Lesbos – Zuster Roos schrijft #1

Midden in een van de grootste vluchtelingenkampen van Lesbos staat een grote witte container. Een medisch logo en een bijschrift, vertaalt in acht verschillende talen, maakt duidelijk dat hierin een medisch team werkzaam is. De komende twee weken probeer ik mijn steentje bij te dragen om als verpleegkundige het team te ondersteunen en letterlijk mijn handen uit de mouwen te steken.

“Next patient!” roep ik vanuit de container naar mijn collega die bij de voordeur de triage uitvoert. Als reactie hierop stuurt hij een vermoeid ogende jongen door. Ik vraag me af wanneer hij voor het laatst geslapen heeft. De arts sluit de deur achter hem, vraagt hem te gaan zitten en zijn medisch probleem uit te leggen. De jongen wijst naar zijn keel en denkt koorts te hebben. Ik meet zijn temperatuur op, terwijl de arts hem onderzoekt door een klein lichtje in zijn keel te schrijnen. Gelukkig is er niet veel aan de hand. Ik pak een Strepsel uit de kast en vraag voordat ik het consult tot een goed eind breng naar zijn gegevens.

“How old are you?” vraag ik. “23”. “Where are you from?” Hij beantwoordt de vraag met een ingewikkeld en Arabisch klinkende plaatsnaam. Hij lacht en geeft aan dat het in het Noorden van Syrië ligt. Zonder het te vragen omschrijft hij de paradijselijke plek. Een golf van emotie overmant de jongen wanneer hij uitlegt dat het dorp door de oorlog bijna helemaal van de kaart geveegd is. Het idee dat deze jongen zijn huis, werk en de helft van zijn familie heeft moeten achterlaten is niet te bevatten.

Voordat de jongen wegloopt kijkt hij me nog eens aan. “How old are you?” vraagt hij. “The same, also 23.” Antwoord ik. “Where are you from?” Amersfoort. Een klein stadje midden in Holland. Ik omschrijf de binnenstad en het ziekenhuis waar ik werk. De jongen staart me aan en zegt: “you’re so lucky.” Meer dan ooit realiseer ik mij dat hij volledig gelijk heeft. Ik heb geluk gehad.

Tekst: Roos – www.facebook.com/zusterroos
Foto: Marjan van der Meer