongetje van ongeveer 9 jaar, drijfnat en bibberend, kijkt ons aan “Help me, I am so cold. Help me!”. Het raakte ons diep. Have a safe journey little one. You are in our hearts!

We zetten onze tocht naar Dimitri voort en overhandigen hem de bio-cookers. Wat zijn ze er blij mee! Dankzij deze donatie kunnen ze nog meer monden voeden. De bio-cooker is een kookpot waar je in kunt koken, hout in kunt verbranden om warm te worden en je mobiel kunt opladen. En dat alles op zonne-energie. Geweldig dat sponsors dit mogelijk maken!

Vermoeid komen we terug; het was een bijzondere en indrukwekkende dag.

Door Jorin Blokland